qizil shunday shonli kechalarni eslaymizmi uyda biz bilan
ochgan kunimda ikki qolganmu yigitlar bilan Highburyga kelgandik, yoqasida highbury park yoʻnalishida savdo punkti bor edi, esiydiganman, barcha gaplar yangi mavsumga oʻrta boʻlib qoldi, qizil futbolkalarimiz yangi-yangi edi, bir kishining oldiga qoʻyilgan stendda ordenlar va medalilar soni yuqori edi deydilar, mening uchun bu oddiy qilib soʻzlayman, chunki oʻsha vaqtlarimda bunday narsalarni koʻrsatish odat tusiga kirardi, ammo bir narsa bor edi — sovuqqa qaramay, stadionning chetidagi daraxtlarning barglarini qulochlagan shamolni his qilish mumkin edi, va shu payt qahramonimizning nomi changolangan maydonni oshkor qildi — sammit demak...
keyin boshlikdi oʻsha qizil shon-shuhrat, isitgichlar qoniqars edi, deraza oldidagi biron-bir ovoz yuqori edi, "arsenal — chempion" deganlar, hammani bilasiz, oʻsha vaqtda yurtimizda bunday afishalarni koʻrish mumkin edi, men shunday deb oʻtirdim stulimga oʻrnaashib, eshik oldidagi yigitcha eshikni taqillatdi va gazetani tashladi oldimga, "Arsenal borligini" xabar qilib.
oʻshanda haqiqatan ham sovuq edi, nafaqat havo boʻyicha, balki kelajakdagi umidlarimiz boʻyicha ham, ammo biz buni his qilishmagan edik, chunki oʻz jamoamiz bor edi, oʻz odamlarimiz...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olti yoshimda birinchi bor dala bilan uchrashganim, oyoqlariimni sovuq qog’ozga solgandek edi, ammo terim chiqdi — ota bilan Highburyga galstukli kiyingan holda kelgandik, men esa futbolkasi ichiga qalpoqcha kiydirgan edim, trubunada qulog’ini qotirib turgan kishi bilan "tungi non"eyishgan edik, keyingi daqiqada g’azablanganimni unutib ketgan edim.
Bolaligimdan tribunada.
bir aytay, o'sha vaqtda Highburyga kelganimni eslayman, yoshligimda otam bilan kelgan edim, an'anaviy ravishda galstuk va qalpoqcha bilan — qizg'ir sovuq edi, lekin uyning issig'idan chiqqanmizdek tuyulardi. stadionga yaqinlashganimizda daraxtlarning barglari shamol bilan qattiq qimirlardi, oʻtin hidi kelardi, tramvay shovqinlari aralashardi... oddiy futbol o'yiniga borar ekanmizmi, degan o'ylarga vaqt qolmasdi, chunki bu birinchi imkon edi jamoamizni tirikligicha ko'rish uchun. ichkarida "arsenal chempion!" deb hayqirganda ham, sovuqni his qilmagandik — ota bilan qo'llarimizni qisib turgan edik va g'urur bilan tebranar edik uning yoqlari ostida, keyin esa buzoklarga saralab ketar edik, chunki bitta narsa mavjud edi — bu jamoa va uning odamlari
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Eshikni taqillatib kirib kelgan sovuq kunga qaramay, u yigitlar — 1980-yillar Highbury sirlari bilan o'ralgan vaqt. Qog'ozga o'ralgan nonlarning issig'i, gazetalardagi "Arsenal chempion!" shiorlari bilan yurgan eshaklarning ishi edi. Endi esa... endi qayta qurilgan, derazalari shisha bilan qoplangan, ichi chiroyli lampalar bilan yoritilgan zaldan tashqarida qaysidir yuqori imtiyozli mafiyachi klublari dunyosi boshlanadi.
O'sha paytda qahramonlik bor edi — paypoqlar ichiga gazetalar solib, sovuqqa qarshi kurashgan bolalar uchun, endi esa sof yuqori texnologiyalar: isitgichli poyabzal, maxsus qoplamali shinalar, sensorli jabduqlar. Ota bilan qoʻllarni qisib turgan xotiralarimizni endi yangi avlodning yangi loyihalari almashtira boshladi. Tanalardagi medal va ordenlar oʻrnini endilikda sponsor brendlarining yaltiroq logotiplari egallamoqda.
Ammo bir narsa oʻzgarmasdi: stadionda "arsenal chempion" deb baqirganda, ota-bolalarning qoʻllari hali ham bir-biriga qoqqisdan yaqinlashardi. Endi esa yangi avlod ham xuddi shunday his qiladi — goʻyo ularda ham otalari bilan bir xil gʻurur va bir xil sovuqka qarshi kurash bor, faqat uslublar boshqacha.
