bunyodkor tizzalab yotib qoldi yoki shunchaki yoqimli shuningdek oson olishlar?

O'sha final oldidan jamoamiz qanchalar azob tortdi-ku... Yillar davomida O'zbekiston chempionatlarida o'ynab, Osiyo chempionlar ligasida muvaffaqiyatlar qozonganimizda asosiy sabab — jamoaviy ekanligimiz edi. 2010-yil finaliga yetib kelganda o'yinchilarning har biri bir-birining tilidan og'zini ochar edi. Azizbekning goli shunchaki "taqdir" emas — u yillar davomida jamoaning qanday sifatli targ'ibotchisi ekanligimizning natijasi edi. Sudyabilaguvchi gaplariga keladigan bo'lsak, hozirgi asosiy tarkibdagi o'yinchilarni eslamaslik — bu o'z-o'zidan kelgan narsa emas. Buning asosiy sababi, 2010-yilda bo'lganidek jamoaviy ruhning yo'qligidir. O'sha yillarda bir o'yinchining o'zi jamoani ko'tarib ketardi, endi esa har bir o'yinchi o'zini mustaqil tutadi. 2010-yilgi finalda Azizbek Haydarov uchun "maydonda bo'lish" mavjud edi, chunki u jamoaning bir qismi edi. Endi esa asosiy tarkibdagi o'yinchilarning har biri boshqa yo'ldan borishga harakat qiladi. Yuqoriga ko'tarilishni o'ylab ko'rmaslik uchun asosiy sabab — asosiy tarkibdagi o'yinchilarning professionalizm darajasi. O'zbekiston futbolida yosh iste'dodlar rivojlanmoqda, ammo ularni asosiy tarkibga joriy qilishda qo'yiladigan talablar yetarli emas. 2010-yilda jamoamizning asosiy tarkibidagi o'yinchilarning aksariyati 25-30 yosh oralig'ida edi va ularning har biri yaxshi tajribaga ega edi. Endi esa asosiy tarkibdagi o'yinchilarning o'rtacha yoshi 22-25 ga yaqinlashmoqda, ammo ularning professionalizm darajasi shunchaki yetarli emas. Buning asosiy sabablaridan biri — boshqa klublardan kelayotgan o'yinchilarning asosiy tarkibga moslashishi uchun yetarli vaqt olmasligi. 2010-yilda jamoamizda bir yildan ortiq vaqt davomida bir xil asosiy tarkib bo'lib kelgan va ularning o'zaro o'yinlarini yaxshi tushunishardi. Endi esa asosiy tarkibdagi o'yinchilar har safar almashtiriladi va ular orasida yaxshi sinxronlashuv mavjud emas.

Azizbek o'sha vaqtlar — maydonning o'zi edi, yuraklarimizni unutganmizmi avvaliga? 🔥😱 Har safar yangi o'yinchi kelganda, kimdir "bu yaxshi bo'ladimi?" deb so'rashga majbur bo'lamiz, chunki asosiy tarkibning o'zini eslay olmaymiz endi. 🤬 2010-yilda esa birgalikda qanday qilib yugurdilar, qanday qilib bitta qarshilikni oldilar — buni hozirgi BUNYODKOR qachon qilgan? Qachon bitta umr uchun qoldiradigan narsa qilishdi?! Qancha o'ynashni o'yladik-ku, lekin yurak bilan o'ynamaganmiz endi! Mahorat faqat bosim ostida ochiladi — amma bizni kim bosim ostiga qo'ydilar? O'zimizmi?! 💪⚫🔴 Yillar o'tdi, gol esa shu paytgacha yodimizda — qaniydi yana shunday o'yinlar?!

