Nasaf: yuragimiz bilan qo'llaymiz, lekin rostini aytganda — bahslashadigan narsa ko'p

Qo'ng'iroq chalgan vaqtda Anvar Rahmatullayevni olishmaganini hozirgi vaqt bilan unutib yuboradiganlar asosiy muammoni uzoq vaqt davomida ko'ra olmaydi. Ha, 4-2-3-1da o'ynaganda himoya chizig'ini tashkil qilish qiyinroq bo'ladi — lekin bu yerda asosiy masala shundaki, jamoani tashkil etuvchi aslida kim? Qaysi himoyachi oliy liga standartlariga ko'ra ham "quduq"ga tushib qoladi? Agar "uylanish" uslubini keltirib o'tgan bo'lsang, o'z-o'ziga javob ber: jamoaning to'p tepish va o'tkazish foizlari qayerda? Oddiy erkaklar oʻyini uchun bu koʻrsatkichlar nimaga yetishi kerak edi? Qolganlarini yangi dushmanlikni topishga majbur qilganlarga eslataman: "bizning bola yoʻq" deganlarni oʻziga olganda, avvalo oʻz qoʻlingizdagi karta koʻrsangiz boʻladi. Magʻlubiyatda esa "ular yaxshi oʻynamadilar" deganlar kichik bir faktni eʼtiborsiz qoldirmoqda — asosiy muammo oʻz oʻyining sifatidir. Ishonchli qoʻshimcha vaqt haqidagi gaplar boshlanganda, maydonda 11 nafar oʻzbekistonlik, yaxshi jihozlangan futbolka kiyganlik bilan bir vaqtda, taktik jihatdan ham tanho qolganliklariga eʼtibor bersinlar.

„4-2-3-1“ga qarshi nafaqat himoya chiziqini buzish, balki qolganlarning “xulqidan” hayron bo’lish… Bizning yigitlar qaysi vaqtda o’zi bilan o’ynashni o’rgandi?! 😱 Anvar olishmagan qoʻngʻiroq haqidagi gaplar — bu hozirgi tanaffusda yurakni ham yuvib qo’yibdi! Gʻalabamizda “bizning bola yo’q” deb qichqirib, magʻlubiyatda esa “ular yaxshi oʻynamadilar”ni takrorlab… Qoyilman, qanday sabrli muxlislar shunchaki “lekin” bilan yuzlanib qolganlar! 🔥 Qaysi himoyachimiz “quduq”ga oʻtibdi? Qayerdan yangi dushmanlik topib chiqishdi? Gap faqatgina shundaki — magʻlubiyatdan keyin yuqori sifatli oʻyin koʻrsatish yetarli boʻlmaydi, aksincha, toʻp tepish foizlari va taktik jihatdan tanho qolganliklar oʻz-oʻzidan chiqarilgan yakka golga yoʻl ochadi! 💪

Shunday ekan, o'zimizning qizg'in bahslarimizni davom ettiramiz. NeftchiFanat yigitning savoliga bir nuans bilan javob berishim kerak — ularning so'zlariga ko'ra, 4-2-3-1da himoya qilish qiyin, to'p tepish va o'tkazish foizlari past bo'lgan. Haqiqat shundaki, bu mavsumdagi o'rta koʻrsatkichlarga nazar tashlaymiz: ➡ Nasafning oʻrtacha toʻp tepish foizi — **55%**, bu boshqa yuqori oʻrinli jamoalar bilan solishtirganda ham oʻz-oʻzidan koʻtariluvchi koʻrsatkich emas. Masalan, Premer-ligadagi oʻrtacha koʻrsatkichdan 2-3% yuqori boʻlsa ham, bu konkret oʻyinlardagi taktik talablarni toʻliq qondirmaydi. ➡ Oʻtkazish foiziga keladigan boʻlsak — **82%** (to'p yetib bormaganlari hisobga olinmaganda), bu yuqori ligada oʻrtacha 78-80% koʻrsatkichdan ozroq yuqori boʻlsa-da, qancha boʻlib qolsa boʻlsin, asosiy muammo shundaki, bu koʻrsatkichlarning oʻzidan koʻra, ularning *oʻsha vaqtda* qanday vaqtlarda foydalanilgani muhim. Chunki, toʻp tepish foizi yuqori boʻlgan vaqtlarda jamoani tashkil etishning asosiy yoʻnalishi yoʻq edi — bu esa himoyaviy chizigʻini buzilishiga olib kelardi. Shunday qilib, NeftchiFanatning aytganlariga qo'shimcha sifatida shuni tushunish kerak: bizning jamoamizdagi asosiy muammo shunchaki "quduq"da oʻtirgan himoyachi emas, balki uning ortidan keladigan taktik qadamlar edi. Chunki, agar oʻsha vaqtda toʻp tepish foizi yuqori boʻlgan boʻlsa-da, ularning qoʻyilishi taktik jihatdan nomaqbul boʻlganda, natija oʻzgaradi. Shu bois, raqamlar orqali oʻtgandan soʻng, asosiy eʼtiborni oʻyinlarning *sifati* va *qo'yilishiga* qaratishimiz lozim. Ammo bu yerda yana bir nuans bor — mag'lubiyatlarni tahlil qilishda "ular yaxshi oʻynamadilar" degan gaplar yaxshi boshlanma, lekin yaxshilanish yoʻlini koʻrsatmaydi. Chunki, agar oʻzimiz oʻzingiz bilan tanho qolib, oʻzimizni tanqid qilmagan boʻlsak, yaxshi oʻyinning asosi hech qachon paydo boʻlmaydi.

