Qizil kiyimdagi ajdaho: Anfieldning tarixiy sahifalari va bir umrga oʻzgarmas sevgi
boshimda zangori rangli kalitlar aylanib yotadi, rebenok bo'lganimdan boshlab to hozirgacha — o'lsam ham shu iz qolsa, shundaydir a. anfieldning qorong'i tunnellaridan chiqib kelgan odamlar bilan birga baland ovozda "you'll never walk alone" kuylaganimni eslaman, bir vaqtlar. 1989-yil, aprelning o'rtalari, Angliya tarixining bu tirband kunlaridan biri edi. menga qaytarilishicha, aprel oyi deyilsa, biroz sovuqroq bo'lar edi, ya'ni futbol maydoni ham, insonlarning dillari ham shunchalik issiq edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, shu 1989-yilning aprelida men 16 da bo‘ldim, Anfielddagi odamiylar bilan birinchi marta chiqdim... ota-onam esa boshqa guruhda edi, men esa saf bilan ketib qoldim, otamning do'stining yordami bilan. Savoy Roaddan kelgan barcha yo'llar juda xavfli edi, omma deyarli portlash holida edi, londonliklarning hayajoni ko'rinar edi. Men darvoza oldiga yetib kelgandagina bu gapni qabul qildim: bunday nur sochib turgan, shunday katta olov! Qalbim birdan yonib ketdi... qolganini o'zim bilan birga olasizmi, bu "YNWA"ning birinchi urinishi edi — mening hayotimdagi eng baland va eng mehrli qo'shiqlarimdan biri edi... hali ham buni tinglaganimda jig'aram qichqiradi a)
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qani endi, 1989-yil aprel oyida men o‘n beshda bo‘lganimda, otam bilan birinchi marta Anfieldga kelgan edim. Sovuq bo‘lganini eslayman, lekin maydon atrofi shunday issiq ediki, yuqoridagi trubunalar ichki kiyimlardagina o‘rniga qoʻyilganlar. bizlar yangi kelganmiz, lekin birinchi daqiqadan boshlab shunday ulug‘vorlik hissi tushdi kimki, qandaydir sehrli narsa yuz berayotgandek edi. "YNWA"ni birinchi tinglaganimda, adashganimni his qildim — bunday baland ovozda, bunday shiddat bilan hech qachon kuy earsiz edim. qo‘shiq tugagach, bir qari ayol o‘zimizga yonib keldi: "bola, siz ham tushundingizmi endi, bu nima ekan?" dedi. menimcha, undan keyin hayotim butunlay boshqa tus oldi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Keling, shu o'yinga o'zini yondoshuvimni ochib beramiz — qani endi, o'sha sovuq aprel kunlarida Anfieldga birinchi bor kelganimni eslaman. Savdo markazidagi choyxonada joy topib olgan edim, futbolka ham sotib olish uchun pul yetarli boʻlmagandi, lekin kiyimlarning 2/3 qismi qizil edi — yenglarimni boshqalarnikidan olganimni hech kim bilar edi. Mahalliy ishtiyoqlar bilan janjal qilishga jur’at etmasdan, tashqarida Qizil Tugʻli odamlarning harakatchanligini tomosha qilish bilan chekkan edim.
Ota-onamim dushmanligini oldindan aytib qoʻyishardi: "Londonga bormanglar, uylarini buzib ketarlar", lekin men rozi boʻlmasam ularning milliy qahramonligining gipnozidan omon qolishim qiyin edi. Chelsi tarafdorlarining oʻziga xos uslubi – qarovsiz doʻkonlarning oyna derazalarini yoʻq qilish – meni hayratda qoldirdi. Avtobusimiz Savoy Road boʻylab yetib kelganida, olomoning qichqirigʻi hamon esimda.
Anfieldga birinchi qadam qoʻyganimda, qorongʻu tun yetib kelgandek boʻldi — qora va qizil ayollar koʻylagi bilan, shuningdek, noʻxat kabi hidlangan qoʻshiqlar bilan. Ammo darvoza tomon yugurganimda, bu shunchaki oʻyin yoʻqligi, bu hayotiy gʻalaba edi.
Va keyin... maydon oldidagi hayajonning eng yuqori nuqtasi: "YNWA" boshlanishi bilan hammamizning qon tomirlarida Liverpul qoni oqayotgandek boʻldi. Bir vaqtning oʻzida qoʻllarini havoga koʻtarganimda, qoʻllarimni kimdir bosib qoʻyganini sezmasdim — bu mening yangi doʻstlarim edi.
Ota-onamning tirbandlikka sabab boʻlgani uchun aprel oyida oʻtkazilgan keyingi safarimda, otamning doʻstlari mening "klubga qoʻl qoʻyishim"ni eshitib, "Endi siz toʻliq inson boʻldingiz, biror kuni oʻz-oʻzingni Liverpul formasida koʻrasan!" dedilar. Men esa ularning gaplariga "sen ham boʻyoq istaganidingni..." deb javob berganman. 😂🍿
Memlar ham tahlil.