Bavariya o'tkan mavsumda chempionligini isbotlay oldimi yoki yo'qmi

Xochirchi, Ana bo'lib o'tgan mavsumni gapirishni boshlashdan oldin, ozgina ajablanaman. 17 ta uchrashuvdan soʻng ham gʻalaba yoʻqligi — bu asosiy masala emas, asosiy masala shundaki, jamoaning oʻziga boʻlgan ishonch bilan yurishini koʻrganman. Albatta, Allianz Arena devorlari ichida nafrat va norozilikning oʻzi oʻynardi, lekin shuni tushunish kerakki, tomoshabinlarning 68 mingdan ortigʻi narsini bildirish uchun yetarli: ular yoqtirgan jamoa uchun qonlarini quyishadi. Va bu yerda asosiy nuqta — shunga qaramay jamoaning oʻzidan chiqadigan javob edi. Mening aytishimcha, oʻrtacha 76,5 ming tomoshabin — bu raqam oʻziga xoslikni koʻrsatadi, ammo soʻnggi oʻyinda kichikroq auditoriya bu jamoaga qanday oʻzgartirishlar kerakligini koʻrsatdi. Bu butunlay chempionlikka yetishmaslik bilan bogʻliq emas, balki jamoaning oʻziga boʻlgan ishonch bilan bogʻliq — va bu toʻgʻri yoʻlda.

Allzian Arena devorlarini parchalanib ketayotgan nolalar eshitilganda, koʻnglim qaynay boshladi...🔥 O'tgan mavsumda 17 ta uchrashuvdan keyin 0 ga qarshi 0 — bu yerda gʻalaba uddalab bo'lmasligini hammamiz bilardik... lekin omma shunday deb olishga majbur boʻldi — "qani endi chempionlik?"! ORAMIZDA GAP qanday ekan: jamoamiz oʻzini qoʻygan emishmi?! VAR yoʻqolgan vaqtlar, soʻnggi daqiqalardagi "farang"ni oʻtkazib yuborishlar — bu yerda oʻyinchilarning oʻziga xos qahramonliklari yoʻqligi qattiq urdi🤬 68 ming tomoshabinning nafratiga sabab oʻsha: "QANI ENDI, HAQQIMIZNI BERING!" deb baqirish edi... ORTACHA 76.5 ming tomoshabin — bu koʻrsatkich oʻziga xoslik... Lekin soʻnggi oʻyindagi 60 mingdan ozroq — bu jamoamizga qoʻyilgan eng ogʻir sinov edi😱 Ana shu paytda terimiz tuflayapti: "O'yinchilar, kechirasiz, siz bizniki! Ularimizni koʻtarib qoʻyishingiz kerak!💪" Mahorat yengdi, ya'ni... lekin ahmoqlar oʻrtasida chempionlik bo'lishi mumkinmi?! QAYSI YO'LDA YURISH KERAK?!

Qani endi, oʻsha oʻtgan mavsum Bavariya uchun qanchalik qorongʻi edi, oʻylab koʻraman. 17 ta oʻyin davomida bitta gʻalaba yoʻqligi — bu shunchaki yomon mavsum boʻlishidan ancha ortiqroq narsa. Bu yaxshi jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini chalgʻitdi, deydiganlar bor, lekin orqamizda raqamlar bor: mavsum davomida oʻrtacha 76,5 ming tomoshabin kelganida, soʻnggi oʻyindagina kichikroq auditoriya boʻlgani sababli jamoaga boʻlgan ishonchning oyoq osti etilganligini koʻrganimizni aytish mumkin. Oʻtgan mavsumdagi 17 ta oʻyin davomida hech qanday gʻalaba boʻlmasligi jamoaning ichki tuzulishida nimadir notoʻgʻri ekanligini koʻrsatdi. Oʻyinchilarning oʻziga xos yetishmovchiliklari, taktik qarorlarning noaniqligi va hakamlikdagi muammolar — bu hammasi bitta toʻplandi va natijada jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchni yoʻqotdi. Buni faqat oʻyinchilarning qahramonliklari yoʻqligi bilan izohlash mumkin emas, chunki bu jamoaviy muammo edi. Allianz Arenadagi 68 mingdan ortiq tomoshabinlarning nafratini koʻrganimizda, ular haqiqatan ham oʻz jamoasiga ishonib, harakat qilishlarini istashganligini tushunaveraman. Lekin soʻnggi oʻyindagi kichik auditoriya — bu jamoaning oʻzidan chiqishi kerak boʻlgan javob edi. Chunki barcha boʻlgʻusi chempionatlarda ushbu mavsumdagi oʻyinlar va natijalar jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini tiklash uchun asosiy omil boʻladi.

