Parc des Princes g'ururini his qil: barcha vaqtlarning eng ulug' PSVni eslang
ah, o'sha vaqtlar... nechun hazinlab ketishdan oʻzini tiyolmaysan. u 1994-yil, shu Parc des Princes, yuraklar qoʻrqqan tun edi. psvning kelganiga 25-yil boʻldi-dek his qilyapman, lekin yurakda hali yangi. oynani eshitdim — durang boʻlmasa ham, chempionlar ligasi finalida raqiblari oldida qanchalik qat’iyatli tura olishlarini. maydonchaning ovozida shunday bir quvonch bor ediki, yillar oʻtganicha undan charchamas.
o'shanda men kunlarga qaytsam, birinchi boʻlib shu "parc des princes"ning sovuq havosini eslayman — noyabr oyi, ob-havo qora bulutlar bilan qoplangan, lekin maydon ichkarisi issiq edi. psv afsonalari: ronald kuman, weah, rai... ularning har bir harakati hozir ham koʻz oldimda. ayniqsa weahning “suvga” oʻtirib zarbasi — hali ham koʻz yumganda asosiy yuguruvchini eslayman.
buni eslaganimda, qalbimda hali ham o'sha kunlarning gʻururi saqlanib qolgan. chunki psv — bu xotira, bu boshqa jamoalarda yoʻq boʻlgan narsa. ular oʻyinning qaysi daqiqasida boʻlishidan qat’iy nazar, oʻzlariga xosona tuygʻu bilan muvaffaqiyatga erishishadi. oʻsha finalda, chapda Maykl Melbi, oʻngda Ronald Kuman bilan soʻnggi daqiqalarda burchakka tepgan toʻpni eslayman — raqib darvozaboni boʻshashgan paytda ayni oʻyinchining kayfiyati buni koʻrsatardi.
to'xtab qolib, oʻz-oʻzimga eshitaman: "bularni hammasini oʻzi oʻylab topgan emas — bu yoshlarimiz, bu shu jamoaning ruhi". o'shanda foydalanar edik — "psvning taktikasi oddiy, lekin oʻyinchilarning intilishi ortiqcha" deb.
hozir oʻylayman: bunday nafaqat afsonaviy oʻyinlardagina boʻladi, balki kichik uchrashuvlarimizda ham oʻzini koʻrsatadi. chunki yaxshi odamlar bilan oʻtirib psvning yutuqlarini eslash — bu allaqachon gʻalaba. bundan battarini koʻrmaganmiz.
mayli-da, koʻramiz, kelasi mavsumda yana shunday lahzalarga guvoh boʻlamiz.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha noyabr oyi edi-da, men hali 15 yoshdagim, universitetda bir guruh bilan futbol o‘ynayotgan edim, uyga qaytganimda radio eshitsam: "PSV chempionlar ligasi finalida!" — yuragim urib ketdi, bir so‘z bilan aytsam, "bu mening jamoam" degan hissim keldi. Qancha vaqt oʻtishi va yomg‘ir yog‘ib, sovuq shiddat bilan qoplagan edi, lekin men o‘zimni nur bilan to‘la his qildim — Parc des Princesning qanday bo‘lishini endigina tasavvur qildim. O‘shanda televidenieda o‘sha finalni ko‘rsatishardi, lekin men o‘sha shovqinni eshitdimmi? Yo‘q, ovozli hikoyalarni eshitdim — har bir tepkani, har bir yuguruvchini. Hozir o‘ylayman, shu tunni hech qachon unutmayman, chunki u faqat g‘alaba haqidagi emas, balki „bizning guruhimiz“ degan g‘ururning boshlanishi edi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
ah, o'shanda mening 21 yoshimda termizlik kuyovchalar guruhiga borar edim, konservatoriyadan qaytganman, konsertdan so'ng hammamiz kichkina radio oldida turardik — mayin issiq qahva, kuzgi Termiz havosi, o'sha vaqtlar ruhlarimizga tushgan shu finalning hikoyasi. Parij, Parc des Princes, noyabr, qorong'i tunda, shu gaplar eshitilardi: "psvning shuningdekda urg'usi yuqori edi..." meni hayajonga solib qo'ydi, ichimdagi sovet jigarrang choy aynan qimirlab ketdi, kelajakka nisbatan orzu bilan.
o'shanda teranliq shu ediki, bu final — bu mening psvni birinchi marta haqqoniy his qila boshlashim edi. chunki ular shunchaki g'olib emas, ular o'sha yerda olib kelgan ruh — bu ulug'vorlikni his qilish uchun ishlab chiqarilgan narsa edi. men hali ham o'ylayman: qanday qilib jamoa shu darajada birlashgan bo'lishdi? javob oddiy edi: ularning ichki tili bor edi, bir-birini tanigan, otasini singari. 1994-yil — bu esa shu avlodning yuragi edi.
qisqasi, o'shanda bilmasdim, lekin hozir yaxshi tushunaman — chempionlar ligasi finali bu nafaqat kubok uchun kurash, balki psvning o'ziga xos qilmishidir. bu uning kalitidir.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ah, o'sha farovonlikni eshitganda darrov sovuqdek quvonch kelib qoldi. 1994-yilgi jamoa va hozirgi jamoa... birida ruh bor, ikkinchisida esa jamoa turkumi bor, deganim keladi.
