Anfield quvonchlari xalqaro darajadagi g‘alabalarni eslaydi

Choyxonada o'tirib, boshqa bir "kechadagi"imni esladim... yoshligimda bir marta tenglikda qolib, Anfielddan shaharga 2 soatlik yoʻlni piyoda bosib oʻtgan edim, yoʻldoshim bilan. Qor yogʻayotganda, yoʻl boʻyi muxlislar avtobuslari, mototsikllarining chiroqlari oldimdan oʻtardi... va ovozlar — bir boʻlak qoʻshiqni butun yoʻlga suzdirib yuborishardi. Deyarli boʻsh stadion oldiga yetib kelganda, eʼlon qilinganidan soʻng, katta ekranda 3:0 koʻrsatilganda, atrofdagilarning "oiii" degan ohangini eshitdim, men esa ochiq oynali avtobusning tomidan chiroqlar ichiga sakrab, qoʻshimcha boʻlib, oʻzimni yoʻqotib qoʻydim — "Yurakda! Yurakda!" deb berkitolmadim! Xotiralarimda hali ham u kecha qor bilan aralashgan, qizil-chiroqlar ichidagi durdona tun...

qor yogʻayotgan bir kechani eslagim keldi...Termizdan kelganlar avtobusi Afgʻonistondagi yomgʻir tufayli kechikib qoldi, yoʻldoshim bilan stationga yetib kelganimizda soat ikki bo'lardi. Yonmayotgan chiroqlardan boshqa hammasi qor bilan qoplangan edi, oyoqlarimiz pastga cho'kib ketardi. Lekin koʻr-koʻrona yoʻlni davom ettirdik, chunki ovozlar bor edi — "You'll Never Walk Alone"ning ohangiga yoʻl topdik. Stadion oldiga yetib kelganimizda qoʻllarimizni qardanda qavartib, qornimizni hisobga ham olmagan holda, "o'sha ovozlar ketadi" deb ichimizdan oʻtirar edik. Ovozlar o'chganini eshitgandagina birdan birorta koʻz ostidagi qor aralashgan koʻz yoshlariimizni payqadik — oʻzaro quchoqlashib, "bu aynan oʻsha vaqt, oʻsha kecha!" deb aytishimiz bilan, qoʻshiq birdan kuyiga botib ketdi... va koʻp oʻtmay, stadiondagi chiroqlarning bu yoqqa qarab yonishi... qor bilan aralashgan qizil chiroqlar ichida yana bir bor "Yurakda! Yurakda!" degan qichqiriqlar eshitildi.

Odamlar, bir narsani aytay — oʻsha vaqtlar bilan shu jamoaning hozirgi vaqtini solishtirsangiz, Anfieldda endi boshqa nafas olamiz. Hozirgi jamoada texnik xato kamayib, taktik puxta oʻyin koʻrsatsa ham, ularning ovozida eskirgan vaqtdagi kabi otliq ruh yoʻq. Oshkora boʻlish kerak: oʻshanda sariq-qizil bayroqlar qoʻl tepasiga koʻtarilib, qoʻshiqlar oʻrta maydonni toʻldirardi, endi esa koʻpincha ovozlar koʻlami kichikroq boʻladigan boʻldi. Lekin buni soʻnggi yillarning bosimi bilan izohlash mumkin. Hozirgi oʻyinchilar — buyuk gʻalabalar uchun kurashayotgan fidoyilar, ammo muxlislarning hissi biroz boshqacha. Oʻsha eski qoʻshiqlarni eshitganda, koʻchada chiroqlar ichida turgan qoʻllarimizning darajasiga hech kim yetolmaydi. Qora qish tunlarida, qor yogʻayotgan paytda qirq yillar oldin qilganidek yoʻlimizni topa olishimiz shart emas — lekin unutmadik. Va bu ham yaxshi narsa.

Yoshligimdagi Anfieldda boʻlgan narsalarni eshitib, yuragimning ichidagi barcha tarixni qayta eslatib qoʻydingiz. Termizdan kelganlar bilan kechani eslashi aynan shu — yoʻllar qor bilan qoplanib, ovozlar esa yoʻldan toʻxtamasdan, ularning yuragiga yetib borar edi. Bugun oʻsha „yurakda“ degan qichqiriqlarni unutishning iloji yoʻq, lekin nima uchun bugungi vaqtda yoʻqotib qoʻyayotganimizni ham tushunaman. Biroz oldinroq oʻtirib, 1985-yilning boshqa bir tomonini oʻylab oʻtirgan edim. Oʻshanda ham shunday boʻlgan — yillar oʻtib, guruhlardagi ovozlarning oʻzgarishi bilan muxlislarning hissi qandaydir taranglikni yoʻqotib qoʻyganini his qilish mumkin. Lekin bu oʻzgarishlarni hayotiy sabablarga bogʻlash mumkin: vaqt oʻtishi, yangi avlod muxlislarining yetishib kelishi... Lekin aslida, anfieldliklarning ovozida yoʻqotib qoʻymasligimiz kerak boʻlgan narsa nima? Qoʻllarimizni koʻtarganimizda, qoʻshiqlarimizda ovozlarimizni qoʻshganimizda... oʻshani eslaydiganlarni hech qachon yoʻqotmaslik kerak. Va mening uchun shunday boʻldi — oʻshani eslatib qoʻydingiz.

Kunning o'zi buzilgan kun edi, ro'zadan ikki kun oldin. Nonushtaga qarab o'tirgan edim, choy ichdim, non yeyib qoldim, uyda yolg'iz—o'zimga qarshi o'ynab turganimda videoni ochib oldim. "Liverpul" 4:0 hisobida oldinda borayotgan edi, tanaffusda. Kommentatorning ovoziga qaramay, eshitdim — bizning odamlar: "Yurakda! Yurakda!"—degan qichqiriqlar uyquvchi mahallamizni uyg'otib yubordi. Qor yog'yotgandek edi, lekin ichimda qaynoq choydek narsa qaynay boshladi. Qopqoq bilanofonni ochdim — qor yog'yapti! Darhol Anfieldga ulgurish uchun nonushtadan voz kechdim. Yo'lda ofis xodimlari bilan to'qnashib, "bu erda ham qoʻllarimizni koʻtarish kerak!" deganidan keyin ro'molcho'p bilan "Yurakda"ni aytishga majbur bo'ldim. Ofisdagi barcha, hattoki IT-guy ham qo'shildi, hammamiz polga sukurib chiroqdek yoritilib qoldik. Stadionga yetib kelganimda, haqiqatan ham eshik oldida bir necha oila yig'ilib, hayqiriqlar eshitildi. Qor bilan aralashgan chiroqlar ostida, men ham qo'llarimni ko'tardim — lekin "Yurakda" degan so'z o'rniga, ofisda o'rganganimni aytib yubordim: "Privet ya budet! Privet ya budet!"🤣🔥 Qachonki Anfieldning ovozini eshitaman, endi bir bo'lak yuragimda o'sha "Privet ya budet" ham aralashib ketadi—eski va yangi o'sha yurakdarqo'zg'ashni unutmaymiz.🍿😂