Anfieldda yonayotgan qalbimiz Qizil Olovga qaytib kelmoqda
bu paytlarda qorongʻu tunlardan oʻtib keyman qizil olov yoʻllarini yoddan topaman... esimda 2005-yil edi, Istanbul g‘alabasi so‘ng Anfieldda hammamiz bir ovozdan: "o‘sha kechani hech qachon unutmaymiz!" — shunday qichqirig‘imiz eslarimga singib ketgan, oʻsha tun hali ham yuragimda. keyin uzoq vaqt ichida bunday bir sarsonlikni ko‘rmadik, lekin qalbimizning 18-4 ni eslatuvchi ovozlar endi qayta paydo boʻlayapti, bu mening uchun oddiygina natija emas — bu bizning hayotimiz, bizning ruhimiz.
shunday ekan, endiroqdi boshlanadi, uzoq kutilgan kecha!
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ochig‘ini aytaman, o‘sha Istanbul o‘limdan qaytgan tuni men ham uyda tomosha qildim, ammo televizor oldida otamning qoʻlini ushlab yig‘lab ketgan edim… boʻsh vaqtlarimda Anfieldga borishni orzu qilar, darvozabonliyincha kichkina boʻlganim uchun faqatgina imzo olish uchun maydonga yugurar edim. 2005-yilgi sarguzashtdan keyin endi bu orqaga qaytish mumkin emasligini bilardim… qizil olov endi faqatgina dushmanlarimizni yoqarmasdan qololmas edi!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
o'sha kunga kelibmen bekiman, oltmishinchi yillarning oxirlarida tarbiyalangan bolsak, 15 yoshda edim mayli, ota-onam bilan Anfieldga kelganda darvozabonga juda koʻp savollar berib qolgan edim, u meni maydonga olib chiqib qoʻygan edi, darvozadan toʻpni saqlashni oʻrgatib qo'ydilar... keyin hozirga qadar o'sha kunni eslayman: o'zimning yuragimda o'sha paytda yoqib ketgan olovni hali ham his qilish mumkin.
o'zimga xos bir narsa — oʻtgan yildan boshlab qizil formamni kiyishni o'zimga qattiq ta'qiqlab qo'ygan edim, lekin Istanbuldan keyin... bir zumda shu 2005-yilning iyun oyida Anfield stadioniga kiraverishdagi katta derazada o'z reflekslarimni ko'rdim, qichqirig'im eshitildi — "qaytib kelish kerak!"
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
E, menga qaramang, 2005-yilgi jamoaning o‘zi alohida, ammo hozirgi jamoada ham qizg‘inlikning boshqa darajasi bor. Ular o‘sha qiyin paytlarda ham yuraklarini issiq tutib kelishdi. Va endi esa vaqt ketaverib, toʻplar toʻqnashib, qalblar qaynayapti. 2005-yilning oʻsha abadiy gʻalabasi bilan hozirgi „qizil olov“ning ruhi bir — ulugʻvor, ammo maʼnoda oʻziga xos.
O‘sha yillarning qoʻshigʻini hali eslayman, oʻsha qoʻllar koʻtarilgani, gʻalaba aytgani. Lekin hozirgi jamoa qanchalik harakatchan boʻlmasin, ularning ham orqasida oʻzining tarixi va sabr-qarorligi bor. Va buning hammasini bu mavsumga olib kelmoqdalar. Har ikki jamoa ham faol, har ikki jamoa ham oʻziga xos — bitta narsa birdek: oʻt, olov va qizil rang.
qani endi, o‘sha 2005-yilning iyun oyidagi tunni xotiramdan tozalab bo‘lmaydi — Istanbuldagi o‘sha 3:3ni eslaymanmi, yuragimda hali ham o‘sha qizg‘inlikni his qilish mumkin. shunday ekan, endiroqdagi kelajakni o‘ylab vaqt ham emas, qora tunlarga qarshi o‘zimni quvvatlab boraman. qizil olov endi faqatgina boshqa jamoalarni yoqarmasdan qololmaydi, bizning qalbimizda qaytadan yonayapti.
o‘sha darvozabon o‘sha vaqtda menga nima deyishini hali eslayman: "bola, sizlar bu jamoani doim yuragingizda tutasiz, chunki u sizlardir". ha, haqiqatdan ham shunday bo‘lmoqda — Liverpul bu mening oilamdek, uning hayoti mening hayotim.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zimning uyimni birinchi marta tanishtirgan edim — kelin birinchi marta kelishganida: "Qayerdan taniganman?" deb so'radilar. Men: "Neiga? Qizil ko'tarilmagan dugonamning otasi bilan Anfieldda o'tishgan edik!" — uylarni kattagina qizil olovga boyitib yubordim. 😂🤣 Qani endi, shu yerda asosiy gap — Liverpulning qaytishi! Eski kunlarni esladiganlar uchun: sizlarning qalblaringizdagi 18-4 hisob qandaydir qilib "men bu kechani hech qachon unutmayman" deb berkitilgan bo'lishi mumkinmi? U holda, keyingi mavsumni batafsil oʻrganib chiqing: chunki qolgan vaqtni biz qizil olov bilan o'yin oʻynamoqchimiz! ❤️🔥
Choynagimni ushlab tur.