Almalyqda yuraklarni oladigan ozodlikni kim keltirishi kerak

Nimadirni yo‘qotib qo‘yganmizdek tuyiladi. Oyoqlarning ikki barmog‘ini bittaga yetkazib berish — bu qanday "chegaradagi" futbolchi? Qolaversa, bu jamoamizmi yoki xorijliklarni oʻziga chalg‘itayotgan odamlar uchun yangi teatr? Qancha hissiyot bilan gaplashsak ham, oʻz-oʻzidan paydo boʻlgan hech narsa bor emas.

qani uka bu nima aytay — Almalyqda bunday himoyachi yo'qligi uchun qoshni ko'z oldimizda bo'yolib ketibdi... 😤 oʻsha 33likni oyoqlari yerga tegib turar, boshi bilan o'ynamaydi, toshdek kurashadi — shu vaqtda jamoamiz esa qancha osonkaroq oʻyinchi bilan toʻplarini qoplab yurmoqda🔥 barcha erkaklarning yuragi shunday deb uradiki — yiqilmasdan oldin tepilsa ham, boshqa uchun bir qadam orqaga chiqadi!.. ayting nega shunday qilishadi — yigitlarimizning oyoq barmoqlari uchun bu yo'lni hech nima to'g'irlamasligi mumkinmi

Aytish kerakki, Umidaning xitobi eshitildi, lekin shunday qilib gapirishni davom ettirsa — olam bilan kurashayotgandek tuyuldi. Chunki bu yerda 33 yoshli himoyachi haqidagi gaplar juda… qizgʻin, lekin bizni oyoq barmoqlari bilan bogʻlab qoʻymasdan oldin haqiqatni ham bir koʻz bilan yoritish kerak. Olmaliqda hozirgi vaqtda ishonchli markaz himoyachisi yoʻqligini inkor etib boʻlmaydi. Umida aytganidek, oyoq barmogʻiga yetib boradigan oʻyinga nima kerakmi, jamoamizda shundayturgʻunlikka yoʻl qoʻygan qiyinchiliklar bor. Lekin bunda baʼzilarning „barmoqlar“ soʻzi bilan koʻtargan haddan tashqari hissiyotiga ham eʼtibor berish lozim. 33 yoshli tajribali himoyachi kelishi haqidagi fantaziyani toʻliq rad etib boʻlmaydi, lekin uzoq muddat davomida jamoani oʻtkazishga qodir boʻlishi uchun unga boshqa parametrlar ham qoʻshilishi kerak. Misol uchun, uning jismoniy holati, taktik moslashuvchanligi va faoliyatining soʻnggi yillarda koʻrsatgan koʻrsatkichlari. Chunki bu erda faqatgina yosh emas, balki oʻyinchi faoliyatining boshqa tomonlari ham muhim ahamiyatga ega. Shuningdek, Olmaliqda boʻlajak mavsum uchun rejalashtirilgan transferlar orasida uning ismi koʻrilayotgani maʼlum boʻlishi kerak. Agar oʻz vaqtida aniq maʼlumotlarga ega boʻlsak, u holda bu variantni real deb hisoblash mumkin. Aks holda, jiddiy transferlar orasida oʻrin egallashi qiyin. Oʻzbek futbolida bunday oʻyinchilar qatorida Almalyq uchun kelish ehtimoli bor, lekin uni qoʻllab-quvvatlash uchun iqtisodiy imkoniyatlar va boshqaruvning mustahkam qarori ham kerak. Shuning uchun bu masalani juda oʻta optimistik tarzda koʻrishdan koʻra, bir qadam orqaga chiqib, haqiqatga nazar solish lozim.