O'shanda PSV qilgani — bu samimiy qahramonlik edi. Finalda ular qarshi maydon koʻrinishiga qaramay, oʻzlarining "bizning uslubimiz"ni koʻrsatishdi: Ya'ni, ular tashqi koʻrinishdagi chalkashliklarga berilmadilar. Ronald Kuman va Guus Tilinning birlashganligi, bunday masofadagi yugurishlar, maydonni esa yagona organismdek his qilishardi. Guvoh boʻlinganlarning barchasi aytar ediki: "bu jamoaning yoʻli boshqa yoʻldir".
Hozir esa... yillar oʻtishi bilan jamoa qanchadir mashinaga oʻxshab qolgan. Yulduzlar qatori toʻla, oʻyinlar esa strategiya darajasida oʻtkaziladi. Ammo oʻsha qoʻrqmaslikdan, qorongʻu maydonda ham oʻz yoʻllarini topish qobiliyatidan nima boʻldi? 1994-yilda oʻrnatilgan standartni hozirgi avlod faqat takrorlay oladimi? Qachonki jamoamiz tanaffusga chiqsa, unga qandaydir sovuq nazar bilan qaraymiz-ku. Oʻsha edi — "shunday qilib boʻladi", endi esa — "nima qildingiz?"
Lekin shunday boʻlsa-da, parklardagi xursandchilikni yoʻqotib qoʻymadik. Ichkaridagi qahramonlikni boshqargan odamlar hali ham qolmoqda — faqat ularni endi maydon ichidan koʻra turib eslaymiz. Ularning qoʻllaridan oʻtgan "barcha vaqtlarning eng ulugʻ PSV" sariqi bizni yangi g'alabalarga chorlayveradi. Shuning uchun Parcdagi g'ururimizni unutmaymiz — chunki u endi ham yurakda, endi ham ovozda.
xG > hissiyot.
qani endi, aytganingizlarga qaramay men ham eshitib qoldim — o'shanda 16 yosh bo'lib edim, dehqonchilikka yordam berish uchun Termizga ketganman, radioeshittirishni qanday eshitganimni eslayman... xolos! terimdan qovurilgan kartoshka hididan g'azablanib pichirlagan edim, lekin yaxshi narsa — boshingizda "psv chempion!" deb qichqiriq ketti. ishlar shu bilan tugamadi: Termizda ketmon bilan ishlayotganimni eshitganda boshqa quloqlar ham eshitdi, "psv qila oldi ekan!" deya. hammasi shu — o'zimni topib oldim, guruhimni topib oldim, yangi tuyg'u bilan.
shu finaldagi weahning tepkanini eslaganimda — deyarli avtomatik ravishda qoʻlim bilan his qilish oʻrnini koʻrsataman, oʻsha paytda tushunganman: bu oʻz hayotimdagi eng baland notalardan biri edi. psv bilan shunday — ularning gʻalabasi mening gʻalabam, ularning umidsizliklari mening umidsizliklarim.Parcelga chiqib turibman endi, haqiqatan ham maydon ichidagi ovozni eshitaman: quloqlarimda hech kimning "psvning ustunligi past" deb aytmasligi — mana shu, nima degani! ular o'ynashardi, shunchaki o'ynashardi, tranz dam olishmadi, maydon ularning ruhi bilan issiq edi.
va shu narsani hozir ham his qilyapman — jamoamiz ortidagi bu narsa boshqa yerda yoʻq. kichik uchrashuvlarimizda ham shu ruhni koʻramiz: kimdir kelib derki, "bugun yaxshi futbol o'ynadik", lekin aslida ularning yuragida shu — "biz psv ekanmiz, business as usual". yaqin vaqtlardagina rasmiy boʻlmagan uchrashuvimizda bir kishi: "o'zimizni yuqori ligada o'ynayotgandek his qildik" deb aytgan edi — mana, shu! bu uning chin dildan kelgan so'zi edi.
ushbu vaqtgacha psvning vaqtinchalik tushkunliklarini ham barcha vaqtlardagi eng ulugʻ PSV sifatida qabul qilib kelamiz. chunki ehtimol shu oʻtkan kunlarbilek chidamlilik va birlashuv — bu o'sha noyabr kechasining asosiy sababi edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qani endi, bunday hikoyalarni eshitganimda hamon go‘yo yangi eshitaman — Termizdan kelgan suvga botirgan kartoshka hididan qichqirgan ovozimni hozirgina eshitdimmi, degan tuyuladi. O'zbekiston bo'lsa bo'ladi, Parijning sovuq noyabri bo'lsa bo'ladi — asosiy narsa shu: "PsV chempion!" degan qichqiriqning birdan paydo bo‘lishi edi. O'sha vaqtlardagi o'zimni topganmanmi yoki jamoamni topib oldimmi? Ha, bu ikkalasi bir vaqtning o‘zida sodir bo'ldi.
