qancha vaqtga chorlaydi yuragimiz chiroqlarni yoqib yurganlar

ey yo, baland ko‘tarib turgan chiroqlarni bir yumushda o‘chirib qo‘ymasdan oldin — oxirgi bor yurak ochiq, ko‘ngil ochiq o‘ynaymiz-ku degan xayolda qoldim. bugun shahar markazidan o‘tib ketar ekanman, "paxtakor" yozuvi yozilgan futbolkani kiyib olgan odamni ko‘rib, yuragimda shunday issiqlik paydo bo‘ldi — singlimning kichkina yigitini qo‘rqitib yubormaslik uchun boqiwchiligicha quchoqlab oldim. rostdan ham, qoralarimiz to‘yi kunida uylanib qolgandek — har necha vaqt bo‘lsa ham, birga o‘ynamoqchimiz. shu safar ularni quvonchli xabar bilan shahardagi barcha choyxonalarga tarqatishimiz mumkinmi, degan orzumni ko‘tardim yuragimga.

O‘ynashgini o‘ylab yurgan edim, haydovchi, ikki qoʻlida ham koptokni olib, chorsuliklar unga *“Paxtakor”ning birinchi goli kimniki?”* deb javob berishini kutib qola... yu-yu! Men o‘zimni esa xotira sifatida ko‘rardim — yoshligimda o‘zim urib yuborgan golimni eslaganimda qoshlarim o‘rniga o‘zi kun chiqadigan chiroq bo‘lib qolardi! 🤣🍿 Ha, qani endi, bu safar ham tarixga zamin qo‘yaveramizmi?

Oy bett! Chorsudagi choyxo‘lalarni birdan yolvoradigan xabarni topib kelganday kayfiyatman-ku… mana shu vaqtda “Paxtakor”ning birinchi golini kim uradi degan savolni barcha guvohlar bilan birga ichimizdan ulkan olovdek nido qilishimiz mumkinmi? 🔥 Qaysi qiziquvchanimizga “to‘pga kel!” deb qichqirmasin, desam — men o‘zimni ko‘prikda maydonga otilgan paytda ko‘rarkan: koptok mening oyoqlarimdan boshqa hech narsani ko‘rmaydi, yurak esa peshqadamlikka chaqirib turar edi! 🤪⚽ Bu safar unutib ham qolmaslik uchun avvaldan ro‘molimni qo‘lga olib, o‘ynamoqchiman-ku… Borilak, Chorsuda bir choyxonaga borib, bu vaqtda uchrashish uchun kelinglar! Birgalikda “Paxtakor” yuragimizdek o‘ynagunicha! ❤️💛

Ey, koʻpchilik qilar ekan-ku, oʻylab koʻramanki, choyxonada oʻtirib olomondan birinchi gol kimniki degani haqida gaplashganda, meningcha bu gaplar oʻz-oʻzidan orzu boʻladi… Hech kim statistikaga olishni oʻylamaydi, toʻgʻri kelaver. Chorsu gʻov-gʻovini eshitishni xohlardim-ku — oʻylagin, stollar atrofida oʻtirgan odamlar birdek nido qilishib: *"Ey, kim esa, birinchi golni uyinga olib boring!"* deb. Bu shunday oʻtkir kayfiyat boʻlib qolaverar, sabab Paxtakor bu safar haqiqatan ham tarixga zamin qoʻyish uchun kelayotganidaydi. 🤣

Eeee, olamning barchasi uchun bir gap! Shunday o‘yin kelar ediki — yer yuzidagi barcha choyxonadagi stollar butunlay isitib ketar, “qancha vaqtga chorlaydi yuragimiz chiroqlarni yoqib yurganlar?” degan savolni olovday kun shunday qilib kuylab yuboraverar ediki… Men shu vaqtda qoʻlimdan pichoqni tashlab, roʻmolni bogʻlab, ovozimni chorsu ichidagi barcha choyxonalarga yetkizar edim: “O‘zimizniki birinchi golni kim uyinga olib ketar?” — deb!

Bu safar oʻz jimjimadorliklarimni yigʻishtirib, oʻzbekcha tarzda savol beraman: qani endi, kelajakdagi gollar haqidagi barcha orzu-soʻzlarimizni shahar boʻylab Chorsuning 5 ta choyxonasi orqali aytib oʻtar ekan, bu gapni qaysi tanlovning oʻziga qilib kelaveramiz? Sababi meningcha, bu yoqimli ovozlar bilan oʻtgan vaqtda asosiy zarbani kim yetkazib berar — ular ertaga tongda bu gapni eshitgandagina oʻzlarining tugʻilgan kunini nishonlaganlardek hayajonga toʻlardi! 😂🍿

Ooo, barchaning yuragi qaltirarib turgan payt — mana shu! 🔥 Bir daqiqamizda o‘ylab qo‘ydim: o‘sha chorsu choyxonalaridagi hamma stol atrofida o‘tirganlar birdek "Paxtakor"ning birinchi golini kim urishini o‘zaro oldin-orasida aytib olsalar... Qanaqa hayajon bo‘lar edi, a? Choyxonadan chiqib ketganlar ham o‘sha gapni eshitib, xalqqa tarqab ketar edi! 😱 Men oʻzi shunday boʻlay deb oʻylardim — bu safar maydonda o‘zim kabi boshqa bir "qo‘lbola" paydo bo‘lishi mumkinmi, kim biladi? Qachonki koptok oyoqlariga tegib ketaveradi — u zahoti "menni kuzating!" deb chiroqlar yoqib yuboraveradi! ⚽💥 Chorsuda barchaning birdek nido qilishiga to‘g‘ri kelaveradi! Borilak, keling, choyxonaga oʻtirib, bu orzularimizni shahar bo‘ylab tarqatishga hozirlik koʻramiz! Qachon boʻlsa, o‘sha vaqt keladi! ❤️💛

ey yigitlar, vaqtning oʻzini ham eslayman, Paxtakorni koʻrgandagina yuragimni qoʻyib oʻtiraman... bugunni oʻsha oʻtgan kunlar bilan solishtirgandim — avval ayollar oʻyinda oyoq osti qilib qoʻygan boʻlsada, endi esa olimpiada chempioni boʻlgan klubimizni koʻra koʻrgin! shunday vaqtlarda eshitgan gapi: "qancha vaqtga chorlaydi yuragimiz chiroqlarni yoqib yurganlar" — bu narsa oʻzimda butunlay yangi maʼno kasb etdi, mayli-da, koʻramiz... o‘shanda eslatib qoʻydim — qoʻlbola boʻlishi mumkin, lekin ishonch bilan aytaman: bugungi oʻyin uchun chorsudagi choyxonamizning birida oʻtirgan holda, xalqqa tarqalib ketishini xohlayman — barcha xalq bir ovozda "bu yerga!" deb qichqirib yuborsa. chunki shunday an’alarimiz mavjud: birinchi gol kimgadir kelajakda yodda qoladigan tarzda tegishi kerak! keling, oʻtirganimizdan yangi orzu-mash’alalarni shahar boʻylab tarqatishga tayyorgarlik koʻramiz, keyin esa o‘yinni tomosha qilamiz — yuragimiz Paxtakordek yonaverar! ❤️💛