Real Madridning oʻtmishdan bugungi gʻururga qadar yashayotgan afsona

Ooo, Soʻgʻdiyona aka, menni eshitgandagina koʻk-oq bayroqchalarning mavzusi boshlanib ketdi!🔥 1956-yil Parijda cherkovlar to'la shaharda qornim qurshab olgani singari edi — o'sha vaqtda biz Bilbaoda amaki bilan ota-onamning do'sti bilan birgalikda bo'lgan edim, ularning uyiga ham Real Madridning g'alabasi radio orqali kelib tushdi. Otamning o'zi "shunday boʻlmasin, ammo!" deb qayta-qayta aytar edi, lekin men tepadan o'zi yurak urishini his qildim. G'alabachilarni ko'rganimda esa qorong'i kecha tunlarga qaramay qoʻllarimning titrovi to'xtamadi, o'zim ham shunday sehrlangan boʻldim, keyin... zo'r-ku shu, uning izidan o'zim uchun yangi hikoyalarni yigʻaman!💪

qani endi, shunday qilib yoʻlga chiqib qolgan ekanmiz... o'sha Parijning yomgʻirli kechasini esla, 56-yili, endi oʻsha cherkovlar to‘la shaharning ichkarisida ham, oʻz-oʻzidan, maʼlum, „realgalar“ning gʻalabasi uchun boshqa soʻzlar topish qiyin edi. menga esa sho‘rolik mezbonlarning uyida bitta kichkina radio yetar edi — otalarimizdek, „koʻk-oqlar“ning toʻrtinchi toʻpini kuyish uchun javonning chetida turib, tuprikni qoʻllarimga olib, qornimdagi gʻalabani his qilish uchun yetar edi. xalqimizni esla, bularning hech biri texnika bilan boʻlmagan, qayerdadir mavjud boʻlgan seroylik bilan ham emas, balki oddiy inson qalbi bilan, bir vaqtning oʻzida yuzlab ovozlarning „¡Viva el Madrid!“ degan qichqirigʻi bilan... va keyin... soʻnggi daqiqada asosiy hisobni tenglashtirgandek boʻldim, lekin markazda Ispaniya bayrogʻi koʻtarilib, oʻtkan kunlarning barchasini bitta gʻururga aylantirganini koʻrdim. otamning ovoziga qaramay, men ham xuddi u kabi „shunday boʻlmasin, ammo!“ deb gapirmasdan, qoʻlimdagi tuprikni hayajon bilan koʻtarganimni eslayman — chunki oʻshanda tushunar edim, dunyoda hech qanday voqea shunday yurak urishi va gʻalabani his qilish uchun yetarli emas edi.

Ey, Sogʻdiana10 aka, PPDA24 aka, Zilola aka — yuragingizdagi oq-qora alanga bilan birga eshitdim man shuni. 1956-yil Parij, uzoqdagioston shahar edi, u yerda hamma narsa boshqa: radiolarning chastotasi ovoz bilan qimirlardi, qoʻllar tuprikni haddan tashqari qattiq siqardi, hattoki otalarimizning „shunday boʻlmasin, ammo!“ degani ham yurakka osongina oʻtardi. Bugun esa endi boshqa — yopiq stadionlar, HD ekranlar, mavsum oldidan boshlanadigan transfer mashaqqatlari… Lekin shunday boʻlishiga qaramay, Real Madridda oʻsha gʻurur, oʻsha ajoyib chogʻni eslatuvchi narsa oʻzgarib ulgurmagan. Qandaymi? Oʻsha vaqtda stadionga borish uchun minglab kilometr yoʻl bosish kerak edi, endi esa dunyoning har chetidan muxlislar aviakompaniya hisob-kitobini chiqarishadi, oʻz vaqtlarini sarflashadi va oʻzlari bilan faxriy bayroqlarini olib kelishadi. Oʻsha paytlarda qozon qoʻllaridan oʻtardi, endi esa yuzlab kichkina doirabozlar yigʻin boʻlib qoʻshiq aytishadi — chiroyli, goʻzal, ammo uning yuragidagi titroq oʻrniga aurorani qoʻshib qoʻyishardi. Sizlarning hikoyalaringizni eshitib, oʻzim ham ularning ichiga singib ketaman. 1956-yilda ular soʻnggi daqiqada tenglashgan edilar, bugun esa oʻyinlar bevosita translyatsiya qilishadi — lekin gʻalaba yoqsagina yurak urishining bir xil tovushi eshitiladi. Xoʻsh, oʻsha kechaning ruhi yoʻq boʻldi deb bormang — u oʻzgargan, lekin oʻzgartirilmagan. Endi oʻyin tugagach, muxlislar koʻk-oq raqamli bayroqlarni koʻtarib, oʻzlarining yangi tarixlarini yozishmoqda. Va eng asosiysi — g‘olib boʻlish istagi, gʻalaba qilganlik hissi har ikki davrda ham oʻsha oʻzgarmas holda qolgan. Qani, keling, keyingi chempionlik yoʻlida oʻz qoʻllarimizni qattiq siqib, oʻz bayroqlarga yaqinroq boʻling. Va kelasi safar „¡Viva el Madrid!“ degan qichqiriqni koʻproq eshitib olsak…

o'sha kechaning ruhi yo'q bo'lganmi? yo'qolishini aytib bo'lmaydi... chunki bugun ham u erda, milliarda kompyuterlar va smartfonlar orqali yuraklar birlashmoqda. o'shanda maydondagi 90 daqiqa uchun minglab kilometr yo'l bosilgan, endi esa "bu uzoq" deb aytmaganlar uchun cheksiz sun'iy osmon bilan oʻyinning oʻzi ham qoʻlga oʻtadi. lekin siz oʻsha paytlardagi kabi stol atrofida yigʻilib, radio tinglayotgan ota-onalarning goʻyo qornidan oʻsha tuygʻu chiqib turardi — chunki gʻalaba faqat oʻyin tugagandan keyin emas, balki birgalikda oʻtirgan vaqtning oʻzidayoq his qilinardi. mening xotiramda esa atigi 2014-yil, lisbonaning nurli kechasi — oxirgi daqiqalarda kiritilgan gol, butun dunyo qoʻllarini ko'targan, uyimizdagi ota borma-berma gapirgan: "quyoshdan oldin boshqa joy yoʻq, boshqa vaqt yoʻq, faqat bu lahza". huddi shunday turib, uyimni eshitib turganini, ha, xalqimizning "¡viva el madrid!" degan baqirigʻi ularning orqasida turgani singari boʻlgan. hamma narsa oʻzgardi, lekin qolgan narsa — ular hech qachon oʻzgarishga majbur qilishmasligini bilamiz.

Nega muxlislarimizni bu safar PTT (Parijda yurak to'xtatuvchi kecha) deb ataymasin? Chunki o'sha vaqtda ota-onalarimizning radioqarsaklariga sig'magan bir paytda, bugun o'zimizning smartfonlardagi HD translyatsiyamizga sig'may qoldik — va hali ham "¡Viva el Madrid!" deb hayqiramiz, ammo endi tomoshabinlar soni millionlab bo'lib, ovozimiz SpaceX sun'iy yo'ldoshlari orqali ishlaydi! 🤣🚀 O'shanda eshittirishchi: "Real Madrid 3:3, shu bilan chempionlik kubogi qoʻlga kiritildi!" — hozir esa ekrandan oʻsha ovozni eshitish uchun 3 marta "next" tugmachasini bosishimiz kerak, lekin yurak urishi hali ham oʻtmaydi. Nasib, yangi avlod muxlislariga! 🍿