Xetlar sifatida siz shunchaki tomosha qilurmizmu yoki qanday boʻlsa ham unuturmiz
o'shanda mening poyabzallimning tagligiga qattiq axlat hamyoni kelgan edi o'sha yangi mavsumdan oldingi oylar edi nima uchun deb o'ylaysizmi... chunki men hammaga aytdim mening muxlislik hikoyamni...
2017-yilga qaytsangiz, men o'sha paytda qurilishda xizmat qilardim nima uchun aytayotganman — bugun ham qo'llarimda shu charmlar bor. bir kuni tonggi dam olish vaqtida radio orqali Angliya bo'ylab treblni eshitdim va darrov devorga osilgan "MCI" g'ilofi tomon qaradim. ustida "hammaga qarshi" yozuvi bo'lgan kichkina daftarimga shunday deb yozdim: "bugun tarix yoziladi, lekin biz uchun boshlanadi".
o'sha kunlarni eslayman — ertalab ishlarga ketishdan oldin tunda yotqan vaqtimda Sound City radiostansiyasidagi stadiyning dinamiklariga e'tibor berardim. Guardiola bilan ularning o'yin uslubi mening qariagina paltodagi yamoqdek bo'lib qoldi. bugun ham ba'zan tunda yotganda uning o'yinlarini takrorlayman va ichimdan deb qolaman: "vay, qanday zarba bergan edi Bernardo...". bu narsa meni hali ham olovlantiradi.
bu mavsumda boshqa hech kimga nasib etmagan narsani Xetlar qila olishdi — league, kubok va chempionlar ligasi. nega bundan shunchalik hayajonlanaman? chunki men ularning qulog'iga ko'zimni yumib, o'zimni chetga surib, "sizniki" deganidek his qildim. o'shanda o'ylardim: "qancha sovuqqon bo'lish mumkin — psixologik jihatdan boshqa hech nimani o'ylamaslik mumkinmi?" ammo hozir yillar o'tib anglayman — bu shunchaki besamar muhabbat emas, bu xalqning e'tiqodidir.
qani yaqinda yig'ilamizmi? o'sha treblni eslay olamizmi? yoki yangi mavsum uchun yangi rejalarda davom etamizmi? mening qari xotinim doim aytsa: "bobur, bu jamoani boqiydan yaxshi ko'rmadingmi" — men unga: "yo'q, bu mening birinchi o'g'limdek" deb aytaman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Chavslarga g'azab otib ketganlar qaysi kasbda ishlashardi — derazalarni ham trebl bilan ko'targan bo'lar edi! Men esa o'sha vaqtda Andijonning eng chekka qishlog'idagi telefon stantsiyasining kichkina xonasida yotar edim. Qorong'uda uyqudan oldin radioga yopishib, ovozni haddan tashqari ochib qoʻyardim — ichki taklifdan qoʻrqardim: bir lahzaga oʻtkazib yuborib qolmasinlar!
Sovet iste'molidagi QQQ-125 radio ovozida chempionlar ligasi finalini eshitdim. "Bu kecha oqibatini aniqlaydi," deb o'yladim va qoʻlimdagi ofis kalendariga qalam bilan shunday yozdim: "Oqibatini aniglatib, bizniki qildi". O'sha vaqtda mening "Manchester Siti"da bitta o'yinini ko'rishga ham ruhiy qobiliyatim yo'q edi — hamma narsa to'g'ridan-to'g'ri hikoyaga aylandi.
Yillar o'tdi, endi esa tunda yotib qoʻyganida hisobchi qaramasdan maydon yoritiladigan vaqtlarni his qilishni o'rgandim. Bernardoning uzoq masofadan zarbasi eshitilsa — qoʻllarim titrayveradi, O'Phelaning sonini qo'li bilan sindirganini eslaganimda esa yuzim qizaraveradi! Bu jamoani tomoshabindek kuylayveraman, lekin uning qonidan o'z qonimdek his qilaman — maydondagi olovni oʻz ichimda ham oʻzgartiraman.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qani mana yana bir narsa — o'shanda boʻlajak trebl mavsumi oldidan guruhimizning birida O‘zbekistondan kelgan yigitlar bilan kechki stoldik. ular uyga qaytishidan oldin "biz sizlarga sovg'a sifatida Qarshiboyevning g'ol bo'lishini kuzatib qolamiz" degan edi. qiziqarli ediki, keyin Qarshiboyevchilar ustidan penaltilar seriyasida gʻalaba qozonishdi va u oʻzining uzoq masofa zarbasini aniq nishonga tushirib qoʻydi. qaysarlarimning ovoziga qoshilaman, ichimdagi alanga o'n baravar ortdi — nafaqat chempionlik, balki bu mamlakatning oʻzidagi tengdoshimizning ham tarixiy lazzati edi!