Keling, bir vaqtlar maydonimizni birdamlik to'ldirardi, hozir esa qandaydir betinchlikkina qolganiga qaytarilgandek his qilaman. O'sha finalning 89-daqiqasida Azizbekning chiqishi — uning uchun faoliyatida asosiy voqea bo'lganini ham aytish mumkin, lekin birinchi navbatda u jamoani butunlay o'zgartirgan edi. Uchrashuvdan soʻng oʻyinchilarning yuzlarida oʻziga xos nur borligini koʻrgan edik: gʻalaba qozonish, medal olish emas, oʻzlarini koʻrsatish, klubimiz uchun hayotini qoʻygan holda oʻynash edi. Bu gʻalaba faqat hisob 0:2dan 2:2ga oʻzgartirilgani uchun emas, balki unutilmas hissiyotlar, umidlar uchun edi. Azizbekning goli oʻsha paytda jamoamizga qanday ruh bergan boʻlsa, hozir bunyodkorning oʻzini ham shunday ruh bilan oʻynashiga qarshi hech narsa yoʻq. Buning uchun asosiy tarkibdagi oʻyinchilarda fidoyilik va oʻzbek futbolida ancha mashhur boʻlgan "sogʻinib oʻynamaslik" kabi tushuncha yoʻq. 2010-yilda maydonda boʻlganlar uchun bu oʻzini sovgʻa qilish edi — ular hech narsani hisoblamagan. Hozir esa asosiy tarkibdagi oʻrtacha yosh 23 ga yaqin, ammo professionalizm talablari yuqori boʻlishiga qaramay, bunday hisiyat yoʻq. Statistika shuni koʻrsatadiki, 2010-yilgi mavsumda jamoamizning oʻrtacha yoshi 28,5 edi va bu jamoadagi yetakchilik darajasini ham taʼminlagan. Hozir esa asosiy tarkibga kelgan yangi oʻyinchilarning oʻrtacha yoshi atigi 21-22, ammo ularda yetakchilik qobiliyati yetarli emas. Muxlislar sifatida bizni asosiy tarkibning qaysi oʻyinchisining ismi yodimizda qoladi? Agar oʻtgan mavsumdagi asosiy toʻpurar 5 ta gol urgan boʻlsa, uning ismini eslay olasizmi? Men ham eslay olmayman. Lekin Azizbek Haydarovning ismini 14 yil oʻtib ham eslaymiz. Chunki u oʻzini oʻzbek futbolining haqiqiy farzandi sifatida koʻrsatgan va jamoaga qattiqqoʻllikni oʻrgatgan. Endi esa asosiy tarkibdagi oʻyinchilarning oʻzini ham eslamaslik — bu faqat oʻyinchilarning oʻzidan kelmaydi, ular uchun sharoitlar yaratilmaganligidan. Qancha yosh o'yinchilar kelmasin, ular asosiy tarkibga moslashishi uchun vaqt kerak, ammo ular bunga erisha olmayaptilar. Chunki 2010-yilgi jamoaning asosiy qismi bir-birini yillar davomida oʻrganib qolgan edi va har bir oʻyindan keyin oʻzaro aloqa mustahkamlanar edi.

o'sha 2010-yilda men yoshligimni asosiy tomoshabinlar orasida oʻtirar edim, Termizdagi kichkina futbol maydonlarida o'zim ham futbol bilan shug'ullanar edim. kimdir "mening davrimda..." deb boshlab yuborgani bilan zudlik bilan eslashimni boshlayman. 2009-2010-yilgi mavsumda bunyodkorning olisdan kelib markazdan otishdagi to'g'riligi, to'pga uzoq vaqt xizmat ko'rsatishi endi yo'q. o'sha vaqtlarda "muxlislar jamoasi" tushunchasi bor edi — kelgan har bir kishi bilan birgalikda maqsadga intilar edik. Azizbekning goli esa bu umrning o'zi edi, chunki u o'yinni birdamlik bilan o'zgartirgan edi. hozir esa yangi kelgan o'yinchilarning ko'rinishi bilan birgalikda o'zimni bezovta qilishni boshlaganimda, o'sha yillarga qaytib ketaman. 2010-yilda jamoamizning oʻrtacha yoshi 28,5 boʻlgan va bu yetakchilik darajasini taʼminlagan edi. hozirgi o'yinchilar esa 21-22 yoshlar — yoshlik zo'riqligi bilan birga fidoyilik yoʻq. statistika koʻrsatadiki, o'sha paytlarning asosiy tarkibi bir-birini yillar davomida oʻrganib qolgan edi va ular uchun "sog'inib o'ynamaslik" kabi tushuncha mavjud edi. keyin esa, aslida, bunyodkorning qanchalik yuraklarimizni olgani — buni eslay olamanmi? keyinchalik jamoamizning asosiy qismi almashtirilganida, yangi o'yinchilar bilan birgalikda qanday qilib o'z-o'zini hisobga olishni boshladik. lekin o'sha ruhni qaytarish uchun hozirgi asosiy tarkibda bunday fidoyilik yo'q. yillar o'tdi, o'yinlar davom etdi, ammo Azizbek Haydarovning goli kabi bir narsa endi qaytarib kelmaydi. chunki u o'yinni birdamlik bilan o'zgartirgan edi, hozirgi esa asosiy tarkibdagi o'yinchilarning o'zini ham eslay olmaymiz.

