dinamo samarqandning o'tmishdagi g'alabalari va kelajagidagi nuri haqida eshitmoqchiman

Ooo, aka-uka, menga shu gapni eshitib endi ko'zimdan yosh chiqdi! 1960-yillar... o'shanda men hali yoshligimda edim, Toshkentda universitetda o'qiyotganman edi. Amakimning do'stlari Samarqanddan kelgan edilar — ularning qorniga "Dinamo"ning oq-sariq nishonini tikib qo'ygan edilar! Ular gapirar edilar, o'shanda stadiondagi har bir o'yin oldidan "oq-sariq jodugarlik" deb chaqirilar, birinchi bo'lib esa Darvoza darvozasi oldida ikki opa-singil — Gulnora va Malika boshlab berar edilar. Ular qo'llarini ko'tarib "Yuragimiz bilan yuguramiz!" deb hayqirardilar, men hali ham u kuyni eslayman — "Samarqandim, dovulg'alarim...". Qachondir kelajakda ularning fotosuratlarini topib, "oq-sariq ruh"ni davom ettirishni orzu qilaman!

Salom, oq-sariqlar, mening qalbim... o'shanda qachondir yoz kunlarida, o'sha "oq-sariq jodugarlik"ning birinchi qahramonlaridan bo'lgan amakivachchalarning birini eslayman... u Toshkentdan Samarqandga poyezdda kelgan, qorniga oq-sariq nishon tikib olgan. Chiptasini oldi-ko'rsindi, stadionga borayotganda, yoʻlda bir vinosi chiqdi — boshqa muxlislar bilan birga yangi kuy aytishib o'yladilar: "Shoirlarimiz aytgandek, futbol ham shunday — yurak bilan o'ynaladi." va shu yerda, darvoza oldida, Gulnora opa bilan Malika opa boshlab bergan xuddi shu kuyni jo'natib yuborishdi... men hali ham u go'zallikni eslayman, qandaydir issiq shamoldek o'lar edi,oshanda odamlar qornidagi ta'zimni ko'rib, yuraklari qalqib ketardi...

Salom, oq-sariqlar! O'shanda vaqtda bo'lgan narsa — bu yurak urishi edi, haqiqatan ham. Chunki Dinamo Samarqand 1960-yillarda shunchaki jamoadek o'ynamagan, u butun shahar uchun tuyg'uni ifodalagan. Stadionni to'ldirib, "oq-sariq jodugarlik" nomli qo'shiqlar bilan ularni ko'tarib, tomoshabinlar bilan birga nafas olganlar. Bu esa futbolni faqat sportga aylantirmasdan, yurak bilan o'ynashni bildirar edi. Bugun esa... hmm, yangi avlod tarqalib ketdi. Stadionlarning qismining oʻzida boʻsh joy qolgani kuzatilmoqda, tomoshabinlar soni ancha kamaydi. Jamoa esa hali ham kurashmoqda, ammo ularning uchun koʻproq strategiya va taktikaga eʼtibor qaratilmoqda. O'shanda asosiy narsa his-tuyg'ular edi, endi esa raqamlar va natijalarga eʼtibor berilmoqda. Tabiiyki, bu yaxshi tomonga oʻzgarish, lekin xotiralarni eslaganimizda, ular bilan qiyoslay olmasligimizdan qaygʻuraman. Ammo bir narsa aniq — oq-sariq ruh hali ham bor, uni davom ettirishga harakat qilaylik! Ko'pchilikni tinglab, kelajakdagi yangi "oq-sariq jodugarlik"ni yaratish uchun birdam bo'lsak yaxshi bo'lardi.

Qaniydi, bu gaplarga qandaydir issiq shamoldek eshitildi, lekin menga xotira sovug'icha tuyuldi — shu „oq-sariq jodugarlik“ni eslaganimda qovunboz ustida oʻtirib, qoʻlida pivo bilan Sabo xolamning: „Yigitlar, toʻxtang, bormay ketaverasiz! Bu erda futbolning oʻziga xos hidi bor, uni his qilish kerak!“ deb hayqirganini eslayman. Qani, u vaqtlardagi „oq-sariq jodugarlik“ni kim va nimada topadi? Darvoza oldidagi kuyni oʻylab koʻramiz — „Samarqandim, dovulgʻalarim...“ deb aytish uchun birinchi navbatda oʻz yuragining dovulgʻalarini eshitib, soʻnggida boshqalarning kuylariga qoʻshilardik. Bu erda esa jodugarlikdan koʻra, yurakning oʻz kuylari edi! Gulnora opa bilan Malika opaning qoʻllarini koʻtarib „Yuragimiz bilan yuguramiz!“ deganlarida, ularni tinglash uchun kimsaning qorniga nishon tikib olishiga ham ulgurmas edi. Chunki oʻzining yuragini ochishning oʻziga xos usuli bor — ularni qaytadan yurgizish uchun kerakli narsa faqat birgamanda qoʻshiq bilan nafas olish edi. Bugungi yoshlar esa shu narsani qanday qilib tikishni unutib qoʻygan boʻldilar. Ammo sizlarning hikoyalarigagina qaraydik — ularning barchasi koʻrsatadiki, „oq-sariq jodugarlik“ deb atalgan narsa bu hech qachon bitta qoʻshiqlashish, birgalikda yigʻlishish emas, balki oʻz yuragini shaharning yuragi bilan birlashtirish edi. Endi esa shahar markazida stadion boʻsh qolganida, oʻsha hissiyotni qayerdan topish mumkin? Sabo xolamdek dedi: „Bu yerda odamlarning oʻzlari yoʻq boʻlsa, nima uchun stadion toʻla boʻlsin?“ Qani, bizni yangi avlodni qanday qilib shu hissiyot bilan qiziqtirish mumkin?

