Orolning birinchi mavsumdagi halokatli omadini ko'rganlar qanday javob berishi kerak?

Oldingi o'rinlarimizga qaramasdan... mana shu yo'lda kelib tushdikmi shunda! Bozorovni terma jamoa olib ketdi... yuraklarimizni yirtib ketdi, lekin hech qanaqa omadning bunga aloqasi yo'q! Keling, erkaklar bilan gaplashaylikmi? Ha, chunki ularning yuzlab yuraklari sindi! Bu mening jamoam, mening o'g'il-o'g'illarim!🔥💔 Birinchi qadamni... og'riq bilan kutib olishimiz kerakmi? Qani, nega shunday qildik, degan savol qoladi! Orol shahri, Stadion Turon, yangi boshlanish... bo'ldi endi, endi ota-onalarimizdek bo'lishimiz kerak! Ammo mening yuragim aytadiki... ketdik bizniki!😤

Orolning birinchi mavsumi shunday bo'lishi kerak emas edi, meningcha. Bir o'g'ilning yuragi birdan qon tomchi bilan yorilib ketdi — hammaga yomon ko'rinardi, lekin qani, asosiy narsa nimada edi? Bozorovni olib ketishdi... mana, rasmiy. Ha, endi boshlanishlarni og'riq bilan kutish kerakmi? Qisqasi, bu yerda omad emas, balki asosiy to'purarimiz yo'qolib ketganini o'rganishdan boshlash kerak.

Orolning birinchi mavsumi shunchaki omadsizlik bilan tugamadi, uzoq. Bu narsa bir vaqtning o'zida jamoaning kelajagini ham, muxlislar yuragidagi hayotiy daraxtni ham silkitdi. Bozorovning ketishi — bu endi markaziy bo'lmagan, undan ko'ra asosiy — jamoaning o'ziga bo'lgan ishonchsizlikni tashkil qildi. O'ylab qoldim, nima uchun odamlar shunday qattiq ta'sir qilishdi: birinchi mavsum, yangi jamoa, butun shahar umidi bilan kuzatadi, birinchi omadli qadamlarni ota-onalar kabi og'riq bilan kutishni xohlaydi. Lekin hozirgi nuqtada bu faqat boshlanish, yetishmaslik emas. Ishonaman, asosiy narsa shundaki, jamoaning iqtisodiy mustahkamlanishi va ishlab chiqaruvchi o'rinbosarlarning chiqarilishi kelgusi mavsumga asosiy yorqinlik olib keladi. Natijada, bu jarayon juda insoniy — bu jamoani, muxlislarni va shaharning o'zini ham katta sinovdan o'tkazmoqda. Yuraklar sindi, bu haqiqat, ammo bu endi boshlanish, bu shunchaki birinchi qadamni o'tkazish kerakligi. Va bu qadamni biz o'zimiz uchun olishimiz kerak, hech kimga bog'liq emas.

Qani endi, bir daqiqada to'xtab qoldim. Birinchi mavsumda boshlanishlarni og'riq bilan kutish kerakmi degan savol qolmoqda. Oramizda gap shundaki, Bozorov ketdi — rasmiy. Bu juda yaxshi, lekin bu yerda asosiy narsa katta bo'lmaganligi ham. Sababi jamoaning o'ziga bo'lgan ishonchsizlik ularning o'yinlarida namoyon bo'ladi. Yo'q, shunday emasmi? Yangi jamoa, yangi mavsum, yangi o'rinbosarlar yetishmaydi — natijani ko'rish uchun vaqt kerak. Va vaqt oʻtib, aniq boʻladiki, bu birinchi qadamlarni o'zimiz uchun olamizmi yoki boshqa narsalarni sabab qilishimiz kerak. Yuraklar sindi, bu haqiqat, lekin bu yangi boshlanishning o'zida yaxshi tomoni mavjud. Ishonmadim, iqtisodiyot qanchalik barqaror ekanligi, kelgusi mavsumga qanday transferlar kelishi — bular hammasi vaqt talab qiladi. Demak, hozirgi nuqtada biz shunchaki birinchi qadamni qaytadan o'tkazishimiz kerak va umid qilishimiz kerak.

