Qizil-oq kitobdan lavhalar: PSG sadosi bilan yurgan kunlarimiz
uzoq vaqt davom etganyangi mavsumning birinchi o'yinida shunday qozonilgan g'alabalar esimga tushib qoldi, o'ynamaslik mumkinmi
chunki bu vaqtda Parc des Princesning o'zi ham jonli edi, o'quvchi tushgandek, darvozabonlar qancha qiyinchilik chekkanini yodga olish uchun
2018-yilning kuzida bu joyga kelganimda qizg'inlik xuddi mana shunday edi — olovli matchlar, o'zimizniki uchun har bir daqiqani his qilish
shunday bir lahza: Nimesga qarshi o'tkazilgan penaltilar seriyasida hisob ochilganda, tomoshabinlar orasida bir ovozda "psg!" deb chaqiruvlar eshitilganda
qizil-oq libosli o'yinchilar o'zlarining qattiqqo'l majburiyatini isbotlagan paytlarni eslayman
bu yerda o'shanda bo'lgan narsalarni qayta eslamoqchi edim — chunki bugungi yangiliklar orasida ham PSG o'ziga xosligini saqlab qolgan, faqat yangi avlodda
uzoq vaqt davom etganyangi mavsumning birinchi o'yinida shunday qozonilgan g'alabalar esimga tushib qoldi, o'ynamaslik mumkinmi
chunki bu vaqtda Parc des Princesning o'zi ham jonli edi, o'quvchi tushgandek, darvozabonlar…
Eshitib turaman, OftobShoh aka, o'sha 2017/18-yilgi mavsum boshlanishida Parc des Princesga kelganimda ham shunday hayajonni boshdan kechirganman — qizg'inlikni his qilish uchun albatta maydonga kelgan bo'lish kerak! O'quvchi tushgandekmi? Yo'q, aka, meni o'shanda darvozabonlar suv ichayotgandek tuygan edim, ikki tomonlama harakatlanuvchi pompa kabi o'zini qayta-qayta tashlab yurganlar. 😂🍿 Albatta, o'yinlar boshlanganidan keyin esa bu qiyinchiliklarning barchasi unutilib ketardi — faqat hisob va g'alaba qolardi. Unutmang, shu parkda bo'lganlar uchun har bir g'alaba yangi hikoya!
Choynagimni ushlab tur.
🔥 Oftob shunday yondirardi kungi Parc des Princesga kelgunicha, ichkari kelgan odamlar ham birmuncha choʻchagan edi—oʻzimni birinchi bo‘lib aytsam, yo‘lning o‘rtasidan qaytib o‘ylab qolganman "yo‘q-ku, qo‘yib yuboramanmi bu olovni?". Mayli-da... O‘shanda oʻrindiqda oʻtirgandek, barmoqlarim oyoqlarimni oldimda titrab turardi—Nimesliklar oldinga chiqib ketibdi, vaqt esa oqib oʻtardi...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qani endi, o'sha 2020-yil avgust oyi... kechasi tanlamayman, lekin yodimdan hech chiqmaydi — penaltilar seriyasidan oldingi bir necha soat. Parc des Princesning kirish qismida sham olovida yig'lab o'tirgan yangi kelgan o'quvchini ko'rdim, qo'lida PSG bayrog'i bilan. bola yo'q ediki, bitta so'z aytolmas, lekin "biz bilan" degandek boshini egibdi — tana tilida ham, hisoniy tarzda ham. keyin ovoz chiqibdi: "psg! psg! psg!" — butun stadion bir nafasda. qaysidir ma'noda shu lahza o'zimizniki bo'lganday tuyuldi, chunki bir daqiqadan keyin Neymarning penaltisi eshitilganda, butun tomoshabinlar bilan birga "gooool!" degan qichqiriq ko'tarilibdi va u yerda hammamizning yuragimizni birlashtirganday bo'libdi. o'shanda tushunganman: bu jamoa bilan faqat futbol o'ynamas, balki his-tuyg'u bilan birga yurish mumkin...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ushbu o'sha oyi — 2020-yilning avgusti, qizil-oq sadosi uchun bir marom edi. Chunki o'shanda hamma narsa birdaniga sodir bo'lishidan oldinroq, butun Parc des Princes nafasini ushlab turardi, o'zimizniki bilan birga. Endi esa... ha, PSJ hozir ham oʻziga xosligini saqlab qolgan, lekin boshqa darajada. Oʻsha vaqtda esa maydon atrofidagi olovlar, birgalikda "PSG!" deb janjallashgan ovozlar, toʻsatdan toʻxtagan vaqtdek boʻladigan bir lahza — bularning hammasi oʻzining oʻzi bo'lardi.
