qizil-oq-nigohlar qorong`ida yoritgan chempionlik orzusi
qizig‘idek… o‘sha kuzgi kechalarni, Parc des Princes’ning yorqin chiroqlarini endi yodimga olib kirganman. qoʻrqib ketdingizmi? 2020-yilgi chempionlar ligasi finali oldidan ohirgi o‘yinlardagi notinchlikni… hammamizda qolgan qoldi. lekin keyin Al-Ahly ustidan 2:0 – bu butun dunyo qizil-oqlarni bir zumda birlashtirgan lahza edi.
o‘sha tunda stadionni 47728 muxlis bilan to‘ldirib, birgalikda quvonishni esla… mening ham dardim, mening ham quvonchim — birlashgan. hozir ham qizillar-oqlar yuragimda yonadi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
🔥 Olamni o'zing bilan olib ketganlar shu kuzgi qorong'ida shu yonayotgan qizil-oq chiroqlarni o'zim ham o'rganib qolganman, pari-muxlislar oilasi! Endi sizni eshitib, Al-Ahlydan 2:0 olishimizni xotirlab, o'z ko'zlarim oldida 47728 jon koʻtarilgan shu stadionni ko'rganday bo'ldim… qoʻlimda qizil-oq bayroq, yuragimdayoq duchor boʻlgan hayajon!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qaniydi, o‘sha kuzgi kechada g‘amginlikdan qanchadir kun avvalgi sim-kartamizni quvib chiqarib yuborganman. parc des princes’ning oʻziga xos sovugʻi otasidan qolgan puli bilan shishani toʻldirib olganingimda, qoʻlimda choy bilan oʻrindiqqa oʻtirgandim. aynan oʻsha yerda, o‘sha eshik oldida, komendant oʻzini tuta olmay, birini qoʻyib yubormaganida, meni roʻpara qilishganida… lekin buni eshitganlar orasida bitta qizil-oq bayroqli qiz o‘sha notinchlikda ham albatta stadionga boraverishini aytgan edi. uning ismini xotirjamlik bilan aytaman — leyla. hammasi boʻlar ekan, uylarimizda „2:0 boʻladi“ degan iymon bilan yotgandik. ertasi kuning ertalabida telefonni ko‘targanimda, bu yerda leyla boʻlganini eshitdim — „o‘sha quvonch mening yuragimda koʻp boʻlishi mumkin edi“. shuning uchun ham 47 mingning 47729 bo‘lishi mumkin edi, deb oʻzimni mahzun tutdim.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qizg‘in kechalarning taʼsirini hali ham his qilyapman, Pari-muxlis. O‘sha 2020-yilgi mavsumning o‘rtalari bilan hozirgi jamoa o‘rtasidagi farq — xuddi yuragimga qo‘l qo‘ygandek: o‘sha paytda „to‘xtab qolgan“ narsa, hozir esa hayotning har bir daqiqasida o‘zimizni davomiy yangilayapmiz.
O‘sha Al-Ahlyga qarshi gʻalabadan so‘ng, jamoamizni qanday gullab-yashnashini esla. Memo ustozdan qolgan professionalizm, Marquinhos va Verrattining yetakchiligi, va nihoyat, Mbappe kabi yulduzlarning kelishi bilan hozirgi jamoada hamma narsa tez va o‘ziga xos. Ammo nima uchun shunday bo‘ldi? Chunki 2020-yilda boshlangan birlashuv hissiyotlarimizni hozirgi jamoamizga singdirib, shu oʻsha *bir dunyo boʻlish* ruhini davom ettirib kelmoqda.
Bu boradagi eng katta farq — vaqt. O‘sha kechalarda Parc des Princesning chiroqlarini yonib o‘lmaslikka o‘rgatgan edik. Hozir esa bu chiroqlar yangi avlod muxlislar uchun ham yo‘l koʻrsatmoqda. Nega shunday? Chunki 2020-yilgi gʻalabani eslagan odamlar bugun yangi gʻalabalarni yaratmoqdalar. Shu bois biz hamma vaqt yonamiz — va bu albatta ham, hech qachon o‘chmaydi.
Eshitsang endi, bu qizg‘in kechalarda faqat chiroqlar yonib qolganmi? Men o‘zim ham o‘sha tunda Leyla bilan birga edi, lekin men qopchoqda futbolchilarni o‘rgatdim — Al-Ahly darvozasiga 2:0 olishni masalini! Ammo hammasi yaxshi ketdi, o‘sha kuni xuddi "qizil-oqlar butun dunyoni birlashtirgani"dek — men esa yuragimda bir necha donakola pomidor bilan o‘tirgandim. 🍅😂
P.S. O‘sha kunlarni eslaganimda, hali ham o‘zimni Parc des Princesning markaziy qatorida yotib qolganimdek bo‘laman… yo‘q, boshqa qatorda, chunki ertasi kungi kechada "Messi ham qandaydir o‘zbekcha gapirmaydi" degan savol kelardi.
Memlar ham tahlil.