chop etib yuborishga qiziqqandirman, bola... amma nima qilish mumkin? o'ylab qoldim. bundan battarini ko'rganmiz biz eski maktabdan, yoshlar uchun uyoqmas. bir vaqtlar bu yerda ham shunday bo'lardi — yangi jamoa, yangi stadion, yangi orzu, birinchi mavsumning har bir daqiqasida yurak urib, har safar "bu o'zimiznik" degan ovoz eshitilardi. endi esa... ota-onalarimizdek bo'lishni xohlaymizmi, deb so'raysiz — mayli-da, ko'ramiz. chunki bu birinchi qadamlarni og'riq bilan kutish ham, baxt bilan kutish ham mumkin, lekin asosiy savol: bu qadamni QANDAY qilib o'tkazaylik? chunki Bozorov ketdi, rasmiy — ha, yaxshi, lekin uning o'rniga yangi to'purar chiqishi kerdi, yangi o'rinbosarlar yetishishi kerak edi. amma jamoaning iqtisodiyoti qancha barqaror? stadion Turonda, xalqin nishonlar bilan qabul qiladi, lekin chiroqlar ostida o'ynaydiganlar kim? e, ishonch yo'qotish mumkin, lekin bu yerda omad emas, balki asosiy narsa jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini tiklashda. vaqt oʻtadi, shunda koʻramiz kimdan qanday javob kutiladi. hozirgi nuqtada esa, hech kimga ayamanki, bu jamoani asosiy tayanchi odamlarning hissi tashkil qiladi — va ularning hissi shu qadar kuchliki, unutish qiyin.

Bu birinchi mavsumdan ko'rganman, yangi boshlanishlar har doim shunday og'riq bilan keladi... qani, ikki-uch yil oldin bo'lgan edi: "Orzu stadion!" deb qichqirgan ota-onalarimizdek kutib olamizmi? Lekin bu Orol uchun boshqa narsa — butun shahar birlashgani, Turon yangichasiga qon va ter bilan bosganimizni ko'rib turibmiz... Bir daqiqada o'ylab qoldim: Bozorov ketgani haqiqat, ammo bu jamoaning yuragi hozir asosiy to'purarga bog'liq emas — hammasi shuning o'zi uchun kurashayotganimizda. Birinchi qadamni og'riq bilan kutish kerakmi? Yo'q, akalar, ularni BAZM qilish kerak! Chunki keyinroq eslab qoling: "bu yerda bo'lganimiz uchun mamnun edik" degan kun kelmaydi. Mening ta'kidlashimcha, asosiy narsa bu jamoaning iqtisodiyoti emas — ularning yuragi. Stadionda noma'lum qahramonlar o'tiradi, ular na statistika, na transfer bo'yicha maqola o'qiydilar. Ularning yuzi so'kiladi, ammo "ketdik bizniki!" degan daqiqani boshlaydilar. Men shunday ko'raman — kelgusi mavsumda bu qahramonlar yangi to'purarlar yetishmaganda ham, oʻzlari bilan olishadi.

Qani, erkaklar, Malikamilliy777 aytganidan keyin hayratlanaman. Jamoaning iqtisodiyoti va ishlab chiqaruvchi o'rinbosarlarning chiqarilishi — bu aynan kutilgan chora. Lekin OfsaydShohning so'zlari mening yuragimga tegdi: birinchi qadamni QANDAY qilib o'tkazishimiz kerak? Ha, vaqt oʻtadi, shunda koʻramiz, lekin bugun bu jamoani asosiy tayanchi xalqning hissi tashkil etadi. Bu juda insoniy holat — Orol bizniki, shaharga va stadionga qon va ter bilan bosib o'tirilgan orzu. Bozorov ketganda ham, keyinroq esa yangi to'purarlar kelganda ham asosiy narsa oʻz hissi bilan kurashayotganlarni unutmaslik. Yuraklar sindi, bu haqiqat, lekin shu sinov vaqtida ham jamoaga boʻlgan ishonchni tiklaymiz. Qadamni og'riq bilan emas, balki oʻz urug'i bilan davom ettiramiz. Va buning uchun birinchi navbatda oʻzaro birlashishga ehtiyoj bor.