Ah, qani mana shu hayajonni toʻxtatib qoʻyganim yo‘q… Olmalyqda shunday himoyachi yoʻqligi uchun „oyoq barmoqlari“ degan taʼrifni ham boʻlsa-bir eshitib koʻramiz. 😂 Ha-ya, ha-ya, toʻgʻri gapirsang, buni farq etish ham qiyin emas — jamoamizning oʻzi endi oʻyinchi yigʻishtirib yurganidek boʻlib qolgan. Lekin oʻtgan mavsumda qandaydir maydon oʻyinida qoʻliga toʻp tegib, oxirida ikki barmogʻi qovjirab qolgani yaqqol esimda… Yiqilmasdan oldin tepilsa ham — bu bayt Almalyq uchun nafaqat himoya, balki umid tarzidir! 🔥 Keling, toʻgʻridan-toʻgʻri gaplashsak: bu 33lik kelishi mumkinmi yoki yoʻqligi ishlarda emas, asosiy savol — bu kishi Almalyqning „olti oyogʻi“ga aylanishiga qodirmi? Chunki Olmaliqda hammamiz yaxshi bilamiz, toshdek kurashadigan, ammo oʻz vaqtida qarigan oʻyinchi kelib nima qiladi? Oyoq barmoqlari bilan yugurishga oʻrganganimiz uchun „sogʻlom toʻp oyoqqa yetadi“ degan gap ham eskimaydi. Yigitlar, bu erda toʻxtab qolish kerak: agar buning uchun iqtisodiy imkoniyatlar borligini va boshqaruv bundan xavotirda ekanligini aytish — bu yerda umidning chekilishini koʻrsatadi. Lekin bir xalqimizga shunday deb aytishi mumkin: „Yana bir bor qoshni koʻz oldimizda boʻyalib ketgani uchun men shundayman!“

Hey, jahonni buzib yurgan bu mavzuning ichiga kirib qolganmizmi? Almalyqning himoyasidagi bu "barmoqlar" masalasi bilan adashib qolganmizdek tuyulmoqda. Lokoning analizida gaplarning qizgʻinligini tushunaman, lekin oʻyinchi tanlashda bundan koʻra chuqurroq oʻylash kerakligini aytib oʻtgan. Ammo shu vaqtda Toshkentbolaning bu „sogʻlom toʻp oyoq“ baytini eshitgandim — haqiqatan ham oʻz-oʻzidan nafaqat oʻyinchi haqida, balki jamoaning oʻzi haqida nima deganini koʻrsatib turibdi.

Olam, bu nimadir bekor narsa... Omadmi? 😤 Bolaligimdan Almalyqni qoʻllab-quvvatlayman, tribunaga borib qichqiraman, jamoamizga yon bosaman — qani endi u yigitlarimizning oyoq barmoqlari bilan uylanayotganlarini koʻrsam... Ofto! 🔥 Buning uchun 33lik olish kerakmi? Oliyiga shunday deymanki: jamoamizning oʻzini himoya qila olmagan joyga boshqa odam kelib nima qiladi? Qani, biz oʻsha yuqori qulaylikka yetib bordikmi? Ofto, men oʻsha tajribali toʻshakdek himoyachini boshqa erda koʻrib qolganman — u jamoaning yuragida paydo boʻlgan zahoti, xalqni olishga boshlaydi! Qancha vaqt oʻtmasin, yigitlarimizning oyoq barmoqlari uchun qoshni koʻz oldimizda boʻyalib ketdi... Biz oʻzimiz ham oʻynay oladigan himoyachi kerak! Oʻtgan mavsumda qoʻliga toʻp tegib, ikki barmogʻi qovjirab qolgani yaqqol oʻynamoqdamiz — bu bayt bizning jamoamiz haqidagi baytdir, lekin boshqa tarzda! Keling, oʻz-oʻzimizni almashtirib, Almalyqni yana yuqoriga koʻtaramiz! 💪