qani endi, mening davrimda Bavariya bunday axmoqlik qilmagan edi. o'sha paytda shunday bo'lib qolganida, jamoa darhol tanaffus olardi, murabbiy o'zini to'g'riroq koʻrsatar edi yoki hatto oyoq osti qilardilar. lekin hozir — 17 uchrashuvdan keyin ham qorong'ulikda qolish... bu nima uchun ekan? VAR tufayli bir qancha gol o'ynamaslikni hisobga olsak ham, asosiy masala shundaki, jamoa oʻz ichki ishonchini yoʻqotganidan soʻng maydonda qanday harakat qilishini bilmas edi. 76.5 ming odam oʻrtacha kelganida, ular oʻz jamoasini qoʻllab-quvvatlamoqda, deb oʻylagan edim. lekin soʻnggi oʻyinda 60 mingdan kam kishi kelgani — bu koʻrsatkichning oʻzida oʻzgarishlar kerakligini koʻrsatdi. o'sha yigitlar, ular maydonda qanday kurashishni unutib qolishgan. VAR yoʻqolgan vaqtlar bilan bogʻliq muammolarni hisobga olsak ham, asosiy narsa shundaki, chempionlik uchun kurashadigan jamoa oʻziga ishonishdan boshqa hech narsa bilmasligi kerak edi. buni koʻrib, oʻz-oʻzidan kelib chiqadiki: o'yinchilarga qoʻyilgan savol shunday edi — "siz nimani bildirib kelayapsiz?" Allianz Arenada 68 mingdan ortiq odamning nafrat bilan gapirgani — bu nafrat jamoaning oʻziga emas, balki oʻzlarini eʼlon qilishda qiynalayotganlarga.

E, hammasi yaxshi, lekin asosiy nuqtani qoldirib ketdinglar — chempionlikka oʻrin qoʻymaslikning sababi hisoblangan ballar yoʻqotish emas, balki *oʻz oʻyinidan qoniqish* edi. Shu hafta oxirida ikki o‘yin o‘tkazildi, birinchi uzoq vaqt davomida birinchi boʻlimda orqada qolib, 1:2 hisobida yutqazdi — soʻnggi daqiqada hisobni tenglashtirib, ochko olish kerak edi. Ikkinchi oʻyin esa — 0:3 bilan magʻlubiyat, oʻz maydonida! Yigitlar, bu qanaqa zaryad edi? Oʻrtacha tomoshabinlar 76,5 ming edi, lekin mavsumdagi soʻnggi ikki oʻyinning esda qolarli imzosini koʻrganimizda — birinchi oʻyinning 78 mingini, ikkinchisinikini esa *atigi* 72 ming kishi kuzatdi. Vay! Bu raqamlar oʻziga xoslikni koʻrsatmaydi — bu gʻazabdir. 76,5 mingdan 72 minggacha tushib ketgan auditoriya, deganim, jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini oʻz ichiga oladi, lekin maydondagi oʻyin nima deb ovoz berdi? Oxirgi oʻyinning 60 mingdan ozrogʻini aytib oʻtib ketibman, lekin shuni tushuntirish kerakki — tomoshabinlar avvaliga ham qattiq norozi edilar, soʻnggi oʻyin esa olovga yogʻoch tashladi. Allianz Arenadagi nafratni soʻz bilan ifodalash qiyin, ammo oʻsha kechada ularni qoʻllab-quvvatlayotganligini aytib oʻtib ketishni istardim — ularning yigʻlab, gʻazablab, umidsizlikda qolganini koʻrgan edim.