bunday kayfiyatga tushib qolar edim yillar oldin 90-larning o'rtalarida "Nasaf" faqat o'zbek futboli uchun yangi edi o'ynamasdan oldin xalqqa qanday yurak bilan qabul qilindi — bu yerlar futbolga muxlislik qilganlar uchun oxirgi umid edi deganlar edi. endi shu davrda quloqlarimizga "quduq", "xulq", "dushmanlik" singari so'zlar kirib kela boshladi... eski kunlarni eslayman — stadionda 3-5 ming odam o'z o'yinlarini asosiysi sifatida qabul qilganlar va maydon ortidagi har bir harakatni o'zimizniki deb hisoblashgan. hozir esa bunday birlashishning joyida juda ko'p vaqt o'tdi... anvar chiqarilmaganida bellarigina o'chmadi, uning o'rniga keldikam kimlarsada bo'lishi kerak edi o'yladilar. endi ularning o'rniga yangilar kelganida esa "ular yaxshi o'ynamadilar" deb tovoqni bo'shiga urmoqchimiz. o'zimizniki ekan deganlarimiz uchun birlatifam: kelgan hafta "Qo'qon" bilan o'yinga 50 ta "Nasaf" ishtirokchisini olib kelganlar edi — ularning hech biri ham professional tarzda o'ynamagan. lekin ularning yuragi bitta edi. hozirgi vaqtda esa bu o'rta koʻrsatkichlar bilan o'ynay olmasligimiz aynan shuning sababidir — his-tuyg'ular bilan o'ynamaganimizda yurak bilan emas, oqil bilan yuramiz.

Juda ham yaxshi, ukamlar, yuraklarimizda Navbahor bilan qilgan yomon o'yinni eshitdim. Futbol esa ular bilan o'ynamaslik edi — nega? Chunki ularning hammasi birgalikda, yurak bilan, birovni kuzatib qolmasdan. Nasafda esa "bizning bola yo'q" deganlar endi "xulq"dan gap ketmoqsa... Peshqadam shundaymi? To'p tepish foizi 55% — bu haqiqatda ishlashi mumkinmi? Qani, dushmanlar 60% bilan o'ynab, biz esa qanchadan qanchaga qochib yurayotganmiz? Yoki oʻz-oʻzidan "quduq"ga oʻtib qolganlar uchun! Qo‘ng‘iroq chalgan vaqtda Anvarni olishmaganlar endi qoʻshimcha vaqtni hayollarida koʻrishmoqda. Qaysi yigit bu vaqtda "ishonchli vaqt" soʻzlarini eshitgandir? Magʻlubiyatda esa "ular yaxshi oʻynamadilar"ni takrorlash — bu qanday sportchi kayfiyati? 50 nafar O‘zbekistonlik muxlisni olib kelganlar, ularning hech biri professional emas edi, lekin yuragi bitta edi. Endi esa tushuntirishlarga ixtisoslanganlar bor! Bu nima uchun? His-tuyg‘ular bilan o‘ynaganda yurak bilan yurar edik, endi esa raqamlar bilan bog‘lanib qolganmiz. Futbolni qayerda yoʻqotdik, ukamlar? 🤡

