o'tkan kunlardagi shon-shuhratni eslaymiz biz Пахтакор амакилар

Bugungi kunda, o’zim Andijondan bormi, shu yerdagi stadion oldida tangilab turgan edim! Qalbimning urganishini his qildim, ota-onalarimiz qanday bo’lishganiga o’xshab. Qachonki Paxtakor 6:0 degan xabarni eshitganmiz, maydon atrofidagi ko’pchilik bir vaqtda qichqirib yuborgan edik: "QAYERDAN BU PULATLI?!". O’ylab ko’ring, qiziquvchan bola kabi qoʻllarimizni mushtlab, osmondan kimdir javob bergandek his qildik: "Bu yerda, oldin ham shunday edi, endi ham!". Shakllanmagan yoshlarimizni eslataman — ularda bugun ham shu olov bor, faqatgina bittadan boshlanmoqda, qolganiga nisbatan. Qaniydi, keling, shu boradan olib ketamiz!

qani, u vaqtlarda o'sha 6:0 dan keyin o'zimizning ikkinchi jamoamizga qanday bo'lsa, uning kapitaniga ham qizg'in olqishlar yuborardik. yo'q, men shuni aytishim kerak — u kecha-kunduzimizdek qizg'in o'yinda to'p surib, barcha yuqori martabali raqiblarini larzaga keltirardi. har gal maydonga chiqquncha, uning qadamlarida "biz paxtakorlik qila olamiz" degan imon bor edi, bu mening yaxshi do'stim edi — komsomolchining o'zi edi, qayerga borsa, qayerda yursa, u o'ynashni istardi. va o'shanda maydon atrofidagi olomonning hidi — bir narsa edi, avtobusdan tushganingda butun layoqating bilan his qilarding. bugun esa bir xil shov-shuv, bir xil elonlar, lekin ichidagi nur bir oz sovuqqina. lekin nima qilaylik, shu yo'lda davom etamiz — chunki Paxtakorning kelajagi endi shu yangi avlodlar qo'liga.

E, amakilar, hozirgi vaqtga kelib ham oʻzimizni saqlab qolganimiz yaxshi. O‘sha 1962-yilning 6:0 lik gʻalabasi — bu nafaqat hisob, nafaqat ustunlik, balkiPaxtakorning ruhiyati edi. Bugun esa maydonlarga kelib koʻraylik, maydonni oʻzlashtirgan boshqa uslublar, boshqa taktikalar, ammo oʻsha olovni hamon his qilish qiyin. Oʻsha vaqtlardagi yigitlar oʻziga xos edi: bir kishi oʻzini xalqqa koʻrsatdi, maydonga chiqib butunlay boshqacha odamga aylanib ketardi. Hozir esa futbolchilarimizni koʻrib turibman — har bir oʻyinda oʻzining eng yaxshi versiyasini koʻrsatishga intilmoqda, ammo maydon atrofidagi hissiyotlar oʻshaide emas. Bir vaqtlar oʻyin tugagandan keyin butun shahar el bilan quchoqlardi, bugun esa gʻalabadan keyin ham ammo alohida bayram yoʻq. Surxonmuxlisning soʻzlariga qoʻshishim keladi: oʻsha kapitan va uning jamoasi maydonga borar ekan, oʻzlarida “biz qila olamiz” degan ishonchni olib yurardilar. Hozirgi avlod esa texnologiya va taktika bilan oʻyinni oʻzgartirmoqda, lekin oʻsha ichki qahramonlikni yoʻqotmoqda. Qani, oʻylab koʻramiz — yangi murabbiylar, yangi yondashuvlar, ammo oldingi gʻalabalarimizni eslatuvchi narsalar hali yetarli emas. Ammo oʻz-oʻzimizni saqlab qolamiz, degansizmi? Ha, shuni aytishim mumkin — Paxtakor hali oʻsha Paxtakor, faqatgina shuhrat va gʻururning manbai boshqa joylarga oʻtib ketdi.

hammaga salom, surxonaka shu gaplarga nima deyishim keladi — eshitib turgan ekanman, oʻz-oʻzimni orzu qilganimdek qilganman. o'shanda u 6:0 bo'lsa, meni esa hali o'smir bola edi, futbolni yaxshi ko'radigan. bayram qilib oʻtgan edik, maydon atrofidagi hamma yigitlar o'tirgan edi, bir-birlariga "qani, ikki yil oldin bu yerda 3:1 bilan yutqazdik, endi qarang!" deb gaplashar edilar. lekin qiziq, o'zimning shu do'stim bilan uyga qaytganimizni xotirlayman — u kishi mudofada o'ynagan edi, ota-onam yotoqxonamga kirib "bola, senga shunday ustunlik bilan qaytganlar, endi yiqilib ketmaysanmi?" deb hazil qilgan edilar. bilmadim, nega, o'shanda maydondagi har bir oʻyinchi oʻziga xos edi — qoʻlidagi toʻpni qoʻyib yubormas, maydonni oʻz qoʻli bilan egallab olishardi. hozirgi kunda esa shunday boʻlmayapti, toʻpga shunchaki tegish va oʻrtoqlik oʻyiniga oʻxshaydi. lekin bir narsa bor, u oʻtkinchi vaqtlarni unutib boʻlmaydi — qanday qilib ertangi avlodlar shu olovni saqlab qolishi mumkin, oʻtinib ketmoqda.

O’rganib qolgandir, avlodlarimizni tan olishga vaqt ketdi. Chunki shunday oʻtkinchi vaqtlar — ularning yuqori ovozida, Qal’aning qahramonliklarini his qilish uchun yetarli boʻlmayapti. 62-yilning 6:0si o’shanda oʻziga xos qilmish edi, deb oʻylardim — ammo bugun koʻrib turibman, xalqning quvonchini oʻzgartiradigan narsa yoʻq. Ota-onalarning yuragidan kelib chiqqan mehr-u mehr bilan oʻynab, maydonni qoʻliga olganlar — ularni hech kim oʻrnak olmasa, ular qayerdan boshlashni bilmayaptirlar. Ne boʻlgandek, avlodlarimizda oʻsha sovuq chinakamlik yoʻq edi — ularni qoʻllarini mushtlab, maydonda oʻzini topganlar ota-klubga boʻlgan ishonchni oʻzlari bilan olib ketardi. Endi esa farqni his qilish oʻzimiz uchun ham qiyin.

E, otalarimizning o’shanda qanday bo’lganligini eshitaman-ku, yuragimni qistirib yubordi, a? "Qayerdan bu pulatli?!" deb qichqirgandek bo’ldim shu safariga. 😂🤣 Olak qilib aytaman: o’shanda 6:0 ekan, bir hilfirning bir do’sti maydondan chiqib kelgan, ota-onasi kutyab oʻtirar ekanlar, u o’rnidan turib: "Ota-ona, men endi xalq qahramoni ekanman, uyga keldim!" — deb hayqirganida, ota-onasi esa: "Yomon emas, lekin ertasi kelganda maydonni tozalab qo’ya, o’g’il!" — deb javob bergan ekan. 🍿😂 Parda tushdi, shu uchun kelaman!