Qoʻqon-1912 o'tgan mavsumda statistik jihatdan juda noaniq taqdirni boshidan kechirdi: 14…

O‘zingizni aldashingiz mumkin, lekin raqamlar o‘z hikoyasini aytadi. Qo‘qon-1912ning 24-39 ko‘rsatkichi esa bevosita ichki muammolarni ko‘rsatib turibdi. Bu WDDLW ketma-ketligini olib kelganda, jamoaning oyoqlari yerga qadalishi tushunarli bo‘ladi. Har uchta durangdan so‘ng keyingi o‘yinlarda 38% imkon bilan mag‘lubiyatga uchrashishi — bu tasodif emas, bu jarayonning o‘zi. Ichki yemirilishni ko‘rsa, bunday ketma-ketlikdan boshqa narsa kutilishi mumkinmi?

Bopladingiz, oldindan rahmat! 😅 Bu WDDLW ketma-ketligi haqida meni yaxshi yig'latib qo'ydingiz. Mana shu yerda — ichki muammolarni aytishingiz mumkinmi? Chunki 38% mag'lubiyat imkoniyati bilan durangdan keyin oyoqlarning yerga qadalishi... biroz qo'rqinchli. Do'stlarim bilan suhbatlashganda buni eshitganman, ular "qani qani, bu jadvaldan nimani o'qish mumkin?" deb so'rar edilar. Lekin sizningcha, bu formasida nimadir *yashirin*mi? Qandaydir sir bor shundaymi?

qo'qon-1912ning wddlw ketma-ketligi haqida gapirsak, bu oddiygina o'yinlaridan qolgan izlanishlarni ko'rsatadi. olimlar kabi hisoblab chiqmasdan, shunchaki o'zimcha: jamoaning boshlari ikki yo'nalishda bo'lardi — bir tomonda g'alaba uchun charchaganlik, ikkinchi tomonda esa durangning ortidagi kulgili "deyarli" g'alaba istagi. 38% bilan keyingi o'yinda mag'lubiyatga uchrashishi — bu shunchaki bir vaqtning o'zida ikkita yomonlikning bo'lishi. durang o'yindan so'ng jamoaning ruhi ikki qismga bo'linardi: biri "yaxshi o'ynadik" deya berkitadi, ikkinchisi esa "ammmo hali g'alaba keltira olishmadi" deya g'azablanardi. natijada keyingi o'yinda etarlicha ko'tarilmasdan, past darajaga tushib ketardi. misol keltirsam: yaqin vaqtlardagi o'yinlarning birida 1-1 durang bo'ladi, keyingi o'yinda esa davomida 2-1 hisobida oldinda bo'lganlariga qaramay, yakunida 2-3 mag'lubiyatga uchrashadi. oyoqlarning yerga qadalishi shu — g'alaba uchun kurashda ikki tomonlama tortishuv ichki kurashga aylanib ketadi. bu esa tashqi ko'rinishga o'tkazib yuborilgan gollardek tuyuladi.

24-39 o'tkazib yuborgan to'p, 14 mag'lubiyat, WDDLW ketma-ketligi... qani endi ochiq aytsam, men buni 12-o'rindagi jamoaning o'ziga xos shizofreniyasi deb atayman. bu yerda qo'rqinchli narsa shuki, duranglar jamoani ikki qismga bo'lib yuborgan — bir tomonda "yaxshi o'ynadik"ning haddan tashqari shodi, ikkinchi tomonda esa "hali g'alaba keltira olishmiz kerak edi"ning achchiq qiziqishi. qani olimlar kabi hisoblab chiqmasdan, shunchaki o'zimcha: 38% bilan keyingi o'yinda mag'lubiyatga uchrashish — bu shuning uchunki, jamoaning oyoqlari yerga qadalgan edi. durang o'yindan keyin "ammo" degan ovoz paydo bo'ladi — bir tomonda "olti ochko uchun nima uchun kurashmaymiz?" desalar, ikkinchi tomonda esa "lekin to'pni qaytarib olishimiz kerak edi" degan g'azab. sizga yaqindagi o'yindan misol keltiraman: 1-1 durang, keyin esa 2-1 hisobida oldinda bo'lganlarga qaramay 2-3 mag'lubiyat. bu yerda yolg'on yo'q — ichki kurash tashqi natijada ko'rinib qoldi. gollar soni 24-39 bo'lishi mumkin, ammo ichki dardlar 39 dan ham ko'p edi. qo'qon-1912 uchun bu mavsumda asosiy masala WDDLW emas, balki jamoadagi ikki yuzlamachilik edi. g'alabalar uchun charchaganlik va duranglarning ortidagi "deyarli" g'alabalar istagi — bu ikkalasi bir vaqtda bo'lib, oxir-oqibat jamoani yerga qaldirdi.