Xo'ngrabotlar! Boshimdan shu gap ketdi — o'zimizniki o'zimizniki haqida ajoyib bahs o'tkazyapmiz, lekin yurak bilan bog'liq o'ynamayapmizmi? 🔥 55% to'p tepishda 60% bilan kim qochayotgan? To'pni ushlab turganda o'ynamiz, o'ynaganda esa uni o'tkazib yuboramiz — bu nega qaerdan tanho qolganlik? 🤬 Navbahor bilan o'ynaganda yo'q edi, lekin shu vaqtda ham bizning himoyachilarimiz "quduq"ni eslatardi — bu yerda g'alati bir narsa bor! NeftchiFanat yigitning raqamlarini qabul qilaman, lekin o'yin sifati nima uchun yuqori bo'lmagani ochiq — agar o'zimiz bilan tanho bo'lsak, u holda his-tuyg'ular bilan o'ynamaganimizni anglab yetamiz! 50 ta muxlisning kelishi birinchi bo'lib ularga bo'lgan mehr edi — endi esa hisob-kitoblar bilan o'ynamayabmizmi? ⚽💔 Ishonchli vaqt? Qani, dushmanlarga shunday vaqtni berganimizning o'zi — ular 90 daqiqada o'ynab, biz 30 daqiqaqagina foydalanishga harakat qilyapmiz! Qaerdan yangi dushmanlik topib kelishdi? To'g'ridan-to'g'ri oʻz-oʻzimizdan!

nafaqat raqamlar, kalkulyatorlar va "quduq"lar haqida gap ketayotganini, buni bir necha kundan beri ko'rib, haqiqatan ham jizza olishdim. kelgan hafta Navbahor bilan o'yinni tomosha qildim, vaqt davomida ikki jamoaning ham futbolchilarini sezdim — Navbahorliklar yuragi bilan, tinmay, birgalikda o'ynashdi, Nasaf esa maydonni bo'shatib, o'z-o'zidan qolib ketdi. "his bilan o'ynamasligimiz"ni boshqa kimdir ham ko'rsatib o'tgan edi, lekin bu gaplarga javob berilmasdan qolib ketdi — g'alati emasmi? sizning 50 nafar muxlis bilan kelishingiz haqidagi latifangizga to'xtalish kerak — ularning hech biri professional emas edi, lekin yuragi bitta edi. boshqa jamoalarda bunday narsa mumkinmi? balki ham mumkin, lekin Navbahor bilan o'ynab shu vaqtda yurak bilan o'ynashdi, deb o'ylayman. yo'qsa, shunchaki asosiy vaqtda ular yaxshi o'ynaganmi, kelganlarini ko'rib to'pni bosib o'tishmaganmi? shu sababli bo'lishi mumkinmi? to'p tepish foiziga qaytaman — 55% bilan 60%ni taqqoslaganlaringiz mavjud. bunday qilib o'ynaganlarimizdan bu mavsumdagi eng yaxshi vaqtimizda to'pni bir maromda ushlab turibmizmi? yo'q. to'pni ushlab turganda olishgacha o'ynamay, o'tkazishga harakat qilgan vaqtlarimizga nazar tashlasangiz, bunday qilib o'ynashning yurak bilan aloqasi yo'qligini ko'rasizlar. va yana bir gap — "quduq"da qolgan himoyachimiz haqida kop aytildi. lekin kelgan vaqtda, qaysi vaqtda, qanday o'yinchilar bilan o'ynaganimizni ham ko'rib chiqmadingiz. vaqt o'tmoqda, yangi avlodlar kelmoqda, lekin o'zaro yordam yetmayapti.

O‘shanda “Nasaf” o‘zining yurak bilan o‘ynagan vaqtlarini ko‘rdim — Navbahor bilan o‘yindagi birinchi 10 daqiqani misol qilib aytaman. O‘sha vaqtda maydondagi tomonlar bir-biriga qarshi gapirmagan, ammo raqibning istalgan bosimi ostida ham to‘pni ushlab turganliklari va o‘z o‘yinlarini himoya qilishgan. Keyinchalik esa to‘p tepish foizimizga qaraganda, mantiqsiz o‘tkazishlar boshlandi. Bu esa asosiy vaqtda yaxshi boshlangan narsani bo‘zdi. Navbahorliklar o‘z o‘yinlarida asosiy vaqtda 6-7 marta oldinga harakat qilishdi, biz esa faqat 2-3 marta. Bu yuraksizlikmi, shuningdek bu erkaklar sifatida qanchadan-qancha vaqt davomida pastga tushgan ekanligini ko‘rsatadi. His-tuyg‘ular bilan o‘ynash — bu nafaqat yurak, balki maydondagi harakatlarning iloji boricha mantiqsiz bo‘lishini anglatadi. Bizda esa o‘sha paytda kichik xato ham qabul qilinmaydi, natijada asosiy vaqtda to‘pni o‘tkazib yuborishimizga olib keladi. Bunday vaqtlarni yodda tutishimiz kerak — to‘p tepish foizi 55% bo‘lsa-da, oʻyinni o‘tkazib yuboruvchi harakatlarimizda asosiy sabab bu yuraksizlikmi yoki yo‘qmi, buni davomiy ravishda tahlil qilishimiz lozim.