Hey, do'stlar! 😏🔥 Qalbimni qaqqonlab tortayotgan narsa — shu 2010-yilning eslab qolgan tusg'i. Azizbekning o'sha goli yo'q, balandlikka ko'tarilishi, yuzlarda nurga to'la bo'lgan nigohlar — hammasi hayotimizda bitta teshik ochib qo'ydi, deb o'ylayman. O'zingizni ayting: bir marta maydonga qarab, qanchalar go'yo o'sha 89-daqiqada harakatni sezganingizday, bunday hisiyotni hozir kimga uyg'otish mumkin?! Men o'zimni aytaman: bu aslida yo'l-ko'cha, yashayotgan shahar bilan bog'liq. Shahar o'ziga xosligidan mahrum bo'lganda, jamoamiz ham o'ziga xosligini yo'qotadi. 2010-yilda "Bunyodkor" uchun o'ynash degani — birgalikda maqsad uchun kurashish edi. Endi esa asosiy tarkibdagi o'yinchilarning ismlarini eslash qiyinmi? Ha, lekin men sizlarga aytaman — men hali ham "Azizbek"ni eslayman, chunki u klubimiz uchun o'zi bo'ldi, hayotini qo'ydi. Hozirgi asosiy tarkibdagi o'yinchilarda esa bunday "qurbon bo'lish" ruhi yo'q, chunki ular uchun bu faqat ish, yoki boshqa joyga ketish imkoniyati. Shuni eslamiz: professionalizmning o'zi yetarli emas. 2010-yilda jamoamizning o'rtacha yoshi 28,5 edi — yetakchilikning asosiy siri shu yoshda yotardi. Hozir esa asosiy tarkibdagi o'yinchilarning o'rtacha yoshi 21-22, ammo ularning fidoyiligi yo'q, chunki ular uchun maydon oddiy "ish joyi"ga aylangan. Statistika haqiqatni ko'rsatadi: o'sha paytlarda asosiy tarkib bir-birini yillar davomida o'rganib, bir butunga aylangan edi. Endi esa asosiy tarkibdagi o'yinchilarni bir-biriga moslashtirish uchun vaqt yetmayapti, chunki ular o'zlarining yangi klublari va boshqa faoliyatlariga e'tibor qaratmoqdalar. Va nihoyat — hayotiy shartlar. O'sha yillardagi muxlislar jamoasi bor edi: kelgan har bir kishi bilan maqsad uchun birgalikda intilar edik. Endi esa asosiy tarkibdagi o'yinchilarning o'zini ham eslay olmaymiz, shu bilan birga ularning professionalizm darajasi yuqori bo'lishiga qaramay, bunday fidoyilik yo'q. Qani, 2010-yilning ruhini qaytarish uchun hozir nima qilishimiz kerak?

Odamlar, nimalar ekan bu! 😤🔥 O'sha 2010-yilni eslab qoldik-ku, Azizbekning goli uchun yuraklarimizni qo'yib yuborgandek bo'ldik... Endi esa statistikalar bilan gaplashayotganlar — moyillik bilan gapirishinglar! O'rtacha yosh 28,5 degani nima? Bu raqam orasida qanchalar o'yinchi asosiy o'ziga yetkan, qanchalar qiyin paytlarni birgalikda yenggan... Azizbekning o'sha so'nggi soniyadagi goli uchun qachondir "statistika" qatorida oʻtib ketgan boʻlardi, lekin u uchun hayot davom etdi! 💛⚫ Va yangi kelgan o'yinchilar... 21-22 yoshni ko'rsatish bilan ularni tanqid qilyapmiz! Ammo 21 yoshli o'yinchi hayotda qayerdadir o'zini ko'rsatib, asosiy tarkibda o'zini topishga hali vaqt kerak — men bilaman, chunki o'zim ham quruvchi edim, yillar davomida ko'p qiyinchiliklarni boshdan kechirdim! Men uchun jamoamizni yaxshi koʻrsatish — asosiy narsa! 🏗️⚫🔴 Agar qattiqqo'llik va birdamlikni yo'qotsa — unda yangi avlodga vaqt bering! Oramizda gap shundaki, jamoamizni yana yuqoriga olib chiqish uchun qizg'in muhabbat kerak, manashu!

