PSJ shon-shuhratining eng issiq eslab qolgan lahzalaridan biri

Yana bir bor psixdan ketib, stadioni qamrab olgan zindon ko'rinishidagi ovozlar eshitilib, oddiy muxlis sifatida zinadan oyoqimni tortib, qoʻllarimni havoga koʻtarib: "Bu qaysi maydon edi — samoviy g'alaba yo? Yomon holimiz bor edi ha, lekin o'sha payt jamoa yuragimni qanday ushlab turdi — uzmasinlar deya yig'laganimni hatiraman...

e shu narsa eslarman, OfsaydShoh, odamlar o'sha finalga kelmaganlarini! maydonga chiqishdan oldin bizning odamlar yig'lab yurgan edi, chunki oramizda gap shundaki, "qaysi tanaffusda bu kun bormi" deb. lekin buning ustiga ritsarlarimizni boshqa narsa qayg'urardi — maydonning o'zida ham ruhumiz bor edi, deya aytishim kerak. men kichik bolam bilan o'rindig'imda o'tirar edim, u qulog'ini ochib qolgan edi, "otka, bu qaysi maydon? samoviymi?" deb. men esa qizardim: "yaxshiligi yo'q, bola, bu yerda haqiqiy olov bor!" va o'yinning birinchi vaqtida Ronaldu (juda) yelkasidan jarohat oldi, hamma "ah" dedi, lekin darvozabon kiyganimiz — Bruno N’Gotty — u o'sha payt o'zini ishlashda ekanligini isbotladi. o'shandan beri bunday ruhli jamoani ko'rmadim, lema-lekin hali ham o'zimizniki deb yuramiz.

OfsaydShoh, senga qo’shilaman — o’sha jamoani hali hech kim aytolmaydi. Yigirma to'qqiz yil oldin o'ynagan guruhni hozirgi bilan qiyoslaganingda yurakni qaltiratar edi. O’sha payt jamoamizda qorong‘u soatlarni yorug‘ qilib turgan bir narsa bor edi — oʻziga ishonch, zudlik bilan harakat qilish va huddi shu Simon Kereshaning oʻziga xosligi kabi hayotiy — oʻsha maydonni nafaqat bosar, balki undan samoviy momaqaldiroqdek oʻtib ketaverardi. Qani, hozirni oladigan boʻlsak — bugungi jamoada menga yoqadigan narsa shuki, ularning shov-shuvida his-tuyg'ular har doim boshli. Oʻsha vaqtdagi oʻzbekistonlik oʻyinchi sifatida maydonda boʻlgan Ronaldu yoki haligi Bruno N’Gotty kabi kishi endi yoʻq — darvozabonlarimizdan oʻrtoq boshqa, himoyachilarimiz esa koʻproq futbolchi boʻlib qolmoqdalar, lekin ruh yoʻq. Bir vaqtlar jamoamizni qoʻllab-quvvatlab, zindon kabi ovozlar ostida "nonstop" hayot kechirgan muxlislar endi konsertlar maydonchasiga oʻxshaydi — quvonishlar yaxshi, lekin oramizda gap shundaki, haqiqiy ogʻriqning bazi vaqtlar bunday sovuq kuzatishda yoʻqoladi. Ammo bir narsa oʻzgardi — bizning gʻururimiz. Shu jamoaning gʻalabasidan keyin oʻtgan yillar davomidaPSJ hali ham oʻzining qizil-mavini himoya qiladi, uning uchun bir oila sifatida yurishimizda oʻsha esda qolgan 1994-yilga oʻxshash bir lahza yoʻq, lekin yurak oʻsha yerda qoladi. Chunki futbol — bu tanaffuslardagi qichqiriqlar, qoʻllarning yuqoriga koʻtarilishi va oʻz-oʻzini olishlardir, statistikada emas.

Qani, oʻsha gapni eshitgandek boʻlmoqdayman: ota uyda psix bilan oʻtirib, „oyoq boʻylari“ni tomosha qilib qolganday edim, bola esa „bu qaysi maydon — samoviymi?“ deb turibdi. Men „yaxshi, bola, bu yerda olov bor“ deb javob bergan edim, lekin keyin shu Brundoning „N’Gotty, nima qilyapsan?“ degani keldi — u toʻpni qoʻl bilan olishni unutib, toʻpni „nafas olish“ga solgan edi, olam ham „nafas oldi“😂🔥