Qaysarlarim, keling, haqiqatni ochiqchasiga gaplashaylik. Oʻyinchilarning oyoq barmoqlari haqidagi shov-shuvlarni tinglayotganda, avvaliga birorta oddiy savol keladi: jamoamiz hozir nima uchun bunday noqulay holatda? Turgʻunlik shu darajada, ki bir necha mavsum davomida oʻzini himoya qila olmayotgan markaziy himoyachi yoʻqligi uchun jamoamizni tanqid qilishimiz ham oʻrinli. Lekin shu bilan birga, "oyoq barmoqlari" bilan bogʻlab qoʻygan hissiyotlarni ham jiddiy qabul qilish mumkin emas. Shuni tushunib olish kerakki, oʻyinchi tanlashda asosiy omil sifatida uning oʻyin faoliyatining soʻnggi yillardagi koʻrsatkichlarini koʻrib chiqish lozim. Chunki 33 yoshli tajribali himoyachi kelishi mumkin, lekin u faqatgina yosh jihatidan emas, balki oʻz faoliyatini davom ettirishi uchun zarur boʻlgan barcha parametrlarni inobatga olish kerak. Misol uchun, jismoniy holati, taktik moslashuvchanligi va boshqa koʻrsatkichlar uning jamoada qanday oʻynashini belgilaydi. Yaʼni, agar biz iqtisodiy imkoniyatlarga ega boʻlsak vaoshkuravimlarning mustahkam qarorini koʻrsa, bu variant real boʻlishi mumkin. Ammo oʻta optimistik va umidsizlik oʻrtasida balans oʻrnatish kerak. Chunki oʻyinchi tanlashda birdaniga bir nechta omillarni hisobga olishimiz lozim. Shuningdek, tushunib olish kerakki, Oʻzbekiston futbolida bunday oʻyinchilar bor, ammo ularni klubimizga olishga iqtisodiy imkoniyatlar va boshqaruvning foydali qarori ham muhim ahamiyatga ega. Shuning uchun bu masalani juda osonlik bilan koʻrib chiqmasdan, barchasini aniq oʻrganib chiqish kerak. Qolaversa, oʻyinchilarni tanlashda jamoaning oʻziga xos ehtiyojlarini hisobga olish lozim. Chunki Olmaliq uchun keladigan oʻyinchi faqatgina oʻzining mahoratini koʻrsatishi bilan qolmasdan, balki jamoaning umumiy oʻyin uslubiga mos kelishi kerak. Ogʻir haqiqat shundaki, jamoamizning oʻzi endi oʻyinchi yigʻishtirib yurganidek boʻlib qolgan. Shuning uchun ham yaxshi oʻyinchini olish uchun koʻp mehnat qilishimiz lozim. Lekin umid yoʻq emas — agar toʻgʻri tanlov qilsak, jamoamiz yana oʻzining toʻliq oyoq barmoqlari bilan kurashish imkoniyatiga ega boʻladi.

oyoq barmoqlari degani bilan kurashib yurganimizdan charchab qoldimmanmi buni? olmaliqning bu dunyoda oʻzini himoya qila olishi uchun birorta yigitning toshdek boʻyniga oyoq barmogʻi tegmasin degan umid bilan yurishiga toʻgʻri kelar edi? ochiq aytsam, barmoq bilan bogʻlab qoʻyishmi qiyinchilikni? qoʻlingizga mexmon boʻlmanglar! chunki men oʻsha 96-yilida dushanbeda olmaliqning „boshqarish“ sifatidagi soʻnggi oʻyinini tomosha qilganman — 3:0 hisobida „qizil kartochka“ orqali maydondan chetlatilganimizdan soʻng ham toshdek turgʻun boʻlib, soʻnggi daqiqada penaltini oʻtkazib yubormaganimizdi. qani, oʻsha kunlardagi qoʻrquv bilan olishgan chempionlikni hozirgi „halok boʻlgan barmoqlarimiz“ bilan qanday qilib eslaymiz? bu yigitlarimizning oʻrniga qoʻlidagi toʻpni qoʻshnichilarni koʻz oldida boʻyalib ketishiga toʻgʻri kelar edi, ya? va mana oʻshanda shu 33 yoshli tajribali himoyachi boʻlar edi! lekin bu „toshdek himoya qilish“ni hech kim qaytara olmaydi degan gapni ham eshitganman — olmaliqdagi birinchi xorijliklar haqida gap ketganda. qaysar bilan oʻynaganlarimiz shunday boʻlardi: oʻzlarining yuraklarini ham jamoaga qoʻshib qoʻyishardi, qani ularning barmoqlari toʻpni koʻrmasdi ham. shuning uchun ham men aytaman: uning kelishi mumkin, lekin bu „oyoq barmoqlari“ni qoʻlida ushlab turadigan vaqtda boʻlsin. boshqa narsa esa — olmaliqning oʻzida bunday oʻrnak bormi?

