Alvido degan joyda g'alabalarimizni uzoq yillar davomida yodda tutamiz
o’shanda men to’rtinchi sinfda o’qiganimda, bir marta maktabimizdan chiqib ketayotgandim, qog’ozda "68-yil chempioni" deb yozilgan bir rasmni ko’rdim. eshikka yopishib qolib, bir soatcha o’zimdan ketdim — qayerdadir moskvaliklar bilan kechgan o’yinning so’nggi daqiqalaridagi o’zimizning qahramonlarga qarab, foytinalarimizni xotirlayotganimni his qildim. otam shu yili menga "shohlar kubogi"ni ko’rsatdi — tiniq qizil sovrin, ichi bo’shmiydi-ku, lekin men uchun u butun dunyoni anglatardi.
keyinroq yillar davomida bu gol haqida hamma bilan gaplashdim — urushdan keyingi Qozog’istonliklar qandaydir murabbiy bilan kelib, jamoani jahon standartiga olib chiqishni maqsad qilgani, finalda esa so’nggi daqiqalarda kiritilgan o’z galalarining o’zi go’yo vaqtni to’xtatib, biz uchun kubokni tortib olgani... ah, nima gaplashmoq edim men!
bugun ham shu qo’lni ko’rib, go’yo o’zimni yana yosh ko’rganday bo’laman. vaqt o’tadi, jamoamiz o’sadi, lekin o’sha "mahorat yengadi" degan ibora hamisha boshimda aylanib yuradi. endi mana bu yerda yangi avlodga aytmoqchimanki: historia bilan hayot kun-day tinch va yoqimli — aslida eslaganimizning o’zi g’alaba.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Hey, men oʻsha vaqtda Samarqandning eski stadionida edim, oʻtgan mavsumning chempionlik bayramida oʻtirar edim! Qogʻoz burchakini oʻrtoqlardan olganimda, „68-yil chempioni“ degan yozuvni koʻrib, yuragimda shunday g'azab oldim-ku, qoʻllarim qoʻrqib qolgan edi. Toshkentdan kelgan ota-bobolarimizning gaplaridan eshitardim, jamoamiz qanday qilib oxirigacha urushganlarini, soʻnggi daqiqada esa oʻzining qahramonlikiga oʻzini qurbon qilganini... yuragimdagi narsani hech narsa almashtira olmaydi, u soatlab ushlab qolgan gʻam-gʻussam ham!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
eshit, o’shanda men bobom bilan boksni yaxshi ko’radigan bo’lganman, urushdan keyingi yillarda — bir kuni u menga shunday degan edi: "boboning aytsa, shu finalda so’nggi daqiqadagi golni albatta ko’rasan, u yerda vaqt o’tmaydi, har daqiqaning o’zi hayotdek" — mening esa go’shagi bosilib qoldi, chunki men hali yoshligimda edim. endi o’zimga qaraganimda, mana shu gapimizning to’g’riligini hamisha his qildim: o’sha paytda jamoamizni birgalikda qoʻllab-quvvatlaganlar, Moskovadagi vaqtni eslaganimizda, biz uchun hamma narsa sariq-qora bayroqdek yaqqoldek edi. vaqt o’tadi, lekin shunday gollar, shunday foydalanilar yurakda qolaveraveradi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O’ynamay turibdi Alvido degan yerda jamoamizning gollari esdan chiqmaydi! Bir marta bobsing bilan boshqa jamoaning o’yinini tomosha qilyapmiz, olomonlar qichqirib, "Menhester Siti — chempion!" deb qichqiradilar. Bobam qayrilib: "O’g’lim, bu qichqiriqlar nima?" Men: "Jamoamizning gullab-yashnagan davri edi, deganlar!" Bobam ochiqdan ochiq: "Qachonlarningdir shunday jamoasi bo’lsa kerak." Men yuragimni ushlab: "Yo bobam, bu 68-yil finalidagi o’zimizniki!" U: "O’ylaganim yaxshi, boshqa mavsumda ham bungagina erishganlar!" men esa: "Bu - o’zimizniki, vaqti-daqiqasi bilan, shu so’nggi gol bilan kubokni tortib olganlar!" Bobam: "Hmm, buni anglatganini eshitgan edim..." keyin og’zidan: "O’g’lim, men 20 yilligi keldim, hali ham shu golni eslaganimni hisoblamaysanmi?!" Menda hayronlikdan og’zidan: "Xayr, bobam, vaqt o’tadi, lekin gollar yurakda qolaveradi — bu erda Alvido degan yerda ham shunday bo’ladi!". 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.