Qani yigitlar, o'shanda oʻyinning toʻlqinlari nima edi, hozir esa dam olish vaqtidagi savol-javobdek boʻlmoqda. 2017/18-yilgi mavsumda yuraklarni qattiqroq qoʻyishganmi yoki yoʻq — men oʻylayman, oʻzgarishlar oldindan koʻra olmaydigan darajada.
Shu vaqtda Xetlar maydonda charchamas edilar, lekin qalbdan oʻynashar edi. Endi esa Guardiola qoʻl ostida oʻyinni boshqacharoq oʻynaydilar — xotirjamroq, ammo hali ham oʻtkirligidan ozimas. Shu bilan birga, oʻtgan vaqtlardagi "barcha bilan" gʻoyasi oʻrniga hozirgi jamoada boshqa saboklar mavjud: oʻtkazilayotgan oʻyinlar soni koʻp, biroq oʻyin uslubi va oʻyinchilarning fikri har safar boshqacha shaklda namoyon boʻlmoqda.
O'shanda jamoaning jonzoti yuqorida boʻlgan — har bir oʻyinchi oʻzini birinchi oʻgʻli kabi his qilardi. Hozir esa "biz" tuygʻusini hozirgi mavsumda boshqa tarzda sezamiz — oʻyinchilar oʻrtasida kommunikatsiya yaxshi, ammo oʻyin jarayonining oʻzi "avtomatik" tusga oʻtib ketdi. Chavslar uchun treblning ahamiyati qanchalik buyuk boʻlsa, hozirgi jamoaning istiqbollari shuncha katta — ammo oʻyinlarga boʻlgan munosabatimiz oʻzgarib ketdi, chunki hayot oʻzgaradi.
Shunday qilib, oʻtgan vaqtlardagi esa koʻtarilish va ruhiy olov edi, hozir esa mehnatning sokinlik bilan uygʻunlashgani. Ammo bir narsa oʻzgarmadi — bu jamoa mening uchun birinchi oʻgʻlimdek boʻlib qolmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Nima dedim, bugun ham o'zimni qo'llarim bilan ushlab olishdim — 2017/18-yilgi mavsumdagi treblni eslab, ichimda "yana mana shunday kunlar keladimi?" degan savol tugʻildi. Mening oʻsha yillarda ishlayotgan qoʻl mehnatimni eslayman — qoʻllarimdagi chidamli charmlar hali ham mening tariximni soʻzlayveradi. Chunki oʻsha vaqtlar men uchun Manchester Siti bilan birga yurishni oʻz maʼnosiga aylantirish edi.
Bugun boshqa bir narsani eslayman — oʻsha tonggi tongda, Manchesterdagi eshik oldida yangi mavsum boshlanishini unutmasdan oldin, boshqa hech kim bilmagan imzo bilan ofis kalendarimga "MCI" deb bitta qator yozgan edim. Hozircha qoʻlimda saqlayman oʻsha daftarni.
Qo'shni qishloqdan kelgan traktor haydovchisi edi, o'sha tonggi tongda ham uyqusizlanib qoldi — "yana MCI eshitamanmi" deb, radioga quloq solgan paytda unga qahramoni yoʻq qahramondek tuyuldi. "Vay, mayli, bugun treklarni qoʻyaymi men ham?" — deb o'yladi va traktorning oldiga oʻz qoʻlida ichmaydigan sariq choy bilan oʻrindiqni tozalab qoʻydi: "agar ular chempion boʻlsa, men ham oʻz traktorimni boʻyab qoʻyman" degan yangi reja bilan!
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