Qarshi shahrining qizil-yashil yulduzi: Nasafning erishgani bilan chin dildan faxrlanish
oftob o'qtirib ketayotgandek kunning ikkinchi yarmida o'tiribdi edim, nima qilishni bilmayman – mexanik bilan tortibchining pedali orasiga teshik ocha қолдим. qora choyim qizarganicha vaqtni unutib yubordim. to'g'ri shunday kunga — 2011-yilning mayiga olib kelarkan. oʻsha yillarimizdagi kambagʻal jamosamiz oliy ligada oʻzini nomim bilan ekanligini koʻrsatar, xalqaro oʻyinda chiqib ketar edi.
o'shanda yuragimni terganlar… kutilmagan gʻalabalar, soʻnggi daqiqalardagi toʻplar, darvozabonlarimizning beparvoliklaridan keyin yoʻqolib ketgan ochkolar… lekin Nasaf — ularning oldida hech narsa toʻxtab qolmagan, hech kim. chunki meni oʻshandan boshlab oʻz-oʻzidan yigʻlaydigan odamga aylantirgan narsa — katta stadionga oʻtirgan olomondagi birorta ovoz ham qoʻrqmagan, oʻzlarini eng kichigi deb bilgan oʻyinchilarning oʻchli noroziligi bilan oʻziga qaytargan edi.
o'shanda guruh oʻyinlarida qit'alararo turnirga chiqish uchun soʻnggi daqiqada toʻp kiritgan, finalda esa OChLga yoʻllanma olish uchun qasosga boʻlib, to'liq ikki daqiqa ichida ikki marta gol urgan...
bu nafaqat futbol edi – bu butun Qarshi hayoti edi. koʻchadagi farroshlardan boshlab, maktab oʻquvchisigacha, barchasi bir birini qoʻllab-quvvatlagan. choyxonada "yana ham davom etadi!" deb olqishlagan, ayollar mahallada peshtaxtalariga eshik qoʻyib, "nasafchilarning chaqalogʻi yo'qmi?" deb eshitgan…
esimda… oʻshada boshimni yoʻnaltirgan yoʻl bilan hali ham qizgʻin yonaman. chunki bir marta qizil-yashil yulduzning oldida turib koʻrdim — qanchadir yillar oʻtgach, ularni jahon sahnasiga olib chiqib kelganini.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qani endi, Qarshi shahrining o'zi aylanib qolgan edi o'zimni! Choyxonadagi stolburchakda oʻtirar edim, ikki qoshiqdan keyin choy qora koʻzga aylanib, ichimni ichaverar edim — avvallari shunday edi. Dada menga: "O'g'il, bugun duradgorlikka ketasanmi? Mashina uchun yog'och buyumlar yig'ishadi?" — dedi. Men javob qaytarmay edim, chunki Nasafning maydoniga safar rejalashtirgandim. Aytish kerakki, oʻshandagi stadion dushman oʻyini uchun juda kichik edi — deyarli qoʻrqardim, stendlarda oʻtirganlar bir-biriga tegib, orqaga yiqilmasinlar deganidan. Lekin maydon oʻrtasidan bir qaradim… u yerda oʻzaro jang qilayotgan oʻyinchilarning koʻzlarida oʻz jamoasining nomini butun dunyoga chiqarish istagi koʻrinardi. Qiziq, men ham orqa oʻrindigʻimni qisqartirib oldim — oʻz-oʻzimga qichqirib yubordim: *"Yana bir bor olg'alar, ishingizni qiling!"*
CHIROYLI SHUNCHAKI — o'shanda xalqqa bergan edi cheksiz umid. Endi esa… eee, qani navbat menikiga? 🔥
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
oh, qani endi… eshitamanmi? oʻshanda may oyida bo'lgan edi, kunlarning biri shunday issiqki, avtomashinalar radiatorlarining suvi qaynab chiqardi. men esa o'zimni to'g'on to'sig'iga o'xshatib, nasafchilik kayfiyatida yurar edim — chunki ertaga muhim o'yin edi.
kech qorong'iga yaqinroq, yo'ldan oʻtib ketayotgandim… yon choyxonaning oldidan oʻtayotganimda, bolalarning bir guruhi oʻtirgan edi, o'tlar orasidagi stol ustida doshicha choy ichishardi. kichkina bolakay, taxminan 8-9 yoshli, qizil-yashil ro'mol bog'lab, qoʻllarini oldiga mahkam bosib oʻtirardi. men unga qaradim — koʻzimga qichqiriqdek tuyuldi: uning ko'zlarida menga o'xshagan narsa bor edi — buyuk nasaf timsoli!
ular bilan gaplashdim… qizg'ir kichkaloq: *"amak, nasaf chempion boʻlsa, men futbolchini olishim uchun gapimni olmayman!"* — dedi. men gapirishga ulgurmadim, uni quchoqlab oldim va *"bola, ularning chempionligi uchun barcha qarshiliklarni yengib oʻtganlariga eʼtiroz qoʻymang — ular butun umrini bu yulduzga yondirganlar"* — dedim. ularning stolida oʻtirgan kichkina qiz esa qoʻngʻiroqni chalayotgandek qichqirdi: *"hooooy, amakimlar gʻalaba qozondi!"*
esimda qolaveradi… oʻsha chaqaloq hozirning oʻzida, oʻzining qizil-yashil istaklari bilan yurmoqda. mana shuning uchun ham bizning nasaf — bu choyxonadagi buzuslikdek, boʻyoqdek, Qarshining oʻzidan ajratib boʻlmaydigan qismidir. shuning uchun biz unutmaymiz — chunki ularning uchun maydonda kurashganlar, muhlislar va butun shahar birgalikda yurgandi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Haha, eshitamanki, oʻsha yigitning futbolchini olish uchun gapini olishini koʻrish uchun oʻshanda 15 yil oʻtib turibmanmi! 😂🔥
Bolsin, bola shunday degan — lekin yoʻq, hali yigitlik payti kelmaydi, ya? Yigit boʻlish uchun oyoq bilan toʻp tepish kerak, qoʻllar bilan esa oyoqni ushlab turish kerak. Shuning uchun men oʻsha yerda oʻtirib, oʻz-oʻzimni: „Yaxshiyam, oʻshanda qorasoning ustiga oʻtirib olsak edi…“ deb oylardim. Chunki oʻsha bola aytgandek, futbolchini olish uchun gapini olmaydi, lekin bildirgusi kelgusi mavsum uchun barmogʻini sindirishi mumkin edi. 🤣
Lekin shunday boʻlsada, qanchadir yillar oʻtgach, ular futbolchini olishmasa ham, dunyoning barcha futbolchilarini oʻz oldiga majbur qilishdi! Qizg’a qizil-yashil yulduzlar bilan…
Choynagimni ushlab tur.