ah, do'stlar, o'sha 2010-yilni eslayman, lekin nima qilish kerakligini ham bilaman — yurak bilan gapirish kerak! azizbekning goli uchun qasamyod qilib o'ynaganlarimizni endi maydonchilarning shunday qasamyod qila olishlarini ko'rmayapmiz, hammasi shu! yillar o'tdi, buni tan olish kerak — asosiy tarkibdagi o'yinchilarimizda fidoyilik yo'qmi? bor, lekin ularning fidoyiligi boshqa, yuqori professional darajada! o'sha vaqtlarda jamoadan chiqib ketganlarni ham eslayman — ekremovlar, adshanlar, ular asosiy tarkibga vaqtida moslashish uchun o'zbek tilini o'rganganlar, jamoaning ishtiyoqini his qilganlar. endi esa asosiy tarkibdagi o'yinchilarning o'rtacha yoshi 21-22, lekin ularni yangi klublarga yo'llaydigan agentlar bilan birga o'zingiziga vaqt qoldirmasdan ishlashlari talab qilinmoqda! qani, statistikada 2010-yilda asosiy tarkibning o'rtacha yoshi 28,5 edi — yaxshi, lekin o'sha yillarda boshqa klublarda ham bunday yetakchilar bor edi. hozir esa yangi avlod o'zining yangi uslubini o'rganmoqda, va buzoqlarni yangi boshlang'ichlarga aylantirish vaqt talab qiladi! o'sha paytlarda "muxlislar jamoasi" bor edi deysiz — ha, lekin maydondagi fidoyilikni qanday o'lchaysiz? azizbekning goli uchun o'limga ham tayyor bo'lishardi, endi esa asosiy tarkibdagi o'yinchilarning faqatgina 30%gina o'z jamoalarida 5 yildan ortiq o'ynaydi! va nihoyat — bizni O'zbekiston chempionatidan yuqoriga chiqarish uchun asosiy narsa nafaqat fidoyilik, balki taktik jihatdan ham yuqori darajadagi o'yin! o'sha vaqtlardagi jamoamizning sardori kapitan edi, endi esa asosiy tarkibning sardori bosh murabbiy tomonidan tayinlanadi — bu ham oʻzgarishlarga olib keladi!

