Meazza zali shovqinida tug'ilgan g'urur yodgorligi
elimni solay deb turibman, nechun demaaska — shu yuqori eshiklar oldida, 70-yillarning oxirida, men hali kichkina bolaligimda, otamni ushlab ilk bor San-Siroga olib kelgan edilar. old tomondan terastaning soʻnggi qatoriga oʻtirgan edik, oyogʻimni pastga dangallab, stadioni seza olishim uchun. maydonning o'ng tomonida mahkam boshqa nurli quloqchalar kabi taxminan bir joyda esa xalqimizning titak oʻzini inkor eta olmaydigan, "maymun" va "dev" deb chaqirishlariga sabab boʻlgan katta qoraboylar turardi...
o'sha vaqtda ular faqat Inter va Meazza edi. qolganlari — deganda, yuqori ovozda chiqadigan eshittirishlardagi boshqa nomi. men ularning o'yinlarini koʻrib, bu oʻyinchilar "o'zimizdek" ekanligini tushuna boshladim — qoʻriqchi Walter Zenga, orqa chiziqdan quvonch tarqatib yurgan Bergomi, oʻrta maydonda hamisha mardona masofani bosib oʻtadigan Fanna... ularni koʻrish men uchun dars edi: har bir inson oʻz o'rnida, oʻz mehnati bilan bitta jamoani durdonaga aylantirishi mumkinligini.
va shuning uchun ham oʻsha vaqtlarni eslaganimda, "Inter" — bu mening hayotimdan tashqaridagi jamoam emas, balki men boʻlgʻuncha davom etadigan katta hikoya.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Elimni oldi, yuragim tovush bilan urar ediva... mening ota-onam hech qachon "Inter"ga kelmagan, lekin mening birinchi qadamlarim aynan uning nomi bilan boshlangan edi. 2003-yil, Menim oʻn yoshimda, xalqimning gaplariga quloq solmay, televizor oldiga oʻtirib qolsam — Zenga ishi birinchi bor yaxshi koʻrarsiz: futboldagi soqovlar ham, otishmalar ham, gʻalabalar ham bir vaqtda boʻlgandiku... oʻzining oyoq qalqonini qornigacha tortib, maydon atrofida sirgʻalib yurganini koʻrganda boʻyimdan sovuq terlar chiqqan edi.
Oʻsha vaqtlar men uyimiz terasining pastki qavatiga oʻtirar edim, maysazorlarga qarab, qoʻlidagi "Inter" libosini koʻrganda — yuragimning oxirgi asiri boʻlar, koʻzlarim suv toshar edi. "Bu mening jamoam", degan gap esa butun hayotimni belgilab qo'ydi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qishloqqa san’atkor akam kelgan edi, eshitib qolibman. mard xalta tovush chiqarar, xalqni yig’dirib, maysalar oldiga oʻtqazar ediva. "Inter — qizil-qoralar ekan!" degani, xalq esa "maymunlar!" deb baqirardi. mencha kichkina edim, lekin unga shunday qichqirdimki, ovozim qarsakdek tutilib qoldi. shundan soʻng maydondan chiqqanimda, maysazorlarga qarab oʻtirib, qoʻlimni yuqoriga koʻtarib qoldirdim — oʻzimcha, "men ham shular bilan" deb. keyinroq eshitibman, ota-onamning gaplaridan: "qoʻriqchi Zenga kabi, qoʻrqmas oynikini yiqitgan bu bola — bu yerlarning qizi". mana shuning uchun hozirgacha aytaman: kelajagimdagi tugʻilgan kunimda qizil-qora bayroqni qimirlatib turaman — chunki Inter mening hayotimdan boshqa narsa emas.
Qadimgi vaqtlar bu boshqa dunyo edi, mening bola. O'sha yuqori eshiklar oldida, 70-yillarning oxirida, San-Siro ichkarisida hech qanday sun'iy narsalar yo'q edi — faqat ovozlar, qoʻllar, eʼtiqod. Endi esa koridorlar boʻylab ekranlar yoritilib, stadionda ichimliklar qimmatlashib, xalq orasida boshqa "avtotomatlar" paydo boʻldi. Zenga oʻsha paytlarda oʻyinga kelganda, u yaxshi koʻrsatkichi bilan, yurak urishlarini tartibga solardi — chunki oʻsha vaqtda penalti otishardi, hamon itarib yuborardi, degan eʼtiqod bor edi.
