psg muxlislaridan bo'lgan eng qattiqqo'l tarafdorlar o'yinga boshqa jamolarni ko'rishni…

Bugungi kunda Parc des Princesga kelgan har bir kishi ko'zi bilan "Allez Paris!"ni qo'llab quchoqlab, yuragining har bir zarbasi bilan aytayotganida, ularning ovozida shunchaki bir matn eshitilmaydi — ularning hayoti o'z jamoasining g'alabalari bilan chambarchas bog'langan. Bir yuzlab boshqa jamoalarni hisobga olish? Juda yaxshi, lekin birinchi navbatda o'z jamoangni himoya qilish — bu qanchadir asosiy odat. Boshqalarni tanib olish kerakmi? Ha, ammo ularning g'alabalarini 2023/24da 15 marta yuqori ovoz bilan hayqirgan PSG muxlislari kabi boshqa jamoalarning tarafdorlari bilan xursandchilik bilan qabul qilishimiz mumkin, chunki bularning barchasi futbolning umumiy qalbidan kelib chiqadi. "Olovaning" qanchalik baland eshitilgani haqida gapirish mumkinmi? Men bir martagina yo'qotishni boshim bilan qabul qila olaman, lekin buning uchun jamoamni kutib olishni to'xtata olmayman — chunki ularni qattiq sevaman va ularning parvozida men ham o'z o'rinimni egallayman.

🔥🔴 O'ylab ko'rmang, Nasaffan aka, sizni tinglamoqda va xotirada hozir o'sha 2023-yilning dekabr oyi... Parc des Princesdagi tomoshabinlar shunday birlashib "Allez Paris!"ni aytganlarida tana qaltirar edi! Qanday olov edi, qanday ovoz edi — hattoki tashkilotchilar ham qo'shiq tugagandan keyin ovozlarich qaytib kelishini eshitishardi... Bu shunchaki qo'shiq emas, aka, bu qonimiz, bu qalbimizning urishi! Boshqa jamoalar nima qiladi, nimani kuylaydi — menga ularning hayoti haqida hech qiziqmas, chunki menimniki — qirollar shahri, mening Parijim! 💪 O'tgan mavsumda 15 marta qo'llarimiz yuqoriga, ovozlarimiz esa ko'kka ko'tarilganda, jamoamizni boshqa hech kimdek his qilmaganday edik... va yana bir bor eslataman: boshqa jamoalarning g'alabalari ham go'zal, lekin ularning nonushtasini yeyish uchun tug'ilganimiz yo'q! Bu Parkda boshqa narsa mumkin emas — bu yerda faqat PSG g'alabasi uchun yuraklar porlaydi! ☝️

Eshitay deb qoʻysangiz, oʻsha dekabr oyi, Parc des Princesdagi „Allez Paris!“ning nafas olganini his qilganman. 2023-yilning soʻnggi oyida boʻlib oʻtgan PSG – Lyon uchrashuvidagi oʻsha voqea esimda: asosiy tribuna shunchalik birga harakatlanibdi ki, uzoqdan qoraygan jamoamiz oʻyinini qoʻllab-quvvatlash uchun 15000 mingta ovoz oʻzaro qoʻshilib, „Allez!“ oʻlaroq koʻkka koʻtarilganday edi. Ovozlar qoʻshilishi natijasida maysazorlar vibratsiyaga tushib, bu yerda faqat qirollar shahrining mohiyati yurganini his qildim. Avvalroq keltirilgan hisoblar — 15 marta xuddi shunday holatni takrorlaganini aytish bilan tugallanmas, chunki bunday birlashuvni raqamlar bilan oʻlchab boʻlmaydi. Qani oʻsha osmonda koʻtarilgan qoʻllar — bu jamoamizning oʻyinlarini boshqa hech kimdek his qilish istagining ifodasi. Boshqa jamoalar yiqilib-turar, oʻzlarining kichik qoʻshiqlari bilan oʻzlarini tinchlantirishga harakat qilsa, biz esa oʻlchamsiz hayotimizni klubimizning gʻalabalari bilan toʻldiramiz. Qarindoshlarimiz boʻlsa, oʻzlarining nonushtalarini boshqa jamolar bilan boʻlishishga chaqiribdi, ammo PSJ muxlisi uchun bunday narsa bilan vaqtini behuda ketkazishga yoʻl yoʻq — vaqtimiz qimmat, ammo klubimiz uchun sadoqatimiz cheksiz. Ha, „Allez Paris!“ni qattiq hayqirishning oʻz maʼnosi bor, lekin bu hamon hikoya shu — bu yerda koʻkragingizni keng ochib, oʻz futbol qahramoningizni qoʻllab-quvvatlash uchun yuragingizni koʻkka chiqarish kerak. Chunki oʻyinga kelgan har bir PSJ muxlisi uchun bu nafaqat oʻyinni tomosha qilish, bu jamoamizning gʻalabalari bilan bogʻliq yurak urishidir. Boshqalar buni qanday qabul qilsa — biz bilmaymiz va bilmoqchi ham emas.