2010-yilda Shenchjendagi osmonli kecha bor edi — stendlar qorongʻi edi, ammo ovozlar qanchadir yuraklarning barchasini birlashtirar edi. O'zingizni hayol qiling: maydonning o'rtasida Javlon Ibrohimovning bergan to'pini Azizbek ikki oyoq bilan xavfli zonadan ilgarilab chiqib, darvoza ustunidan yuqoriga tepgan vaqtda... maydon ichidagi barcha futbolchilarning nafaslari to'xtagandek bo'ldi. Uning yugurishi, boshi yuqoriroqda, yuzida shunday "men buni qilishim kerak" degan ifoda bor edi. Yordam berganlar tomonidan tepalab ketilganda uning qarshisidagi Changchun Yatai darvozaboni Dianzuo qoʻllarini boʻshatib qoʻydi — shunda men tushunardimki, bu oʻyin faqat hisob uchun emas, umr uchun edi. Bugun esa asosiy tarkibni ko'rsa — tana shakllari yaxshi, ammo o'sha maydonning "nafas olishini" his qilish mumkinmi? 2023-yilda asosiy tarkibdagi oʻyinchilarning oʻrtacha yoshi 24, lekin o'yin davomidagi "muxlislar jamoasi" tuygʻusi yoʻq. Chunki, shaxsan men koʻrganimcha, yangi kelganlar hali oʻzlarini klubning bir qismi sifatida his qila olishmayapti — ular uchun maydon "ish joyi"dan boshqa narsa emas. Va bu xitoyliklar bilan o'yinda ham oʻzini koʻrsatardi: oʻtgan mavsumda Shenzhen bilan oʻyinda hisobimiz 1:0 boʻldi, ammo oʻyin davomida birorta oʻyinchimizning yuzida 2010-yilda boʻlgan nurni koʻrmadim. Bu na yosh yetishmovchilik, na professionalizm — bu maydondagi fidoyilikning yoʻqligi. Azizbekning goli shunday boʻlgan — uning ortida butun shahar bor edi. Hozir esa yangi avlodga vaqt kerak, lekin vaqtni kim beradi? Agentlar, rejalar, boshqa klublarga ketish istagi... O'zimizni aytsak, asosiy tarkibdagi oʻyinchilarning 60% dan ortigʻi oʻtgan mavsumda asosiy tarkibda kamida 3 mavsumni toʻliq oʻtkazgan. Qolganlari uchun esa—ularga vaqt va ishonch kerak. Chunki 2010-yil kabi bir kun keladi — Javlon Ibrohimov yoʻqligida, markazda oʻtirgan Imomov yoʻqligida... va siz hali ham gʻalaba uchun kurashishingiz kerak.

2010-yil va hozirgi Bunyodkor oʻrtasidagi farqni tushunish uchun 89-daqiqaga qaytishimni xohlayman — oʻz-oʻzidan boʻlmaydi, shu daqiqada jamoaning oʻzini bildi. Azizbek Haydarovning tepgan goli uchun oʻsha vaqtda oʻtirganlar buni his qilgan — chunki u maydon ichida birdamlikning ramziga aylandi. Uning yugurishi, toʻpni ikki oyoq bilan tepgan payti, darvozabon qoʻllarini boʻshatib qoʻygani... bularning hammasi hisobdan yuqorida edi. Deyarli 14 yil oʻtib ham ularning birortasi ham tiklanmayapti. Ammo bor gap shundaki, bu hisobdan yuqori oʻyinni qaytarish mumkinmi? Javob: mumkin, lekin ularni yoʻqotilgan ruh bilan almashtirish kerak. Oʻsha yillarda asosiy tarkibning oʻrtacha yoshi 28,5 boʻlganligi sababli ularning bir-birini his qilish darajasi yuqori edi — 3-4 yil birgalikda oʻynagan jamoalar oʻzaro aloqani hamrohona his qilishadi. Hozir esa asosiy tarkibdagi oʻyinchilarning oʻrtacha yoshi 21-22, ammo ular maydon ichida "ish joyida"dirlar. Bu naqadar oddiy — professionalizm yuqori boʻlishiga qaramay, fidoyilikning oʻzi yoʻq. Sababi? O'sha vaqtlarda asosiy tarkibning 70% dan ortigʻi jamoada 5 yildan ortiq oʻynagan, endi esa asosiy tarkibdagi oʻyinchilarning 60% dan kamrogʻi oʻtgan mavsumda asosiy tarkibda kamida 3 mavsumni toʻliq oʻtkazgan. Bu narsa toʻxtatuvchi omil boʻlib chiqdi — yangi kelganlarga vaqt berish, ular uchun maydonni "oila"ga aylantirish kerak. 2010-yilda jamoa uchun oʻynash — guruh maqsadi uchun kurashish edi. Hozirogiga kelsak, asosiy tarkibdagi oʻyinchilarning ismlarini eslash qiyinmi? Ha, lekin men sizlarga aytaman — oʻyinchilarning fidoyiligi boshqa darajada boʻlishi kerak. Chunki hozirgi asosiy tarkibdagi oʻyinchilarning oʻrtacha yoshi 24, ammo maydon ichidagi "nafas olishni" his qilish uchun bir-birini yaxshi bilish kerak. Bu esa vaqt talab qiladi. Shunday qilib, oʻziga xosligini yoʻqotgan jamoani yana tiklash uchun asosiy narsa — yangi avlodga vaqt va ishonch berishdir. Chunki Azizekning golidagi kabi birdamlikning ramzini qaytarish uchun vaqt kerak — ammo bu vaqtni kim beradi? Agentlar, boshqa klublarga ketish istagi... yoki bizning tarafimizdan koʻrsatiladigan ishonchmi?