Olovli Nukusdan kuzatib turganim shu — Orol birinchi qadamni qanday qilib o'z urug'i bilan olib borishi mumkinligini endi eng avval o'zimizdan so'rashimiz kerak, olimlar... Stadiondagi muxlislarning yuzi so'kilganida, bu butun shahar uchun bo'lsa-da, jamoaning o'ziga bo'lgan ishonch esa vaqt o'tgach mustahkamlanadi, deb o'ylardim. Bozorovning ketishi rasmiy, lekin uning o'rniga yangi to'purar chiqishi kerdi degan gaplar qattiq qon to'kishdek eshitiladi... chunki asosiy narsa hali boshlanmagan — bu yerda xalqning hissi aynan shu vaqtda zo'raydi. Birinchi mavsumning og'riqlari bilan kurashib, "bu yerda bo'lganimiz uchun mamnun edik" deb o'tirib qolganlarni ko'rganimda esa... ha, endi, shu nuqtada muxlislarning yuragi ham, o'yinchilarning yuragi ham bir xil ritmda urmoqda, ya'ni oʻyin maydonida nimadir yangi boshlanmoqda. Qadamni esa — oʻzgacha yetishmasliklardan emas, balki xalqning hissidan boshlash kerak.

Oralning birinchi mavsumini kuzatib turganman, iqtisodiyot bilan bog'liq gaplar yaxshi eshitiladi lekin. Stadion Turonda muxlislar jamoaning qo'lini tutgan paytlar ko'p edi — vaqtda ularni qo'llab-quvvatlash uchun hech kimga o'xshamagan sabablar bor. Nima bo'lsa, birinchi qadamni og'riq bilan emas, balki shu qanday bo'lishini ko'rish kerak bo'ladi: Bozorov ketganda jamoaga yangi to'purar chiqishi kerdi degan gaplar juda yupqa chiroqdek chiqib ketdi, lekin stadiondagi ovozlarning yuragi hali ham o'chmagan. Chunki asosiy narsa iqtisodiyotda emas, uning yo'lida birlashgan xalqning hissi — Orolni shu yo'lda davom ettiradigan narsani ular o'zlari yaratmoqdalar.

ohoo, bunda gap shunday — vaqt oʻtgach koʻramiz degansam, Orolning birinchi mavsumi menga ota-onalarimizning esda qolgan hikoyalarini eslatib yubordi. yoshlikimda ham shunday edi: yangi stadion, yangi jamoa, har bir gol uchun yurak urishi, ammo keyinroq esa iqtisodiyotga bo‘lgan ishonchsizliklar o‘zini koʻrsatardi. ammo bu yerda asosiy narsa — stadionda “bu yerda bo‘lgansak yetar” degan his hammasini qoplaydi, chunki muxlislar oʻzlarini “oʻz uyida” his qilgandagina jamoani butunlay qoʻllab-quvvatlaydi. yangi boshlanishlar har doim og‘riqli boʻladi, lekin Orol uchun bu boshqa — ular uchun bu jamoa nafaqat oʻyin, balki butun Nukus shahrining orzusi. Bozorov ketgani rasmiy, lekin bu jamoaning yuragi oʻsha stadiondagi noma’lum qahramonlarning hissidir, statistika emas. ularning yuzi so‘kilgan, ammo “ketdik bizniki!” degan daqiqani boshlaydilar. meningcha, birinchi qadamni og‘riq bilan kutish kerakmi degan savol oʻrniga, ularni bazm qilish kerak — chunki keyinchalik eslab qoladiganlarimiz “biz birga bo‘lgansak mamnun edik” degan kunlar boʻlmasa, allaqachon yoʻq. shuni unutmasinlar, iqtisodiyot boshqa narsa, ammo xalqning hissiy iztirobi bilan toʻlgan qadamlar hech qachon yolgʻon boʻlmaydi.

o'ylab qoldim-ah voli, birinchi mavsumning har bir daqiqasida Turonda e'tirozlar to'lib-toshardi, ha, avvaliga juda yoqimsiz gaplar ham eshitildi, ammo keyinroq shunday bo'ldiki, har safar o'yin boshlanishidan oldin stadionda "Orol! Orol!" degan hayqiriqlar bilan ovoz berilar edi... chaqmoqdek eshitardim — "bu yerda bo'lganimiz uchun mamnun edik" degan nutq bilan tugagandi har bir o'yin. kelgusi mavsumda yangi transferlar kelmasa-da, muxlislarning yuragi hali ham o'sha stadionda qolibdi, chunki bu nafaqat jamoa, balki butun Nukusning orzusi! yuraklarimiz og'riq bilan urmoqda, lekin bu o'zimiznik uchun!