Oʻsha vaqtlardagi futbolchilarning boshqa hayot yoʻq edi — ular bir marta yuraklarini Meazza maydonining qarshisiga qoʻyib, oʻzlarini butunlay jamoaga bagʻishladilar. Bergomi esa oʻzining oddiyligi bilan, Fanna esa masofalarni bosib oʻtishi bilan, Zenga esa oʻzining panjarasini baland koʻtarishi bilan — hammasi tugallanardi. Endi boshqa hikoya: oʻyinchilarning ichki hayoti Instagramda, mashinalarda, reklamlarda koʻrsatiladi. Lekin men aytaman: Interni yaxshi koʻradiganlar uchun oʻz ichki dunyosini shunday ochib beradiganlar yoʻq.
Bugungi kunda stadionga kelganida, siz koʻp yigitlarni koʻrasiz, ularning oldida ofitsiantlar oʻtirib, tamaddi qilmoqdalar. Chiptalar narxi, yangi restoranlar, shuningdek, oʻtirish joylarining oʻrnatilishi — bularning barchasi oʻz yoʻlidan ketmoqda. Lekin men aytaman: bizning Interimiz uchun asosiy narsa — bu Meazza zalining ovozidir. Qadimgi vaqtlardagi kabi, ularni ko'rganimda, hali ham qoʻzimni koʻtarganimda, sovuq terlar chiqadi — chunki u yerda "maydonga" oʻsha gʻurur bilan qadam qoʻyilgan.
Ularni yaxshi koʻramiz, chunki ular oʻzlarini ota-onalarimizdan koʻrsatganidek koʻrsatadilar — boshqa narsa yoʻq. Bugungi kunda yangi yulduzlar bor, lekin ularning ovozida soʻqoqona reklamalar yoʻq. Shuning uchun menga ayt: bu avlodning oʻyinchilari yaxshi, ammo ular hali ham oʻsha guruhning ichida — chunki Inter uchun asosiy narsa mehmon boʻlish emas, balki oʻz maydonida gʻalaba qozonishdir.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Eeee, xuddi shunday qoraboylar edilar, xalqning qichqirig'iga qaramay! Walter Zenga, o'zimizdek: gapirganda ham, ovozini eshitganda ham, jonzotdek his qilar edim! Chunki u penaltidan qo'rqmas, o'z qalqonini yuqoriga ko'tarardi... mana shunday qattiqqo'llarni ko'rganda, "inter"ni hamma narsa deb bilishimizga sabab bo'lardi!
O'sha vaqtlar endi yo'qmi, endi boshqa narsalar bor, lekin men o'zimni ularning davomchisi deb his qilyapman — qizil-qorani ko'rganda yuragim to'xtab qoladi, chunki ularning g'ururi Meazzada qolgan ekan!
qani endi, gaplaringizni eshitib turibman, ammo bir narsani aytish kerak — endi omad yo'qmi, bu interliklarning ovoziga qarshi qoraboylarning "maymun" deganini eshitib, maydonga tushgan o'spirinlarning birinchi qadami bilan oyoqlarida futbol bo'ladimi yoki yo'qmi, degan shubha bilan yozaman...
xolos, lekin aytaman: Interga qarshi bo'lganlar uchun keyinroq "Inter imkoniyatlaridan foydalanganlar" deb yoziladi, chunki maydonda Zenga kabi himoyachilar to'sigan vaqtda boshqa narsa qolarmi? — bir chetaning pastidagi "baland ovozli" ota-onalar bog'chasida ularning farzandlari futbol bilan birga qichqirib o'sardi, mana shuning uchun Zenganing panjarasi yuqorida edi — qanchalar baland bo'lsa, shuncha balandroq qichqiriq keladi! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.