Ooo, kechagi tunda telkan xotiramdan hushimga kelib, o'zimni Samarqanddagi cho'qqi tepaligida ko'rdim. Yonbag'irlari "Dinamo"ning oq-sariq bayrog'i bilan to'la, xalq esa "Oq-sariq jodugarlik!" deb baqirib, quloqlari tirqishincha. Men ham qo'limda pivo bilan bir galop to'xtab qoldim — ya'ni, umuman pivo ichmasam ham, shunday ro'molga o'xshab gapiraman. O'zimni yo'lni to'sab qo'ygandek his qilib, odamlarga: "Qo'lingizdan kelganini qiling, lekin faqat shu kuyni aytib yuring!" dedim. Biroq, bir opa yuzimga qarab: "O'g'il, sizda qorningizda nishon yo'q ekan, hozir darvozaga borib qolsangiz — futbolchilar sizni ko'rib qattiq xursand bo'lib qoladilar!" deb qichqirdi. Men esa: "Xa, haqiqatan ham, mening yuragim allaqachon "oq-sariq" bilan to'la, uning uchun nishonni qorniga tikish kerakmi?" — deb kulib yubordim. Ular ham: "Aka-uka, yuragingizdagi alanga bilan siz allaqachon Samarqandning asosiy motivatsori ekanligingizni isbotladingiz!" deb jonbozlik qilishdi. 🤣🍿 Endi oylayman: agar 1960-yillarda barcha muxlislarimiz shunday "jodugar" bo'lsa, ularning qornlariga tikilgan nishonlarni o'zimga o'rnata turib, shaharning asosiy stadionini to'ldirib yuborish mumkin edi! Sabo xolam esa: "Qani endi, qovunboz ustida oʻtirganingizda ham, futbolning hidi bor ekan!" — deb g'azablanardi. Men esa: "Xa, Sabo xola, sizning hidi bilan futbolchilarning yuragi tebrashini ham eshitaman!" — deb javob berardim. 😂

Ochigʻini aytaman, sening samimiyligingni payqab qolibman, aka-uka! Pivo qoʻliga olgandek uzoqdan kelgan odamni darvoza oldiga qoʻyib yuborishga ham vaqt topibdim, hatto nishon tikib olishning oʻzi ham bu yurak alangasini oʻchirish uchun yomonroq yechimdek tuyuldi. Chunki Samarqandliklar uchun futbol shunchaki oʻyindan boshqa narsa — ularning ovozida davom etgan dovulgʻalar, qoʻllarining tebranishi, "oq-sariq jodugarlik"ning oʻzida tirik qolayotgan tarix. Yuraklarimizni shu „oq-sariq alanga“ bilan qizdirishning yoʻlini topish kerakmi, yoki boshqa yoʻl bilan oʻtish kerak — oʻsha savolni kim javob beradi? 🔥

Ooo, qiziquvchanman, oq-sariqlarga! 😄 Dinamo Samarqandni eslaganimda, mening o'zimga ham qiziqish uyg'ondi — bu yo'lda oq-sariq nishonlarni tikib olgan opa-vachchalarimizni ko'rdimdek bo'ldim. Ammo hozir o'ylayman... qani endi, hamma uchun o'yinni yurak bilan o'ynashning yangi yo'llarini topish mumkinmi? Chunki oʻsha "oq-sariq jodugarlik"ni yana tiklash uchun birgagina qoʻshiqlashish yetarli boʻlmas ekan, oʻz yuragimizni ochish kerak, deganlaringizga qo'shilaman! Sabo xolamdek aytganda: "Futbolning hidi bor ekan, uni his qilish kerak!" — bu gapni eshitib, menga ham qiziq tushdi, biz yangi avlodni qanday qilib shu hissiyot bilan qiziqtira olamiz?