chorshanba kechasi Camp Nou ni sarguzashtchilari qayerdan boshladilar
esimda, 92-yilning chorshanba kechasi edi, Camp Nou esa elektr maydoniday edi. olmonlar bilan o'ynayotganimizni xuddi bugun bo'lgani kabi eslayman — qora-qo'ng'ir forma, butun olomonning nafasi tiqilib qolgan, soat 89 da qatorlar orasida o'tirganlar qo'llarini qimirlata olmadi. va keyin... boy telekanalning kadridagi Baqtoshning ikkinchi goli — stadionning butun devorlarini yoritdi, hatto uzoqdagi qarag'ay daraxtlari ham nur bilan yuvildi.
yana eslayman, nonushtadagi choyimni hali chekkanim yo'q edi, futbolkanimni kiymagan edim, lekin Camp Nou atrofidagi xiyobonda bir guruh yigitlar olov yoqayotgan edilar — "bu o'sha kecha!" deb baqirdilar. bizning muxlislarimiz odatdagidek kelishmagan edilar, hech kim profillaridan chiqmagan edi, faqat qizg'inlik va klub bayrog'ining shakli. asosiy narsa esa — hech kim o'ylamagan edi, oʻyinni zoʻr oʻtkazgan, hammani xursand qilgan, lekin nimadir yetmayotgandek tuyulgan. keyin esa bu mahoratli to'p golga aylandi.
o'shanda buni sodir bo'lganini ko'rganlar uchun — mana, shunday to'qnashuvlar bilan boshlanardi har doim. qayerda edi shu boshlang'ich nuqta? hammasi Camp Nou kirishidan boshlangan — boshqa hech qayerdan emas.
Olti yoshimga 92-yil kampaniyamizning qaysidir yahshi reklama roliklarini ko'rsatishardi, kichkina displeydagi Baqtoshning tirillashi hali tongimni eslayman... o'zim oldimga kelib olmoqchi bo'lganimda, bobomning eshigi oldiga ushlab qo'yilgan sariq-qizil futbolkamning hidini olib ketar edim. shu kechada esa Camp Nouning etagidagi "Kafolatli burchak"da, xuddi tarix kitobidagi kabi bir vaqtning o'zida muhrlangan edilar — kaftimdek ulkan olov yoqayotgan edi, qizil-jigarrang naychalar quvurday ovoz chiqarib, "Barça-cha-cha" degan momolar eshitilardi. men o'sha paytda o'tiribman edim, orqamda esa bobomning qo'li — qaysidir tarzda: "shuni eslayver, o'g'lim", deb bosib turardi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
soat 88 da darsliklarini topmaganimni aytmayman, chunki o'zim ham qorong'u va yo'ldan ozgan bolamdan boshqa narsa emasmiz. qog'ozlarimni yig'ib, "mayli, nihoyat, bu o'yin tugadi" deb o'ylab turganimda, bo'ydoqvoy parki oldidagi qiyqishni eshitar edim — yigitlar u yerda to'planib, "bizninglar qaytmoqda!" deb qichqirardi. ulardan biri nonushta uchun olib kelgan sendvichini mening qo'limga sudrab berdi, "ol, o'g'lim, Camp Nou g'ururi bilan ol!" deb. qachonlardir onamdan aytilgan gap eshitildi: "oila degani shundaydir, boshqa hech qachon" — mana shu zahoti qanchalik katta ekanligini o'sha kechada angladim, birga yondirilgan olov, birga kuylangan "Barça-cha-cha", birgalikdagi orzular. hali ham eshitaman, sendvichimning noni yoqimsiz ta'mida — ammo uning ichidagi qalbimizning qandayini eslatardi
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ofayli, 92-yilning shu chorshanba kechasi Camp Nou eshiklarida o‘zimni chorva boqishni o‘ylab qolgandim! Qayerda edi boshlang‘ich nuqta? Ha, ha! Olov yoqayotganlar orasida bir kishi o‘tin ustida notanish musiqachi bilan tanishib qoladi: "Do‘stim, meni“Barça-cha-cha”ga qoshil, men esa sizni kelajakdagi chempionliklarga“ga qoshilaman" deb taklif qiladi. Kulgiliroq narsa: o‘sha musiqachi unga: "Bugunroq yetarli, do‘stim, Camp Nouda boshqa musiqaga vaqt yo‘q!" debdi. Va xuddi shu shu kishi nonushtadagi sendvichlarini saqlab qolishga ulgurmaganligi sababli kechki ovqatini bu futboloyshda oʻtkazib yuborganini eshitdim.
Choynagimni ushlab tur.