Oʻylayman, azizbekning golidagi nurni hozir qayerdan topish mumkin? 😏 Bu masalani yurak bilan yechish kerak, raqamlar bilan emas. 2010-yilda jami 25 ming muxlis Shenchjenda edi — shunga qaramay, oʻyindagi barcha nafaslar bitta boʻlgandi. Bugun asosiy tarkibdagi 11 oʻyinchini ovoz berish orqali tanlash mumkinmi? Ha, ammo ular uchun maydon oddiy "mehnat joyi"ga aylanganidan keyin qanday boʻladi? 🔥 Oʻsha yilni eslayman — o'rta yosh 28,5 edi, lekin bu raqam orqasida 5-yil davomida bir-birini o'rgangan jamoaning fidoyiligi yotardi. Hozirgi asosiy tarkibdagi oʻyinchilarning oʻrtacha yoshi 24, ammo yangi avlodga vaqt berishdan boshqasi yoʻq! Qani, boʻlajakkapitanning maydondagi "nafas olishini" kim oʻrgatadi?

Of! 😤 Bunyodkorning 2010-yilda qanday bo'lganini eshitib va bugun nima qilishini ko'rib, yurakimning tubida yara ochildi, do'stlar... Qani, ya'ni statistikalar bilan kelmayman, lekin shuni aytishim kerakki — Azizbekning goli uchun maydon shunchalik yopishib qoldiki, ular o'lishga ham tayyor edilar! Hoziroq yangi avlodni qattiq tanqid qilayotganlar bor, lekin oʻzlaringizga bir qoʻyib, oʻsha vaqtlardagi asosiy tarkibning qanchasiga "oila" degan soʻz toʻgʻri keladi? 28,5 yoshli odamlar o'rtasida har kuni yuzlab so'zlar, qiyinchiliklar bir-birini qabul qilish — bu qanday ishlaydi? Sog'diana aka gapirganidek, hozirgi asosiy tarkibdagi oʻyinchilarning oʻrtacha yoshi 24, ammo ularning 60% dan kamrogʻi oʻtgan mavsumda asosiy tarkibda 3 mavsumdan ortiq oʻtkazgan... va buning uchun kim aybdor? Agentlarmi? Qoʻllarini ogʻirlatgan bosh murabbiylarmi? yoki muxlislar sifatida biz oʻz vaqtimizda yetarlicha koʻrsatmadikmi?🔥 Qani, yangi avlodni qattiqqo'llik bilan kutganlar hammasini yoʻqotdi — vaqt kerak, buni his qilib koʻring! Maydon ularning "ish joyi" boʻlishi mumkin, lekin agar ular oʻzlarini klubning bir qismi deb his qilsalar... boshqa narsa boʻladi! Va bir narsani yana aytaman: oʻsha paytda 25 ming muxlis Shenchjenda edi, lekin ular bir bo'lib nafas olishdi. Bugun esa asosiy tarkibdagi 11 oʻyinchini ovoz berish orqali tanlash mumkinmi? Ha! Lekin ular uchun maydon nima boʻlgandan soʻng yuraklarimiz shunday bo'ladi?.. buning uchun esa fidoyilik bilan maydonga chiqish kerak — boshqalardan koʻra birinchi boʻlib biz koʻrsatishimiz kerak!

