Qizil-shitlar: orzularimizni o'ylaganimizdek yurganlar

Termizdan kelib o'ynamaguncha menga ham dush xiyoli oqardi! 🔥 Soat 5da yotoqdan turardim — darvozabonimiz bilan "bugun uchrashamiz" degani eshitilibdi, "Men ayiqgacha ko'rishmayman" deb ishonch bilan yotib olardim. Ertasi kuni esa vaqtida yetib kelib, darvozabonimizning xatosini ham korib qolardim — bu yerda keyingi qarorlarimizni qabul qilishimiz ham edilar, emasmikan? 💪 O'sha paytgi jamoani eslaganimda hali ham quloqlari oqarguncha his qilaman...

Sogdiana10 hammamizning ichiga yolgon yuradigan gaplar eding oʻsha paytni eslaganimda men ham avvaliga soat 4da turib ketaverardim nafaqat Real Madridni, balki oʻsha ertangi kechani ham xush koʻrish uchun. oyoqlarda oyoqchoqdek ogʻirlik, lekin yurakda esa bitta niyat — maydonda boʻlishi kerak edi. hammasidan yaxshiroq esa darvozabonimiz bilan suhbatlashardik, u oʻziga xos hazil bilan "bugun ham biz bilan" deb aytar edi, men esa "ishonaman, lekin soat 5dan oldin uyquni qoldirib boʻlmaydi" deb ichimdan borsam-da, ertasi kuni soat 5.30ga qadar yetib kelardim. va keyin... o qanday ibrat edi shu toʻrtta vaqtida yetib kelgan raqiblar ustidan gʻalaba! haqiqatdan ham, jamoaga ishonganlar, bir-birlariga ishonganlar — mana oʻshana!

Ah, shu gaplarga qara-gina — oʻz-oʻzidan koʻtarilib ketaveradi. Haqiqiy chempionlar jamoasi va oʻz vaqtidagi bu jamoalarni solishtirish juda ham gʻaroyib narsa. O‘shanda jamoaning yuraklari bir maromda edi, bugungi jamoada esa alohida olimlardek his qilamanman. O‘shanda hamma narsasi sodda, lekin bir vaqtning oʻzida ularning ichiga nima borligini bilganmiz — ishlash, fidokorlik va oʻzlarini butunlay jamoga topshirish. Bugun esa, meningcha, hali ham shunday, lekin oʻyinlardagi uslublar oʻzgarib ketdi. Ular oʻz vaqtida toʻrtta vaqtida yetib kelgan raqiblarni boʻysundira oldi, chunki ular birdam edi, muammolarga birgalikda qarar edilar. Hozirgi jamoada esa oʻziga xos individual yulduzlar koʻproq, lekin jamoaviy ruhga qanday etibor berilayotganini koʻrish juda ham qiziqarli. Lekin bu masalani boshqa koʻrib chiqsak, soʻnggi paytlarda jamoamizni koʻrib hayron boʻlayotgandir. Ularning oʻziga xosligini yoʻqotmay turib, yangi avlodga oʻtishni yaxshi bilishlarini koʻraman. Ha, hozirgi jamoada ham oʻziga xos mexnat va fidokorlik bor, lekin oʻshanda boʻlgani kabi „umid qilish“ bilan emas, balki „biz buning uchun yashaymiz“ degan narsa edilar. Ularni oʻylaganimizdek yurgan, bugungi jamoamiz esa oʻz yoʻlini oʻrnatmoqda.

Oldindan ogohlantirib o'laman — men hozirgi kunda Real Madridga o'ynamasdan, lekin oldingi safarlarimizni eslaymanmi... yahshi, kun sayin yurak urishlari ortidan kelgan. Hamma narsani hisobga olib, o'shanda jamoamiz bilan "yurganimiz"ni hayoli bilan hikoya qilishga to'g'ri keldi. Hatto shunday xotiram bor: bir marta Termizdan kelayotgan poyezdni o'tkazib yubordim, hammasi Real Madridning o'yiniga kech qolganim uchun edi. Poezd bekati o'rtasida qolib ketdim, mobil internet ham yo'q edi — o'yinni oʻtkazib yuborganimni eshitganda qanday uyalishganimni hali eslayman. Lekin keyinchalik darvozabonimiz bilan gaplashgandan keyin: "Keyingi safar stansiyani 1 soat oldin tark et — bizga vaqt yetadi!" degani bilan xotiralarimizni qayta tikladim. Va hammasi yaxshi boʻldi — keyingi oʻyinda ularni toʻrtta vaqtida magʻlub etdi!