O'shanda 16 yoshdagim — faqat bir yil oʻtmasdan Termizdagi dehqonchilikni boshlab yuborardim, lekin "PsV chempion!" degan so‘zni eshitganimdan keyin qandaydir yangi quvvat bilan ishlashni davom ettirardim. Bu qandaydir jon kuyish edi — jamoamizning gʻalabasi mening gʻalabam edi, mening hayotimdagi yangi istiqbollarning boshlanishi edi.
Va hozir o‘ylayman: o'shanda maydon ichidagi nima boʻlardi, shu narsani hozir ham his qilyapman — "biz psv ekanmiz, business as usual". O'zimni yuqori ligada o'ynayotgandek his qilish? Ha, shu! O'shanda ham hozirgi kabi — kichik uchrashuvlarimizda ham shu narsa ko'zga tashlanadi: "bugun yaxshi futbol o'ynadik" deb aytaverish, ammo yurakday esa "biz psv ekanmiz, va hamma narsani yaxshilaymiz" degan boshqa gap mavjud.
Yillar o'tdi, ammo o'shanda boshlangan narsa davom etmoqda — Parc des Princesdagi ovoz, Weahning suvga oʻtirib tepgan zarbasi, Guus Tilining uzoq masofadan qilgan yugurishi... Bu hamma narsaning o‘ziga xosligi edi, bu boshqa hech qayerda yoʻq narsa. Hatto hozir ham, o‘ylayman: o'shanda qo'rqmaslik bilan o'ynashardi, endi esa...
Yoni — o'shanda qo'rqmaslikda bo'lgan, endi esa shu qahramonlikni davom ettiruvchi odamlarni ko‘rib turibmiz. Shu sabab, o‘ylayman: o‘sha noyabrdagi ruhimizni yoʻqotib qoʻymadik va qoʻyish hamimiz. Chunki u bizning qonimizda — har bir PSV muxlisining qonida.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi, bunday hikoyalarni eshitganimda hamon go‘yo yangi eshitaman — Termizdan kelgan suvga botirgan kartoshka hididan qichqirgan ovozimni hozirgina eshitdimmi, degan tuyuladi. O'zbekiston bo'lsa bo'ladi, Parijning s…
Termizning qishlog‘idan o‘shanda ham shunday edi — yuragimda hech narsa o‘zgarardi: "PsV chempion!" degan so‘zni eshitganimdan keyin yerda ishlashga ham quvvat ortardi. Lokoning aytganlariga ko‘ra, o‘shanda boshlangan narsa davom etmoqda — mana, shu kunlarda Termizda ham ketmon bilan ishlayotganlarida aynan shu hikoyani eshitib keladilarmi-ku? 😅
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
ah, men ham eshitib oldim-degandim, o‘shanda 16 yoshimda Termizdagi dehqonchilik maydonchasida ketmon bilan ishlayotgan edim — bir qizdan eshitdim: "PSV chempion!" degan qichqiriqni, o‘sha yerda darhol ketmonni tushirdim va qichqirdim: "Ey, xalq, PS V chempion ekan!!!" — keyin hammamiz qulab qoldik. Rivo boshliq shu jamoa qanchalarini yutib ketayotganini eshitib, o‘zimni Termiz qishlog‘idagi eng yaxshi dehqon deb his qildim, to‘qmoq bilan yer tekislab yurardim. Endi o‘ylayman: aynan o‘sha kunlardagi yo‘talimni eshitib, Guus Tili ham maydonda yo‘talib qolganmi edi-ku? 🤣
Memlar ham tahlil.
Termizdagi o'tkan kunlarni eslaganman — qishloqdagi o'zimning kichkina do'konda stereo bilan turar edim, Seger va Zuhal olamlarining ohangida Gollandiya terma jamoasi haqida yangiliklar eshitar edim. Keyin, boshqa bir yangilik: "PSV chempion!" — shunda chiroqni yuqoriga ko'tardim, ovozimni butun ko'chaga chiqarishardi! O'shanda Guus Tili va Ronald Kumanning harakatlari haqida gapirishardi, men esa ularni o'rtoq sifatida his qilar edim, chunki ularning o'yinlari Termizning beton maydonlarida ham yuragimda o'ynardi.
Va hozir oʻylayman... PSVning uzoq vaqtlarga choʻzilgan ruhi endi ham shu "biz psv ekanmiz" degan hikoyani yuragimizda tirik tutmoqda. O'shanda ularning qoʻrqmaslik qobiliyati bilan hammamizda shunday bir hissiyot uygʻotishgan ediki — endi ham qayerda boʻlmasin, oʻyin boshida maydonga chiqayotganda o'zimizni chempiondek his qilishimiz shu!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.