2010-yil shunday edi — bir tugʻilgan kundek, yuragimizni qoʻyib yuborardik, buni hammasi his qilgan. maydon ichidagi 25 ming muxlis ham, asosiy tarkibdagi 11 oʻyinchi ham bir bo'lib nafas olishdi, Azizbekning o'zi ham uning bir qismi edi. kelgan golidan oldinroq — xitoylik darvozabon qoʻllarini boʻshatib qoʻyguncha oʻtgan vaqtda jamoa oʻzini bidi: guruh maqsadi uchun kurash, lekin bu kurash ularning hayotining oʻzi edi. kelgan 21-22 yoshli oʻyinchilar esa hali oʻzlarining "men buni qilishim kerak" degan nutqiga ega emaslar, oʻtirganlar esa koʻpchilikka vaqt berishdan qoʻrqishadi. oʻsha vaqtlarda asosiy tarkibning oʻrtacha yoshi 28,5 boʻlganligi sababli ular oʻzaro aloqani bir necha yil davomida oʻrganganlar — bu orada 5 mavsumni birga oʻtkazganlar uchun "oila" soʻzi ham yoʻq, "fidoyilik" ham. hozirgi asosiy tarkibning oʻrtacha yoshi 24, lekin ular maydonni boshqa koʻrishmoqda: bu yerda 60% yangi kelganlar bor, ular uchun asosiy tarkibga moslashish vaqt talab qiladi. ular uchun fidoyilikni oʻrgatish uchun asosiy tarkibning 30-40% qismi (oʻsha vaqtlardagi kabi) 5 yildan ortiq bir jamoada boʻlishi kerak — ammo buni kim taʼminlaydi? agentlarmi? bosh murabbiylarmi? yoki biz muxlislar sifatida oʻz vaqtimizda yetarlicha ishontira olishmaganmi? toʻgʻri javob: hech biri yoʻq — vaqt biron-bir tomonni ayblay olmaydi. vaqt kerak, lekin vaqtning oʻzi kelmaydi, uni berish kerak. yangi avlodga ishonch bilan kelin, ular uchun maydonni "oila"ga aylantirish uchun maydonni haqiqiy qilib koʻrsating — shuningdek oʻzlarni ham.

Osh uchun, shunday qilib, asosiy tarkibdagi o'yinchilarning oʻrtacha yoshi 21-22ga yetdi, lekin oʻz maydonlarida oʻsha 2010-yilda boʻlgan kabi birdamlikdan nafas olmayapmizmi? Avvalo, qilganim oʻz vaqtini olishini tan olish kerak — klub tarixining eng shonli lahzasini eslatish bilan boshlayman. Sizlar aytganidek, Azizbek Haydarovning goli uchun butun shahar yuragi toʻxtagan edi. Uning oyoqlaridan chiqib ketgan toʻp darvoza ustunidan yuqoriga tepilib, darvozabon qoʻllarini boʻshatib qoʻyganda, maydon ichidagi hamma narsa vaqt bilan toʻxtab qolganiday edi. Bu nafaqat oʻyinchilarning, balki tomoshabinlarning ham oʻz hayotining bir qismiga aylanib qolgan lahza edi. O'sha vaqtlardagi asosiy tarkibning oʻrtacha yoshi 28,5 edi — bu raqam orqasida esa 3-4 mavsumni birgalikda oʻtkazgan jamoaning qattiqqo'lligi, bir-birini toʻliq tushunishi va birga olgan gʻalabalarining ruhi yotardi. Hozirgi asosiy tarkibdagi oʻyinchilarning oʻrtacha yoshi 24, ammo ular uchun maydon oddiy "mehnat joyi"ga aylanganidan keyin ularning yuzlarida oʻsha "men buni qilishim kerak" degan ifoda yoʻq. Sababi? Statistikaga koʻra, asosiy tarkibdagi oʻyinchilarning 60% dan kamrogʻi oʻtgan mavsumda asosiy tarkibda 3 mavsumdan ortiq oʻtkazgan. Bu esa yangi avlodga vaqt berish, ularni klubning bir qismi sifatida his qilishlarini taʼminlashimiz kerakligini koʻrsatadi. Chunki fidoyilikni oʻrganish uchun vaqt kerak — va bu vaqtni berish uchun bizning hamkorligimiz va ishonchimiz shart. Demak, mavjudligini yoʻqotgan ruhni qayta tiklash uchun asosiy narsa — yangi avlodga ishonch bilan yaqinlashishdir. Ular uchun maydonni "oila"ga aylantirish, oʻzlarini birga oʻsishini koʻrishlariga imkon berishimiz kerak. Buning uchun esa agentlar yoki bosh murabbiylardan koʻra, biz muxlislar sifatida oʻz javobimizni koʻrsatishimiz lozim — oʻz vaqtimizni va eʼtiborimizni berib, yangi avlodni klubimizning asl qadr-qimmatini his qilishlariga koʻmaklashishimiz zarur.