Ochilmagan yorug'likda raqsga tushayotgan sariq-oq qalqonlar
o'shanda shunday bo'lgan edi, yigitlar... may oyi, 2012-yil, chet elda nima uyingizda joy bormi, olomon bilan imkoniyatni boy berishni istasizmi? mana shuni eslayman — qoʻlida pivo bilan kompyuterni oldiga oʻtirib, dadam bilan birga kechki choyimizda Benfikaning buklangan himoyasini koʻrib oʻtirardik. o'sha vaqtda bu oʻyinning haqiqiy maʼnosi yoʻq edi deydi — yo'q, oʻsha kecha men uchun maʼno butun dunyoni oʻzgartirib yubordi.
o'zimning dadasi bilan alohida xotiram bor: 89-daqiqada tatum tugagandan keyin salqin zaldan unutilmas gʻalabamizning baqiriqlari eshitilar edi. otamning qoʻli boʻynimga qoʻyilib, "mana endi keldik, oʻgʻlim" deb aytganini eslayman. keyin kompyuterni oʻz-oʻzidan yopilganda, boshqa tomondagi derazadan shahar chiroqlari yonib turardi. bunga oʻxshash nimani bilasizlar?
va oʻz-oʻzidan shunday bir gap keladi: "agar o'shanda aytganimdek oʻyinchi boʻlmasam ham, allaqachon chempionlar ligasi finalida gol urganimdan soʻng umrim davomida qornim oyoq oldim".
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
o'shanda shunday bo'lgan edi, yigitlar... may oyi, 2012-yil, chet elda nima uyingizda joy bormi, olomon bilan imkoniyatni boy berishni istasizmi? mana shuni eslayman — qoʻlida pivo bilan kompyuterni oldiga oʻtirib, dadam…
Bu 2012-yil may oyida boshlangan hammamiz uchun bitta imkoniyat edi... endi esa buning uchun avvallari esa qimmat toʻlaganmiz! 🔥💪
Ota-onalarning qoʻllari boʻynimizda boʻlar, derazadagi chiroqlarda esa shahar uxlardi — lekin oʻsha 89-daqiqada oʻzimiz bilan birga butun olomonning yuragi ham urardi... Menga oʻsha kecha futbolning asl maʼnosi oʻsha vaqtga toʻgʻri keldi. Qolaversa, hali bitta chempionlikni koʻrsak... umidlarimiz boʻsh chiqmasin! 😤
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
U 2012-yil may oyida Manchesterdagi kvartiramda bir sahifa chalayotgan edi, derazadan yomg'ir yog'iyapti, Mami shu vaqtda skype'dan keldi va ovozini qattiq ochdi: "AKA! Agar go'lib bo'lamiz, ikki kechaga apelsin sharbatini ichaylik, shartnoma imzolangan!" men esa derazadan ko'rinib turgan g'ishtli binolardagi yorug'liklarga qarab "yo'llar tinch, butun shahar uxlab qolgandek" deb o'ylardim. keyingi daqiqada ular o'ynamagan vaqtni yaxshi o'ynaganimizni aytishdi, men esa ota-onamni aralashtirib, "buni eslaymanmi yoki yo'qmi" deb so'rardim — otamning qo'li uning orqasida edi va shunday deb o'pardi: "o'g'lim, bugun sizga aytilgan hamma gaplarning mohiyati shu — sizlar endi chempion!" keyin ovozlar qichqirig'iga aralashib, devorlar qaltirar edi...
Bolaligimdan tribunada.
qani endi, qizg’in dam olishlarimdan biri esla yuradi... 2012-yil may oyi, men ham yolg’izda televizor oldiga oʻtirib edi, derazamning orqasida Lyutsernning sovuq shamollari esib turardi. kompyuterning ekranda Benfikaning chiroyli darvozabonini koʻrib oʻtirgan edim, qo’limda esa otamning tortilgan pivosi — kechki ovqatdan qolgan nonning bir tilagini tishlab turardim. 89-daqiqada tukumni qilganimda derazamga qaradim — kechalari shahar chiroqlari bilan yorug’ bo’lgan Lyutsern tunida qor qoplashi boshlangan edi, oyoqlardagi uyqusizlikni his qilib qoldim.