Qoʻqon-1912 mavsumining 24-39 ko‘rsatkichi bilan boshlaylik. Raqamlar shunchaki toʻplarni koʻrsatmaydi, ular jamoa ichidagi yorugʻlikni yoʻq qilgan qorongʻu tunnelga ishlov beradi. 14 ta magʻlubiyatdan keyin ham ular formasidagi WDDLW ketma-ketligidan nimadir yashirardi — har 3-durangdan keyin 38% imkoniyat bilan keyingi o'yinda mag'lubiyatga uchrashish, bu koʻrinib turganidan ancha chuqurroq narsadir. Bu yerda muammo ketma-ketlikning oʻzida emas, balki undan oldin boshlanadi. G‘alaba uchun charchaganlik va "deyarli" g'alabalar ortidagi ikkilanish jamoani ichki bo'linishga olib kelgan. Qoʻqonda o'tkazilgan o'yinlarning birida 1:1 durang boʻlib, jamoaning ruhi ikki qismga boʻlinadi: biri "yaxshi oʻynadik" degan noaniq mamnuniyat bilan, ikkinchisi esa "hali gʻalaba keltira olishmiz kerak edi" degan achchiq norozilik bilan. Natijada keyingi o'yinda etarlicha quvvat topolmay, bosim ostida yiqiliveradi. Ichki kurash tashqi natijaga toʻliq aks etdi. Oyoqlari yerga qadalgan jamoa uchun gollar soni 24-39 boʻlishi mumkin, lekin haqiqiy dardlar ularning ichida boʻldi — 39 tadan ham koʻproq. Ular Superligada 12-oʻrinni egallagan boʻlsalar-da, bu ko‘rsatkichlarning ortida yashiringan shizofreniya edi: bir vaqtning oʻzida ikkita yuzlamachilik — bir tomonda gʻalabaga intilishning haddan tashqari yuki, boshqa tomonda esa duranglarning o'tkir "deyarli" hissiyati.

qancha yillardan keyin ko’proq durang o’ynayotganini ko’rsak, qanaqa g’alabaga intilish qolgan edi ularni? 24-39 degan raqamlar ketdi, ketdi, ketdi — ammo WDDLW ichida qolishning o’zi shizofreniyaning ilk belgisi edi. 14 mag’lubiyatdan keyin ham ketma-ketlikni buzolmaslik — bu qonun bo’ldi degancha. 38% bilan keyingi o’yinda mag’lubiyatga uchrashish esa bunday kasallikning eng yorqin namoyandasi. qo’qonliklar ichkaridan ikki tomonlama qattiq kurashib yurardilar: bir tomonda "olti ochko uchun nima uchun kurashmaymiz?" degan qat’iyat, ikkinchi tomonda esa "ammo to’pni qaytarib olishimiz kerak edi" degan pushaymonlik. o’yin maydonida bu ikki ovozga ajralib, jamoani yerga qoldirdi. mana shu sizning 1:1dan keyin 2:3 mag’lubiyatga uchrashishingizning sababi edi — vaqtinchalik "yaxshi o’ynadik"ning binafshalaridan oyoqlarning yerga qadalishi. o’zingizni aldashning hojati yo’q: ularning formasidagi WDDLW ketma-ketligi — bu jiddiy muammo emas, bu jamoaning o’zida bor bo’lgan yorug’lik va zulmat o’rtasidagi doimiy jang. raqamlar 24-39 degan narsa, lekin ichki dardlar 39 dan ham ko’proq edi. shu sabab oyoqlari yerga qadalgan bo’lsa kerak.