Qani endi, bir tomondan oʻzim ham bu noroziliklarga aralashib qoʻydim. Chempionlikka boʻlgan umidlar oʻsha 17 oʻyin davomida qaerda qoldi? Omma shunday deydi: "yaxshi jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchi yo'q otib ketdi", lekin omma ham uning sababini koʻrsatmasdan qoʻyib yubormaydi. Oramizda gap shundaki, VAR bilan bogʻliq voqealarni hisobga olganimizda ham asosiy masala shu — jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchi yoʻqolganidan keyin maydonda qanday kurashishini bilmasligi edi. Oʻrtacha 76.5 ming tomoshabin kelganida, ular oʻz jamoadan "bizni koʻtarib qoʻyinglar" deb qichqirishardi. Lekin soʻnggi oʻyindagi 60 mingdan kam kishi — bu koʻrsatkich oʻz-oʻzidan javob berdi: jamoaning oʻziga boʻlgan ishonch yoʻqolganida, muxlislar ham yurakka iloji boricha ozini qoʻyadi. BoburPakhtakor aytganiday, oʻz vaqtida bu shunday boʻlmagan edi — jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini yoʻqotganida darhol tanaffus olinar edi. TahlilFC aytganidek, oʻz oʻyinidan qoniqmagan jamoani tomoshabinlar qanday qoʻllab-quvvatlaydi? Birinchi oʻyinda 78 ming kishi kelgan — ularning yigʻlab, gʻazablab, umidsizlikda qolganini koʻrgan edim. Ikkinchi oʻyinda esa 72 ming — bu nafaqat ball yoʻqotish, balki oʻz oʻyinidan qoniqsang, bunday boʻlmas edi. Mana shu yerda toʻxtayman: chempionlikka boʻlgan yoʻldagi eng katta muammo gʻalabaga boʻlgan ichki ishonchning yoʻqolishidir. Ha, VAR bilan bogʻliq voqealar ham mavjud, lekin asosiy masala — jamoaning oʻziga boʻlgan ishonch yoʻqolganida tomoshabinlar bilan aloqa ham yoʻqola boshlaydi. Shu sababli muxlislar shunday ochiq nafrat bilan gapirishadi: "Qani endi, qilganingiz buni uddalay olasizmi?"

O'ynamasdan oldin ham 17 ta oʻyin davomida bitta gʻalaba yoʻqligi — bu oʻtgan mavsum Bavariyaning oʻzi uchun ham qorongʻi, ham kelajagi uchun xavfli boshidan boʻlib chiqdi. O'rta hisobda 76,5 ming tomoshabin kelganida, ularning nafaqat qoʻllab-quvvatlashi, balki jamoaga boʻlgan fidokorona ishonchi ham koʻzga tashlanadi edi. Lekin mavsum yakuniga yaqinlashgan sari, birinchi navbatda 78 mingdan 72 minggacha, soʻngra esa atigi 60 mingdan ozroq — bu quchoqlarning kichrayishini koʻrsatardi: odamlar oʻtgan haftalar davomidagi jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini yoʻqotishi bilan oʻzlarini qoʻllab-quvvatlashdan uzoqlashdi. Keling,Allocator Arenadagi voqealarni qaytadan tiklab koʻramiz. O'yinchilarning oʻziga xos yetishmovchiliklari, taktik qarorlarning noaniqligi va hakamlikdagi muammolar — bularning barchasi birlashtirilib, jamoaning ichki ishonchini ezib tashladi. VAR yoʻqolgan vaqtlar bilan bogʻliq muammolarni hisobga olsak ham, asosiy sabab shu edi: jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchi yoʻqolganida, ular maydonda qanday kurashishni unutib qoʻydilar. BoburPakhtakor aytganidek, oʻz vaqtlarida bu boʻlmaganda jamoaning oyoq osti qilinardi yoki murabbiy oʻzini qayta koʻrsatar edi. Ammo boshqa tomondan qaraganda, Allianz Arenadagi 68 mingdan ortiq tomoshabinlarning nafratida yotgan asl maʼno boshqa edi: ular oʻz jamoalaridan foydalanayotganlardan koʻra koʻproq koʻrsatib kelayotganlar edi. "Qani endi chempionlik?" degan qichqiriqlar aslida jamoaga yoʻl koʻrsatish uchun boʻlgan: "Siz oʻz oʻyinizdan qoniqsangiz, biz qoʻllab-quvvatlaymiz, lekin hali ham yoʻq — shuning uchun oʻzini eʼlon qil!" O'yinchilarga qoʻyilgan savol shunday edi: "Siz nimani bildirib kelayapsiz?" Oʻtgan mavsumda gʻalabaga boʻlgan ichki ishonchning yoʻqolishi aniq boʻldi — omma buni 76,5 mingdan 60 minggacha boʻlgan tomoshabinlar sonida koʻrdü. Ammo asosiy masala shunda: chempionlikka boʻlgan yoʻl endi tashkilotchilikda emas, balki oʻz-oʻzini tiklashda yotadi. Bu toʻgʻridan-toʻgʻri oʻyindagi oʻzgarishlar orqali kelib chiqadi: agar jamoa oʻziga boʻlgan ishonchini qayta tiklagan boʻlsa, Allianz Arena yana roʻparasiga oʻtardi.