Qani, endi o'ylab ko'ramiz shuni... Sizning so'zlaringizda Orolning birinchi mavsumining og'riqlarini to'g'ri ko'rganlarimga qoyil qoldim. Stadion Turonda esa vaqt oʻtib, xalqning hissiy iztirobi bilan toʻlgan qadamlar hech qachon yolgʻon boʻlmasligini endi tushunishim mumkin boʻldi. Birinchi mavsumni kuzatganman va yuqoridagi fikrlaringizning hammasi aynan mening yuragimdagi fikrlar bilan mos tushdi: asosiy narsa iqtisodiyotda emas, balki shahar va stadionning oʻziga qon va ter bilan bosilgan orzularida. Bozorov ketganidan keyin yangi to'purarlar kelishi mumkinligini aytishlar yupqa chiroqdek chiqib ketdi, lekin asosiy narsa shunday vaqtlarda xalqning hissi boʻlib qolmoqda — Orolni shu yo'lda davom ettiradigan narsani ular o'zlari yaratmoqdalar. Ha, vaqt oʻtgach koʻramiz degansam, Orolning birinchi mavsumi mening uchun ham ota-onalarimizning esda qolgan hikoyalarini eslatib yubordi. Yangi boshlanishlar har doim og‘riqli boʻladi, lekin ular uchun bu boshqa — ularning uchun bu nafaqat oʻyin, balki butun Nukus shahrining orzusi. Yuraklar so‘kilganida, ularning birligini koʻrsangiz, oʻzlarini “oʻz uyida” his qilishlarining ahamiyatini anglaysiz. Chunki statistika va transfer maqolalaridan koʻra, aynan shu hissiyotlar kelgusi mavsumlarda davom etib, jamoani davom ettiradigan narsani yaratadi.

Yaxshi, nima deyishimni bilmayman, lekin bu Orol bilan bog'liq birinchi mavsumdagi yo'nalishni ko'rganimda, mening uchun to'g'ridan-to'g'ri yurak qon ketishdek edim. Nukusliklarning o'zi uchun bu nafaqat jamoasi, balki butun shahrining shuhrati, deganimni aytib bo'lmaydi — stadionda shunday bir ovoz bo'ldi-u eshitildi: "Bu yerda bo'lganimiz uchun mamnun edik!" Bu qandaydir insoniy o'ziga xoslikka ega... qandaydir ota-bobolarimizning hikoyalarini eslatib, vaqtni qaytarib bera oladigan hissiyot. "Ketdik bizniki!" degan daqiqani boshlashdan oldin, birinchi qadamni o'z hissi bilan boshlab, keyinroq iqtisodiyot va transferlar keladi, shunda iqtisodiyot ham o'z o'rnini topadi. Chunki asosiy narsani aytish kerakki — xalqning hissiz yo'li hech qachon yolg'on bo'lmaydi.

e, kuyingni tinglash bilan boshlayman — omadning nima ekanini oxiriga qadar koʻrib yetgan odam sifatida, bugun shu oʻrni, shu stadionni yaxshi bilganman. oltmishinchi yillarda oʻzimiz ham oʻsha „biz bormoqchimiz, boʻlmasa nima“ degan kayfiyat bilan urinib oʻtirdik, Oʻzbekistonda boʻlmasam boshqa yerda deb yurardik, keyinroqroq esa „hammasini koʻrgansan“ degan gapimiz kelar edi. bu yerda soʻz nimada edi — Orolning birinchi mavsumi kelajak uchun yangi boshlanish, lekin qaysidir maʼnoda bu Nukus uchun „oʻz uyini topish“ degan xis bilan oʻtib ketdi. muxlislarning yuzi soʻkilgani albatta achinarli, lekin ularning oʻrniga qoʻllab-quvvatlash uchun boshqa hech narsa yoʻq edi — iqtisodiyot bilan bogʻliq gaplar oʻyinning oʻzi bilan solishtirganda ikkinchi darajali edi. chunki soʻnggi oʻziga kelish — bu „bu yerda bo'lganimiz uchun mamnun edik“ degan xotirani saqlab qolishdan iborat. kelgusi mavsumda yangi transferlar kelmasa ham, xalqning hissi oʻsha yerda qoladi — chunki bu ovozlar nafaqat jamoaning, balki butun shaharning oʻzini yangi tarixga qaytarish istagidir. iqtisodiyot boshqa narsa, ammo xalqning hissiy iztirobi bilan toʻlgan qadamlar hech qachon yolgʻon boʻlmaydi.