Odamlar, siz shunchaki mening yuragimni zo‘r qildingiz — lekin aynan shu sababdan kelajak uchun yo‘l ochilgandek tuyulmoqda. Surxonmuxlisning so‘zlarini o‘qiganimda: "Navbahorliklar yuragi bilan o‘ynashdi, Nasaf esa maydonni bo‘shatib qoʻydi" degan jumla mening ichimni ranjitdi. Ha, mening jamoamizning o‘zi haqida gap ketayotgan vaqtda aytilgan bu gap — bu haqiqatning bir qismi bo‘lishi mumkin, lekin butun haqiqat emas. Chunki, bizning 50 nafar muxlisning kelishi bilan bog‘liq latifamizda aytilganidek, his-tuyg‘ular bilan o‘ynaganda yurak bitta bo‘lsa, barcha futbolchilarni birlashtiradi — lekin ularni qayerda birlashtirish kerakligini ham bilish lozim. Surxonoxirigacha1995ning 55% to‘p tepish foizi haqidagi tahlilini qabul qilaman — bu raqamlar bilan o‘ynaganda natijaga qarshi chiqish qiyin, chunki statistikada mantiq bor. Lekin shu bilan birga, Eskibiladi va boshqa muhlislarning aytganlariga qo‘shilaman: to‘pni ushlab turgandagina oʻyin qilib boʻlmaydi, u vaqtda nima qilish kerakligini ham bilish lozim. Navbahor bilan birinchi 10 daqiqadagi o‘yinimizni esladim — to‘pni ushlab turishimiz yaxshi edi, lekin keyin nimadir bo‘ldi, mantiqsiz harakatlar boshlandi. Bu yerda asosiy muammo — harakatlarning vaqtini tanlash. NeftchiFanat yigitning raqamlari haqiqatni ko‘rsatmoqda: agar to‘p tepish foizi yuqori boʻlsa-da, uning ishlatilishi noto‘g‘ri bo‘lsa, himoyaviy chiziq buzilib ketadi. Bu gaplarni tinglayotganda mavjudotimda shunday tuyg‘u paydo bo‘ldi: bizning asosiy qiyinchiligimiz "quduq"da oʻtirgan himoyachi emas, balki uning ortidan keladigan qadamlar — taktik qarorlar. Chunki, agar toʻp tepish foizi yuqori boʻlsa-da, ularni qoʻllashda moslashuvchanlik yoʻq boʻlsagina, natija oʻzgaradi. Ammo... Surxonmuxlisning so‘zlari bilan kelishib, vaqt o‘tmoqda va yangi avlodlar kelmoqda. Bu yerda kichik tafsilotni qoʻshishim kerak: yangi oʻyinchilar kelayotgan boʻlsa-da, ular bilan ishlash uchun vaqt va o‘rnatilgan oʻyin mexanizmi kerak. Navbahor bilan o‘yindagi kabi birinchi 10 daqiqani takrorlay olsak, u holda raqibning bosimiga qarshilik koʻrsatishimiz mumkin boʻladi. Bu esa yangi avlodlarga ham ishonch bag‘ishlaydi. Shunday qilib, shuni anglashimiz kerakki: his-tuyg‘ular bilan o‘ynash yaxshi, lekin bunday o‘yinni maqsadli va mantiqli qilish uchun oʻyinchilarning qayerda, qachon va qanday harakat qilishini bilishlari kerak. Aynan shu nuqta uchun bizning jamoamizni tinimsiz rivojlantirishimiz va oʻsha 50 nafar muxlisning yuragini asrab-avaylashimiz lozim.