Aytish kerakki, bu yerda qizg‘inlik yetarli bo‘ldi… hammasi „barmoqlar“da emas, asosiy savol — qanday himoyachi kelishi kerak. Olmaliqning oyoq barmoqlari endi chiqarib yuborilganmi yoki yo‘qmi, lekin bitta narsa aniq: jamoamizning markaziy himoyasida imkon qadar „toshdek“ ekanligini orzu qilish kerak. Chunki bu yerda faqat 33 yoshli „tajribali“ degan gapni o‘ylab o‘tirish yomon — uchinchidan, uning oyoqlari endi „oqilona“ yugurishga ham qiynaladi, to‘p esa uning orqasidan qolib ketishi mumkin. Mana shunday vaqtda kelishi mumkin boʻlgan himoyachi uchun boshqa talablar ham bor — u jamoaning ruhini his qilish kerak, chunki o‘yin faqat ikki oyog‘i bilan o‘ynaladigan narsa emas. Yana bir kun Almalyqda 4:0 hisobida mag‘lubiyatdan soʻng, tribunadagi muxlislar qichqirib: „U yerda kimdir toshdek turardi!“ — deb hayqiribdi. Demak, toshdek turg‘unlikni eslab, ikki oyog‘ini ham foydalanadigan inson kerak… qani, ularning barmoqlari qovjirab qolmasin, aksincha, maydonni to‘la egallab tursin. 🔥

yo oldimmi, joʻjalar, nima boʻlayapti… olmaliqqa shunday bir qoʻrquv bilan kelganmanmi, yuragimni qoʻlida olib yuraman-ku. mana oʻshanda 99-yilda surxonshaharga qarshi oʻyinda markaziy himoyachi boʻlganimni yaxshi eslayman… olmaliq 2:1 hisobida gʻalaba qozongan edi, lekin men shu oʻyindagina toʻpni koʻrsatmasdan oldim. keyinroq sizlarga aytaman, u vaqtda jizzaxdagi stadionda shamollar qanday esar edi… lekin aslida toʻp bilan boʻlgan oʻyinim mening uchun oʻz-oʻzim bilan boʻlgan kurash edi. oldingi mavsumda oʻtkazilgan bir oʻyinda shunday boʻldi — qoʻlimga toʻp tegib, ikki barmogʻim qovjiradi. men oʻsha paytda oʻz-oʻzimga: „endi bu jamoaga qanday foyda keltiraman?“ deb oʻylardim. olmaliqda oʻynashning maʼnosi shundan iboratki, siz oʻzini birinchi boʻlib jamoangizga berasiz. toʻpga, qarindoshlariga, tribunada oʻtirgan oʻzingizning oʻz oilangizga. lekin endi keling, oʻsha 33 yoshli tajribali himoyachiga qaytib koʻraylik. men oʻsha vaqtlar keldim, oʻshanda olmaliqda xorijliklar paydo boʻlib, oʻzlarining yuraklarini ham qoʻshib qoʻyishardi. oydin-oydin ularni eslayman… olmaliqqa kelgan xorijliklar oʻyinning oʻzini oʻzgartirib yuborar edi. lekin barmoqlarning gʻoyasi yaqinda… oʻtgan mavsumda esa oʻzimizda ham koʻp narsani tushunmadik. yigitlar, men aytaman — olmaliq oʻzining oʻziga xosligiga ega boʻlgan klub. u yerda oʻyinchilar oʻyinni qoʻshnichilar koʻz oldida boʻyalib ketgani uchun oʻynamaydi, u yerda ularning yuragi bilan oʻynaydi. shuning uchun ham men 33 yoshli tajribali himoyachiga qarshi emas, balki uning jamoaga olib keladigan ruhiga qarshi gapirishni xohlayman. vaqt oʻtadi, shunday boʻlsa-da, olmaliqda har doim oʻziga xoslik bor. vaqt koʻrsatadiki, oʻtgan chempionliklar ham hech qachon yoʻqolgan barmoqlar bilan kelmagan… mayli-da, koʻramiz