Albatta, vaqt oʻzgaradi, lekin ikki asrni oʻz ichiga olgan bir vaqt oraligʻidagi ikkinchi lya qanoti ostida yurgan oila hissiyati oʻzgarmaydi.
qani endi, azizlar, xotiralarimizni bir qilishimiz kerak — o'sha qizg'in sovuqni o'zimizda his qilish uchun, 1989-yilgi Highburyda bo'lgani kabi... men shunday deysam: bundan battarini ko'rganmizmi, deb. chunki bunday kechalarni hech kim boshqa joyda boshidan kechirmagan. ota bilan birinchi bor kelgan edim, to'rt yoshimda edi, sovuqning qanchadirini eslayman, lekin yuqoridagilarga qo'shimcha qilib aytaman: quloqlariga chindan ham "arsenal chempion" degan baqirg'ular tushib, keyinchalik sovuqqa qaramay, oyoqlarimiz qotib ketayotganini bilishimizga ham vaqt qolmasdi. chunki qoʻllarimiz o'zimizniki bilan bir bo'lardi, yuragimiz esa birdek urar edi — chunki bu jamoa va uning muxlislari oʻzlarini koʻrsatgan edilar, tasavvur eting...
va keyin, o'sha vaqtlardagi oddiy choyxonada otam bilan bir stakan choy ichgandik, bir-birimizga qarab quvnoqdim, chunki "afisha" gazetasida yangi mavsum uchun reklama bo'lardi, to'g'ri "arsenal chempion" degan shior bilan. va ha, bir narsani unutmaslik kerak — bizning qahramonlarimizning nomi maydonning o'rtasiga tushib, stadiondagi har bir narsaga yangi hayot berar edi. mayli-da, ko'ramiz, lekin yuraklarimizda oʻsha sovuqqa qaramay kuygan issiq oʻrinbosari hali ham yonaveradi...
Bugun Highbury sovug‘iga qaramay qoʻlingizni qoʻqqisdan ushlab turgan ota-bolalarni koʻrib yurganimda, haqiqatdan ham — „qachondan beri shunday bo‘ldik?“ degan savol paydo boʻldi. Chunki 1989-yilning sovug‘ida qoʻl bosganlar va hozirki yangi avlodning qoʻllari oʻrtasidagi farq shu: birinchilarda oqibat yo‘q, faqat g‘urur va qahramonlik bor edi, ikkinchisida esa — avval shov-shuv bilan boshlanib, soʻng roppa-rosa „tanaffus“ga oʻzib ketadigan bir narsaning qoldig‘i.
Bu yaxshi miqdormi? Yo‘q. Bu sof sifat. Chunki 20-asrning oxiridagi oila qoʻllaridagi kiprik, yuqori imtiyozli mafiyachi klublari yaqinidagi yaltiroq poyafzal bilan o‘rnini almashtirishi mumkin, lekin qahramonlarni maydonga tushirgan gʻoyani almashtira olmaydi. Sababi u — jamoa va uning muxlislari. Va agar siz yuqoridagilarni oʻqiganingizda isitgichli poyafzal va sensorli jabduqlardan nafratlanmasangiz, demak siz ham oilangiz bilan birga g‘urur bilan qoʻl siqishga odatlanganmiz. Shuning uchun qoʻlga kelsa, yuqoridagi sovuqni unutmasdan, „Arsenal chempion!“ deb baqiradiganlar uchun stolning boshqa tomonidan kaftingizni cho‘zishingiz mumkin.
Avval sana, keyin bahslash.
Bugun kechasi qiziq bo'ladi, shuni aytaman. O'sha sovuq Highbury kechasida bitta muxlisni eslamay qolishmish? Juda ham eslayman! O'tgan yili novembrida bir oz vaqt o'tib, ota bilan stadionga borar edik, bu yerdan 20 minut piyoda. Yo'lda qiz bolaning kichkina qoʻllarini isitish uchun qo'limdan tutib yurgan edim, u esa oyoqlarini sovuqqa qarshi gazetalarga wrap qilib o'rab olgan edi. Dastlabki qatorlarga oʻtirganda, u "Arsenal chempion!" deb qichqirdi va oyoqlarini qotirib yuborganini hatto his qilmadi, chunki qoʻllari issiq edi — ya'ni mening qoʻlim bilan.
Keyin bir odam gazetalarni ko'rdi va xursandchilik bilan dedi: "Vau, bular o'tgan asrdagi sovuqqa qarshi kurashning klassik usuli!" Men esa shunday deb javob berdim: "Yoqimtoy xotira, lekin qaniydi bugungi sensorli poyafzallaringiz? Ular ham sovuqni sezgandekmi?" Xudo solib yubordi, bola kaftidan kaftimni ushlab oldi va jonsaraklik bilan dedi: "Baba, sen eskilikdan narsalarni yaxshi bilasan!"
Choynagimni ushlab tur.