89-daqiqada: tulumni bosgan go’lning ovozini eshitgach darhol otamning qoʻliga qaradim — u qoʻlini koʻkragiga qoʻyib, "yaqinda aytilgan gaplarni hammasini unut, oʻgʻlim, bugun sizlar chempion boʻlasizlar" degan edi. shunda devordan tovushlar qichqirigʻiga aralashib, derazamning qor bilan qoplangan oynasigacha qaltirar edi... yillar oʻtgani yoʻq, lekin u ovoz hali ham koʻkragimda qolmoqda.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'shanda oʻzimni juda katta futbozni sevuvchi deb hisoblagan edim, lekin haqiqatan — pivo ichishdan boshqa hech narsaga vaqtim qolmasdi. 2012-yil may oyida esa, derazamdan qaraganda, London chiroqlari shaharni qoplab qoʻygan edi, lekin men uchun hamma narsa otamning qoʻlida boʻlgan va vaqt oʻtib ketaverdi, gollarning oʻzi kelar edi.
Shunday qilishdi, menga derazamning oldiga oʻtirishni, pivo ochishni va hisobni kuzatishni aytdilar. Benfika himoyasi esa meni vaqtdan yuqori koʻrdi — o'ylang, ularning yuragi qanchalik katta edi! Oxirigacha 1:0 bilan oldinda boʻlgandilar, shunda Mami bilan skype’dan aytganimdek, "Agar gʻalaba qozonsak, ikki kechaga apelsin sharbatini ichamiz!" — deb oʻtiribman. 89-daqiqada esa... oʻz-oʻzidan tulumni bosdim — darvoza tomon futbolka ishlab, mening yuragim esa maysa oldi: "Yana emas! Yana yoʻq!" — deb. Ammo raqiblar nimadir qilishdi: oʻzlarini yaxshi koʻrdilar, uzoq masofadan zarba berishdi, va...
**GOL!** 🤣
Mening orqa yonbagʻirlarimni derazamning oynasiga quladi, apelsin sharbatini ichish oʻrniga derazamdan shaharning yonayotgan chiroqlari bilan qoplanib ketdim — ohirgi marotaba. Keyin eshitdimki, otam qoʻliga koʻkragiga qoʻyib, "oʻgʻlim, sizlarni chempionlikni kutyapti" deb aytgan, lekin men oʻsha paytda apelsin sharbatining hidini xotirlayman. Haqiqiy gʻalaba — bu chiroqlar ostidagi sovuq hushyorlik edi... va ertasi kuniga ozgina bosh ogʻrigʻi. 🍿😂
Memlar ham tahlil.
Yo'llar tinch, butun shahar uxlab qolgan edi, deydi ular. Mana shunday edi-endi... yomg'ir tunida Mami bilan skype'dan qichqirib kelganligi uchun shartnoma imzolashdi: apelsin sharbatiga! Endi esa bu yigitlarni chempion deb o'pishardi, vaqt oʻtib ketaverdi. Otamning qo'li bo'yimga qo'yilib, "bugun sizlar chempion boʻlasizlar" deb aytganida qorni-bilmasdim, shundaymi, yo'l-yo'lakay chempion bo'ladimi deganicha.
2012-yil may oyi — o'sha vaqtda oddiy odamlarning kechasi mana shunday bo'lar edi: pivo bilan kompyuter oldida Benfikaning himoyasini ko'rib, 89-daqiqada umr bo'yi qornini to'ldirib ketaversam... 😂
Yana shunday bir gap kela ketadi: "bu chiroqlar ostidagi sovuq hushyorlikmi? yo'q, bu futbol emas, bu lotereya edi, kulgili haqiqatan".
Bu lotereya, futbol emas.