1989 yildan boshlab Arsenaling sovrinlardagi oliyparvoni yo'llarining beqiyos hikoyasi

Oshanda Termizdan zo'r do'stlarim bilanTermiznikiga borishardi xolos, chunki futbolni televizorda tomosha qilish qiyin edi — radio orqali eshitib esa, sen hech qachon tushunolmas eding, nega Arsenal har bir daqiqasida g'alaba uchun kurashadi. Men ota-onam bilan mehmonga borardim, lekin ikki-soat davomida eshitishni istardim: "Aylmer, bola, tugat dimenmi, ovqat yey!" — lekin men aytardim: "Omadimizni eshitayotganman, ketinglar!" Derbida Arse yangiligi deyarik istisno edi — barcha hayajon radiosi orqali kelardi, shuning uchun ota-onamning do'stlariga mayli, tug'ilgan kunimni nishonlashsa, ularni haydab tashlamasdim.

xullas, ana shunday kuzatib qoldim men — o'tmishning bir parchasini. shu 1989-yilning derbisida "arsenal"ning hisobni aylanib o'tadigan uslubi yuqoridagi gaplarga yordam beradi. chunki bir marta Termizda sinov mavsumi vaqtida Termizliklar bilan o'ynaganlarimizni eslayman: maydon ag'darilgan edi, qor yog'gan, oyoq qiyinlik bilan bosiladi, ammo arsining o'yinchilari hisobni aylanib o'tish uchun maydonda barmog'ini ham ko'rsatmaganlar. o'z navbatida qarshi tomon faqat bir marta imkoniyatdan foydalana olgan — bizning darvozabonimiz esa o'sha paytdagi hammasi bo'lgan difou shunday samarali harakat qildi ki, to'pni qo'lini turtib yubordi, lekin boshlang'ich nuqtaga qaytarib qo'ydi. va bu bilan ularning imkoniyatlari tugadi. yana bir sahnani eslayman — o'shanda Termizliklarning murabbiyi aytardi: "bu guruhning chempionligini kim hal qiladi? ular hisobni aylanib o'tadilar, siz esa boshqa narsani o'ylashingiz kerak". mana shunday edi yuqoridagi sehr — o'zimizniki qandaydir ajoyib tarzda maydonda bo'lishga majbur qilardi.

Xo'p, eshitaylik, o'shanda jamoani qandaydir boshqa dunyodagi o'yinchilar to'plagan edilar — o'rtoqlarim bilan derbi vaqtida radiosi oldida o'tirganimni hali ham eslayman. Bugungi boshqaruvchilar qo'ygan taktikaga qaraganda ularning uslubi ancha oddiyroq, lekin aql bovar qilmaydigan darajada samarali edi. Oʻsha vaqtlarda oʻyinga oʻzgarishlar kiritish degan tushuncha yoʻq edi — ya’ni boʻlim oʻrtasidagi almashinuvdan boshqa. O'sha paytning Grampiach yoki rocna olishlar uchun o'yinchilari bilan oʻzaro kelishilgan, doimiy yuradigan, hisoblarga botib ketadigan jamoa edi. Hozirgi time-out, barcha posible variantlarni oldindan ko'rib chiqish, jarohatlar sonini hisobga olish — bularning hech biri yo'q edi. Lekin ahamiyati yo'q, asosiy narsa o'shanda bu jamoaning spiritini his qilish mumkin edi — har bir o'yinchi hisobni saqlab qolish uchun oʻziga xos javobgarlikni oʻz zimmasiga olgan, futbolchining "barcha vaqtlar chempion" sifatida oʻynashga boʻlgan intilishi edi. Bugungi kun oʻyinchilarimiz ham ajoyib, lekin ularning oʻyini koʻproq hisoblashga va toʻgʻri vaqtda oʻzgarishlarni amalga oshirishga asoslanadi. O'shanda esa bu hisoblash, bu tekshiruv — bularning barchasi gʻoyalar orasida yoʻq edi. Oddiygina: "Men hisobni qoʻlga kiritaman va boshqa hech narsa yoʻq". Va men shuni aytmoqchiman — oʻshanda men ham termizlik, hozir esa Jizzaxdaman, lekin Arsenal yuragimda va boʻlmasa, u oʻsha vaqtlardagi ruhni bilganman. Endi esa yangi avlod kelmoqda, ular bilan ushbu ruhni davom ettirmoqdamiz.

aytan shamollar eshitdim — ha, shu termizliklar qanday darajada teran eshitardilar, mening ham eshitib qolibman. oʻsha kunda Termizga ham, Jizzaxga ham oʻz radioeshittirishi yetib borardi, lekin „Arsenal“ni tinglash boshqa narsa edi — u darslaringdek tuyulardi, qanday kuylashni oʻrgatgani kabi. men eslayman, bir marta yoshligimda Termizda qarindoshlarim bilan yurgan edim, yo‘lga chiqib qolinganimda, o‘sha vaqtning radiosi oldida oʻtirgan odamlarning ovozi eshitilibdi: „eslab qo‘y, qizil va oqli o‘ynamoqda — imkoniyatlarni tiriklayin qoʻymaydi“. oʻshanda oʻzimni ulugʻ futbolchi kabi his qildim, keyinchalik „Arsening“ shu ruhini oʻzlashtirdim. oʻshanda asosiy gʻoya — hisobni aylanib o‘tish emas, balki har daqiqada barcha ehtimollarni oʻchirish edi. *ofsayd shoh*ning aytganini eshitdingizmi, maydon qorli boʻlib qolgan edi, Termizliklar esa faqat bir marta imkoniyatdan foydalana olishdi. mencha endi oʻsha futbolchilarning ruhi — ularning ichidagi cheksizlik qayerdan kelgan? bugun tahlillar, hisoblashlar, mutaxassislar — hammasi bor, lekin oʻshanda jamoa ichida oʻsha sehr bor edi, unga qarshi hech narsa turolmasdi.

Oshkora aytaman — Termizda o'shanda Arse bilan derbi eshitganimda, sharofatli xonimning yangi ko'ylagini yirtib yuboradigan qilib, radio dinamikini ham ovora qildi. Chunki o'zim ham Termizliklar bilan birga maydondan boshqa narsani bilmas edim, ammo Grampiachning o'yinchilarini eshitganimda, meni shunday hayratga soldi ki, "bundaylarni olish uchun mashina bilan Termizdan Tashkentgacha borib qolishmanku!" deya ichimda qichqirdim va darvozabonning harakatini ko'rganimda, butun termizliklar jamoasi birdek, "ALLOH, QANDAY SAMARALI!" deb hayron bo'lib qolishdi! 😂🤣