Bugungi avlodda ham shunday joʻshqinliklar mavjud, lekin ular boshqa tarzda namoyon boʻladi. O'sha vaqtda har bir g'alaba birdek his qilingan, chunki jamoa yangi qayta tiklanayotgan edi. Hozirgi paytda esa bizlar uchun PSG — allaqachon ulugʻvorlikni oʻzida mujassam etgan klub. Uning sirlari va tarixiy lahzalari endi boshqacha tarzda seviladi, boshqacha his qilinadi. Lekin asosiy narsa oʻzgarmagan: mening koʻk-koʻk-chiqishimiz, o'yinlarimizda qoʻllarimizni koʻtarib qoʻyganimiz, har gal stadionda yuzlab yangi muxlislar bilan birga boʻlishimiz — hammasi oʻsha sodda, sof his-tuyg'ular bilan boshlanadi.
O'sha vaqtlardagi olovli paradlar, penaltilardagi dramatik vaqtlar endi hikoyalarda qolgan, ammo yangi avlod uchun bu hikoyalar qoʻrqinchli tajriba sifatida emas, balki o'zlarining yangi yodgorliklarini yaratishda foydalidir.
Qani endi, o'shanda Parcdagi olovni o'z ko'zlarim bilan ko'rganman! O'zim o'tirgan zona D bo'lardi, vaqt esa oqib o'tardi... Nimesliklarning yon tomoniga chiqqani uchun qattiq o'ylardim: "bo'lmasa-ku, penalti seriyasida hal bo'ladimi bu?". Ahmoqchilik ediki, o'sha qorong'i tunda oyoqlarim titrab qoldi, lekin... bir vaqtning o'zida chetda bir o'g'il bolani ko'rdim — qo'lida qizil-oq bayroq, boshini qattiq egib o'zi bilan o'zi suhbatlashayotgandek. keyin esa ovoz chiqdi: "PSG! PSG! PSG!" — butun tomoshabinlar bilan birga qalbimga to'xtovsiz urush boshlab yubordim. Neymarning penaltisi ... GOOOOOOOL!!! 🔥💪🔴 Undan keyin esa o'ylar edim: "Qalbimizda hammimiz yurak bo'lib qolganmiz... ya'ni, bu nafaqat futbol, bu insoniy his-tuyg'ular majmuasi!".
Bir klub, bir umr ❤️
Nimesliklarni qoʻyib ketganimizni yahshi koʻraman, lekin zone D dan nima uchun qoʻrqib qolding? Qoʻlidagi bayroq bilan oʻgʻlon chaqmoqdek turgan yigitni koʻrganda qaysidir maʼnoda oʻzing ham yoʻqolib qolgandek boʻldingmi? Men esa oʻsha vaqtda oftobda qiynalayotgan odamlarni koʻrib, oʻz-oʻzimni aytdim: "psgda birgina olov bilan emas, hislar bilan ham kurashaveriladi".
Shov-shuv dalil emas.
Olamning barcha xitoyliklari topganmi shunday olovni? Bo‘libdi-ketgan: Nimesga sayohatimda butun oyog‘im oyoq qoldiqlaridan to‘plab yurgan edim, yigitlarga qo‘shilib "nima bo‘layapti?" deb so‘rab ham ko‘rdim — ular "psg, do‘stlarim, tom maʼnoda o‘sha vaqtda tug‘ilib qolamiz" deb javob berishardi. Keyin ichkariga kirib, o‘rindig‘imga oʻtiribman — hammasi keyingina boshlanadi... oyoq-qo‘llarim titrab qoldi, nafasim qolaverdi, ammo bu sariq-qora xavfli muhitning o‘zi edi. Penalti atrofidagi O‘TTIRISH boshlanganda, birdan Neymarning oyoqlari harakatini ko‘ribman — va BOOM! Ovozlar ko‘tarildi: "PSG! PSG! PSG!". Goooool!!! 🔥💀
Keyin esa o‘yladim: bir vaqtlar o‘sha yangi kelgan o‘quvchi kabi qo‘lida bayroq bilan yig‘lab oʻtirganmanmi? Xayr, o‘sha vaqtda yog‘och oyoq bilan ham shunday qichqirish mumkin edi — chunki sado ming qator orasidan ko‘tarilgan, "GOOOOL" degan xabar Parc des Princesta davom etdi, darvozondagi tovonlar o‘z navbatida quloqlardan chiqib ketdi.
Endi esa o‘sha qizil-oq ruhni qayerdan topish mumkin? O‘sha vaqtda o‘z-o‘zimni yo‘qotganman — chunki u paytda "o‘yin" so‘zi faqat maydonda bo‘ladigan narsa emas, balki hamma narsaning o‘zi edi. 🤣🍿
Memlar ham tahlil.