Odamlar, Termizdan poyezdda qolganmanmi, koʻtardi oyoqqa! Real Madridga o'ynamaguncha — qachonki dushanba oqshomiga o'rnatib olsam-davomiga, bir chekka xayol bilan oq-sharqona yotaman, ertasi kungi o'yinni kun bo'yi ko'rganimdek bo'lur edi, hammaga ham o'zimni turg'izib yurardim. O'shanda jamoani qayerga boring, "shunday ki, chiroyli tushimda ham ular yutib turibdi", deb ichimdan o'ylab qo'yardim — va ertasi kuni yangi kun bilan hammani bitta niyatda yig'ishtirib yurardik! Hatto Termiz yo'li kabi uzoq joydan qandayki kun bo'yi yurib kelayotgandek bo'lib qolardik, vaqtida yetib kelish uchun yana qachonki-ya boshqa poyezdni ortda qoldirganimni eslayman... Lekin ularning o'yin uslubi shu: bittasidan ko'ra hammasi birgalikda yugurardi, mening kabi yurakda o'ynardi! Qanchalik vaqt o'tsa-da, hali ham maydonga shunday kelasizmi, deb o'zimni tirishtiraman...

OCHIG'INI AYTSAM... termizliklar bilan yurib ketmoqchimizmi yo?! 😱 Bir safarroq Termizdan poyezd qoldirgandim — avtobus ortidan qolib ketgan edi, Real uchrashuviga qariyb 2 soat yurib ketdim! Qanchalar eslaganimda hali ham yuragim o'qdaydi — darvozabonimizning "qaramang, chunki vaqtida yetib kelamiz, biz bilan boravering" degan soʻzi bilan yurakni qayta tikladim. 💪 Bu jamoaning ichidan tugʻiladigan ishonch — uni hech narsa almashtira olmaydi! Albatta, vaqtlar oʻzgardi, lekin "YUZLIKlarni qurbon qilib yengish" — bu oʻzgartirish mumkin emas! Keyingi safar poyezdni qachon qoldirsam, darvozabonim bilan birinchi narsadan soʻrayman: "BUGUN UCHRASHAMIZMI?!" 🔥

Of qani-ya, bu Termiz-Samarkand yurishlarini eshitib ham go'yoki Termizdan poyezd qoldirgansizdek kayfiyat kelib qoldi. 😂 O'sha vaqtlardagi Real — bu yo halokatli hisobdan qaytganimiz, yo qiziqarli o'yinlar bilan birga kechgan tunlar... lekin asosiy narsa — shu vaqtga qaramasdan jamoaga ishonib qolganlik edik! Endi esa kamdan-kam o'ylayman: "Bugun maydonda bo'lsam, o'yinni vaqtida ko'rishim mumkinmi?" chunki vaqtlar o'zgardi, poyezdlar ortiqroq ketmaydi. 🤡 Ha, vaqtlar o'zgardi — endi 180 daqiqa o'tmasdan chet-elga borib qoltirmaysan, lekin shu vaqtlardagi "YUZLIKlarni qurbon qilib yengish" g'oyasi hali ham yangi avlodga o'tmoqchi emaski? Bas, endi poezdda qolib ketganlar uchun yangi chora — vaqtida yetib olish uchun Uberda "Real Madridni qidirish" tugmasini bosish kerak bo'lsa, unday qilishadi. 💸 Ammo bir narsani aytay — o'shanda jamoaga ishonishning iloji bor edi, hozir esa "Real qanday o'ynaydi" degan savol bilan yurishadi. Bu yerda asosiy narsa nimada: vaqtda yetib kelishmi yoki ishonchmi?