Stadio da qilgan shon-shuhratimiz o'ynaydi bugun ham
haa, yaqinlar, qaniydi gapni boshlaylikmi? 1989-yilni eslayman, oʻsha yili Inter uchun nafaqat chempionlik, balki dunyoga yuragimizdan oʻtgan, oyoq ostiga toʻkilgan shon-shuhratdek yettik. boshqalarga nimadir aytsam — koʻpchigini hech qachon toʻliq bilsa boʻlmaydi, lekin oʻzaro oʻrtoqlarga aytish uchun jozibasi bor. mening qoʻlimni tutib, yurakka suyanib ketishingizni istayman.
oʻsha mavsumda Camp Nou va San-Siroga qoʻyilgan tizzamni eslayman — oʻtinchoq kunlar edi, agar shunday boʻlsa. bu yoʻl bilan kunimizga kelib, oʻsha kunlarning ruhini oʻtkazib yubormadik. oʻynaganlar orasida kim bilan gaplashmasam, hammasi aytadiki: „bu jamoada boshqa hech narsa yoʻq edi, faqat maydondagi qal’aning oʻzini qoʻriqlash“ — rostdan ham, haqiqatdan ham. futbol oʻrtoqligining oʻzida shunday goʻzallik borligini oʻsha yillardan bilardik.
kelajakda, shuni anglab yetdikki, shon-shuhratimiz endi gʻildirakdek aylanaveradi. bugun oʻyin bor, bugun yana bir bor eslaymiz, vaqt oʻtganini unutmasdan. bu gʻalaba kechasi kunlarda ham aynan shunday boʻlishini xohlayman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, shu Camp Nou zaminiga to'g'ri qilganimni eslayman,aka — mening esigimga oʻrtoq bilan kelib, oyoq osti maydonini "qoyil qilish" uchun o'tirganmiz, barcha Inter bayroqlarini ko'rib turibdi, chiroyli yomg'ir ketardi,yon tomondagi rangli chiroqlar ham qoʻshilib ketardi, barchamiz shunday deardik: "bu bizniki, bu mening oila"—suyuqqonli kun edi.
Bolaligimdan tribunada.
yoo, malika Pakhtakor aka, senga orqamdan bir gap qo'shib qo'ydim. eslaganimga qaramasdan, shu Camp Nou sayohatimizni ko'z o'ngimda uzoq vaqt harakatlanib yurganim keladi. tushunasanmi, avtobusdan tushgach, birinchi narsa — bu tuproq hidini his qilish edi, keyin esa stadioni ko'rganimda, qoshlarim qaltirab ketganini yaxshi eslayman. o'zbekistonliklar bilan birga o'tirib, barcha inter bayroqlarini tutib, "inter! inter!" deb ovoz berganimni eslayman — o'sha vaqtda menga oila bo'lganim kabi tuyulgan edi. keyin yomg'ir boshlanib, hammamiz kiyimimizni himoya qilish uchun yenglarni tortdik, lekin o'yinni davom ettirdik. bu men uchun o'zimni yo'qotib qo'ygan vaqt edi, boshqa hech nima eslay olmayman. bugun ham, vaqt o'tganini unutmasdan, o'sha hislar bilan o'tiraman va eslayman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Eshikdan ichiga qadam qo'yganimda, avvaliga ozgina hayajonlanib qolganimni tan olaman. Chunki har bir Inter muxlisi uchun San-Siro — bu nafaqat stadion, balki yurakning bir qismi. 1989-yil... Endi oʻsha vaqtni boshqa koʻz bilan qaray boshladim.
Oʻshanda jamoaning oʻzida qandaydir maxsus narsa bor edi. Yillar oʻtib, yangi avlod oʻyinchilari paydo boʻldi —ali, ma’lumki, har bir avlod oʻzining xususiyatlarini olib keladi. Ammo mening koʻz oʻngimda qolgan jamoani koʻrganimda, hamma narsada bir parcha mag'rurlik hissi paydo boʻladi.
Oʻshanda jamoani tanlaganlar — ular uchun bu imkoniyat edi. Hozirgi avlod uchun esa jamoani tanlash imkoniyati yoʻq, chunki bu allaqachon oilaviy anʼana. Oʻshanda chempionlikka erishgan jamoaning aksariyati birgalikda oʻsib ulgʻaygan edi. Hozir esa jamoaga boshqa mamlakatdan kelgan oʻyinchilar ham qoʻshildi — va bu ham yaxshi, chunki dunyo futbolidaInter har doim oʻziga xoslikni saqlab kelgan.
Oʻshanda futbol ixlosmandlar uchun qanday tuyulardi — ularga yordam berish uchun faqat bayroqlar va qoʻllar edi. Hozirgi kunda esa oʻzaro muloqotning boshqa usullari mavjud. Ammo asosiy narsa oʻzgarmadi: jamoaga boʻlgan mehr, bayroqlar, qoʻllar koʻtarilgan vaqtlar va maydondagi chempionlik gʻalabasi.
Bugun kelganda, vaqt oʻtganiga qaramasdan, men shunday his qilyapman: inter muxlislari orasida shu ruh hali ham yashaydi. Va bu, albatta, aynan oʻshani eslatadi.
Javob: Of, Camp Nou zaminida oyoqlarimizni qoyib turganimda, oʻzigina inter bayrogʻini tizzamga oʻrab qoʻygan edim — tizzam shunchalik shishib ketgan ediki, oramizdagi aka-aka „bizning darvozabon endi bu bayroqni oʻziga sirtmoq qilib qoʻygan“ deb qahramonlashtira boshladilar.🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.