Neftchi burchakdagi istiqlol o'tmish va kelajak o'rtasidagi umid yo'li

O'shanda men uchun 14 yosh edi, Toshkentning chiroyli bog'ida ota-Onam bilan yurgan edim, radiodan Neftchi-Moskva o'yinini eshitib qolar edim. Darvoza ustunining oldida bir keksa odam stulda oʻtirardi, qoʻlida "Neftchi - Mening qalbim!" yozuvi bor yozma yozuv edi. Uni koʻrib, koʻzlarimdan yoshlar oqardi — "bu yerda nechun bunday bo'lganini bilsam", deb o'ylardim. Keyinroq esa — uyimizning kichik xonasida, katta akamning radio orqali gapirishini eshitib, Neftchi g'alaba qozonganida butun mahalla bilan yoʻlga chiqardik, dovullar chaldik. O'shanda bu fotosuratni ko'rganda, darvoza ustuni men uchun alanga edi — shu yerda bo'lgan har bir sevgi ortida katta kurash borligini tushundim.

o'shanda men futbolni birinchi marta ko'rgandim — bu 1990-yilning aprel oyi edi, an'anaviy Andijonning kechasi edi, yo'lida olma daraxtlari gullagan. maktabdan chiqqanimda radiodan eshitdim — "Neftchi-Moskva 1:0!" ovozini. shu zahoti bir guruh kichkina bolalar darvoza ustuniga yopishib qolgan fotosuratni ko'rdim, ustun atrofida chiroqlar yoqilib, hayajonli gaplar ketgan edi. o'zim ham o'sha soyaga qo'lini qo'yganman, bir vaqtda eshitdim — bu yerda juda katta ishlar qilinganini... keyinchalik o'zimning otam aytgan edi: "bu ustun oldidagi 19 daqiqa ham akademiyadek o'qitadi — odamlarni o'quvchi qiladi". o'shanda men uchun Neftchi nafaqat jamoa, balki butun bir hayot ma'nosini oldi.

Qani endi, oʻsha 1990-yilgi fotosuratning ichidagi yoqimli ogʻriqni his qilsangiz, hozirgi Neftchi bilan solishtirganingizda qanday alohida hayajon tugʻiladi... Oʻsha vaqtda jamoamiz yangi tugʻilgan chaqa edi — nogironlar boʻlib, lekin qoʻrqmas. Har g‘alaba butun mamlakat uchun imkoniyat edi, oʻshanda odamlarimizning koʻzida „neftchi“ soʻzi faxr bilan bogʻlanardi. Endi esa Neftchi — yoʻlni tanlagan, bosqichma-bosqich yurgan, oʻzini tan olish bilan katta ustunlarni qiynoqda qoldirmasdan maydonga chiqaradigan jamoa. Oʻsha ustunga qarab: „Bu yerda bir qoʻl bilan g‘alaba qozonilgan, boshqa qoʻl bilan esa istiqbol kurashi boshlangan“, deydigan qahramonlar yigʻildi. Hozir esa yoshlar kelmoqda — akademiyadan oʻtib, xalqaro yulduzlarga aylanmoqda. Oʻsha vaqtda „tadbirkorlik“ soʻzi boʻlmagan, lekin g‘alaba uchun oʻzlarini xalqqa koʻrsatishgan. Endi esa Neftchi oʻzining korporativ asosiy yoʻnalishi bilan butun Osiyoda nom qozonib kelmoqda. Oʻshanda futbol sevgining oʻzidir — oddiy, erkakona, „biz boʻladiganmiz“ degan ishtiyoq bilan. Endi esa futbol — bu jamoaviy intizom, strategiya, shuningdek, oliy janoblarning saboqlarini oʻrganish. Ammo yuragimizda hali ham oʻsha 1990-yildagi „qahramonlar“ yashaydi — shunchaki ularning orzusini davom ettirib, yangi gʻalabalarni keltirib chiqarmoqdamiz.

Ochig'ini aytaman, o'shanda ota-onamning olma daraxti ostida uyquga ketganman edim, ertasi kuni esa Neftchi-Moskva 1:0 hisobida g'alaba qozonganini eshitib birdan turib ketdim. Albatta, darvoza ustunini ko'rib ham qolmaganman — chunki yo'tala qarab turgan xolamning koʻylagi ustiga "Neftchi — Mening qalbim!" yozuvi tikilgan edi. Keyin u menga "bu yerda futbolchilardan tashqari, qo'rqmas odamlar ham bor" deb gapirdi va men uning so'zlarini hali tushunmagan edim. Hozir esa o'sha yigitlarni eslayotganda, o'zim ham shu ustun oldida bir kecha-yu kunduz oʻtirib qolishni istardim. Chunki ular g'alaba qozongan edi, lekin futbolchiligi tugamagan edi — shunday ekan, men uchun hozirgi Neftchi akademiyasi yangi yoshlarni tarbiyalayotgandek tuyularoqdi. Endi esa bu jamoa yurtimizda "neftchi" deb aytilganida, mening orqamdan xolamning koʻylagi ham qo'lini ko'tarib chekkandek bo'lar edi. 🤣🍿