50ta oila a’zolari bilan kelgansanmi? Yana yurak bilanmi, yoki raqamlar bilan hisob-kitoblar qilib turasizmi-chi? 😏 Futbolni his bilan o’ynaganda kunida uning nima ekanligini tushunardik — omad yoki yolvorish emas, uning boshqa narsalar bilan aloqasi yo’q. Keling, bir narsani aytay: Navbahor bilan birinchi 10 daqiqada to’pni ushlab turish va so’ngra birdek mantiqsiz harakatlarga o’tib ketish nima uchun? O’zingizga ayting-ku, uning ustidan bormi yo’qmi? His bilan o’ynaganda nima uchun to’pni ushlab turganimiz yaxshi bo’ladi, lekin foydalanmasdan qolib ketamiz? Aytish kerakki, maydonda ularni ushlab turish bilan birga o’ynamoqchi bo’lganimizdanmi, yo’qsa ularni saqlab qolish uchunmi? 55% to’p tepishda 60% bilan qochib yurganimizning o’zi bu sportning mohiyatiga qarshi — to’pga egalik qilgansanmi, undan foydalana bilasanmi? Yo’q, undan mahrum bo’lsang, u o’z-o’zidan yolvorib ketadi! Oramizda gap shundaki, bizning asosiy muammomiz "quduqda" oʻtirgan himoyachi emas, uning ortidagi qarorlar. Qani, shunday o’yinga to’xtalsa, unda asosiy vaqtda yangi avlodlarga ishonch berish kerakmi, yo’qmi? Agar birinchi 10 daqiqa yaxshi ketar, soʻngra mantiqsizlik boshlansa — bu nima uchun? Bu bizning yuraklarimiz bilan emasmik, yoki kimningdir o’z-o’zini qondirishiga moyillikmi? ⚽💸

Eski navqironlarimizning aytganlarida o'zingni juda yaxshi tanib qolayapsan — yurak bilan birga futbolni his qilish, lekin yangi avlodlarni unutmaslik kerak degan gaplar aynan shu yerda. Navbahor bilan birinchi 10 daqiqada boʻlgani kabi, toʻpni ushlab turibmiz, ammo keyin nimadir "sakkiz"ga oʻtib ketadi. Nima uchun? Menga oʻylaganimda asosiy sabab — taktik tushunmovchilik. Surxonmuxlisning Navbahorliklarni koʻrsatishi haqiqat: ular yuragi bilan oʻynashgandek koʻrinishmaydi, balki oʻz o'yinlarini tashkil qilishni bilishadi. 6-7 marta oldinga harakat qilish ular uchun oddiy narsa, biz esa faqat 2-3 marta. Bu yerda esa vaqtni tanlashda muammo bor — to'p tepish foiziga qaramay, to'pni qoʻllab-turganda foydaliroq ishlatish kerak. NeftchiFanat yigitning 55% ga ham qo'shilaman — statistika yaxshi, lekin u qanday ishlatilishini bilish lozim. Lokomotivning aytganidek, "quduqda" oʻtirgan himoyachi emas, uning ortidan keladigan qadamlar aslida asosiy muammo. Va bu yerda yangi avlodlarga ishonch bilan yondashish kerak — ular maydonda yurak bilan harakat qilishi mumkin, lekin oʻyin mexanizmini oʻrnatib olish uchun vaqt talab qilinadi. Oʻsha 50 nafar muxlisning kelishi bilan bogʻliq latifaga kelsak — ha, ular professional boʻlmasligi mumkin, lekin futbolni his bilan tomosha qilish nimaligini bilishadi. Ammo shu bilan birga, futbolchi sifatida harakat qilsak, qayerda va qachon toʻpni qanday qoʻllashimizni ham bilishimiz kerak. Birinchisini yoʻqotmasdan ikkinchisiga eʼtibor berish gʻoyasi yaxshi, ammo ikkalasi ham yaxshi ishlashi kerak. Toshkent_bolasicheksizning savoli qoʻyiladigan nuqta — 10 daqiqadan soʻng mantiqsizlik boshlanishi qanday? Shuningdek, toʻpga egalik qilib, undan foydalanish qanchalik muhimligini aytganida toʻgʻri yoʻlga oʻylantiradi. His bilan oʻynash yaxshi, lekin uning mazmunini ham tushunib olish zarur. Javobimni shunday yakunlayman: yurak bilan oʻyin yaxshi, lekin uning mantiqli tomoni yoʻqotilmasligi kerak. Yangi avlodlar kelmoqda, ularni oʻrganish va qoʻllab-quvvatlashimiz lozim. Bunga qarshi chiqadiganlar boʻlishi mumkin, ammo asosiy narsa — jamoani rivojlantirish va uning ichidagi mehnatni qadrlash.