o'sha kunlarimni eslayman, dekabr 2000-yilning dekabr oyida, Parc des Princesda Lion bilan o'ynaganimizdi... asosiy tribunaning yuqori qismida bitta oq chopon bilan yigit o'zi, ikkala qo'lini ko'tarib, "PSG, o'lmas jamoa!" deya hayqirardi. o'sha vaqtda hammamiz birgalikda ma'rifatli qo'llarimizni tepaga, ovozlarni birlashtirib, "bu yerda boshlanadi!" degandik. 2023-yilning dekabrida esa, qorong'u tun bo'lishiga qaramay, 15000 ovozning birlashib maysazorga chiday olmagan vibratsiyasini his qilganman — bu nafaqat ovoz, bu yerda Parijning qoni bor, bu erda qahramonlar yashaydi. boshqalarni his qilish kerakmi? har kimning o'zining yo'li bor, lekin "Allez Paris!"ni Parkdagi 15 marotaba qattiq hayqirganingda, bu sizniki emas, bu umuman futbolga bo'lgan mehrdir. men shunday yigitni eslayman, u jamoaning har bir yutug'ini o'zining hayoti deb bilardi — boshqa jamoalar nima qiladi, nimani kuylaydi, bu unga hech narsa demaydi, chunki u uchun boshqa umr yo'q edi. o'sha davrda ham, hozir ham, PSJ muxlisi uchun asosiy narsa — bu jamoasini sevish, qolganlari esa o'zlari bilan shug'ullanadi. xulosa: mavjudotni his qilish uchun raqamlar yetarli emas.Parc des Princesdagi ovozlaringizning balandligini 15 marta qaytarayotganingizning o'zi — bu umuman futbolning qalbidir.

🔥 15 marta qoʻllar tepaga, ovozlar ko'kka — bu raqamlarni his qilasanmi? Miya hayajonlanmasinmi, yurak esa qattiqroq urmasinmi? Men oʻsha kunni koʻzimga solaman, chiqolarning ochiq qilishini, chiroylarning yorqinligini, maydonning tepasida uchib turgan "PSG!" ni... lekin aytadi boʻlsangiz, nima uchun boshqa jamoalar buni qilishadi deb oʻylaymiz? Ha, ularning muxlislari ham bir tilli boʻladi, quloqlariga faqat oʻz jamoalarining nomi keladi — lekin bu yerda, Parc des Princesda, bu boshqa! Bu yerda olovli qoʻshiq bilan boshlanadi va gʻalabali oʻyin bilan tugaydi. Boshqalarni eshitish kerakmi? Ha, lekin faqat qaysi tarafdagi tomonda yurish kerakini bilgandan soʻng! PSJ muxlisi uchun boshqa variant yoʻq — oʻshanda ular oʻz qoʻllarini koʻtarganlarida, maysazorlar vibratsiyaga tushganicha yuraklarni birlashtirgandagina gʻalaba yaqinlashadi.

to'xtating, farzandlar, nima bo'layapti endi? 15 marta "Allez Paris!"ni aytganingizda qizg'inlikni his qilib, boshqa jamoalarning ham yuragini qaqshatgansizmi? Xayriyo, omad bo'lsa, boshqa jamoa ham o'zining sevimli qo'shiqlarini kuylar edi — lekin endi buni qabul qilish shartmi? bir vaqtlar, 2010-yillarning boshlarida, Camp Nouda Barselonaning muxlislari "Barça! Barça! Barça!" deb bir soat davomida, hattoki o'yin boshlangunga qadar, maydondan tortib tomlargacha bo'lgan hamma narsani tembroyotib qo'ymaganday edilar. ularni xursandchilik bilan qabul qilganmizmi? yo'q! Biz esa o'zimizning "I'm blue"ni aytib, ularning musiqalariga ahamiyat bermagandik — chunki har bir jamoa o'zining an'analariga ega. siz aytasizki, Parc des Princesdagi qo'shiqlar "olov" — yaxshi, lekin bu olovni boshqa jamoalarning muxlislari bilan bo'lishishingiz kerakmi? bunday bo'lganda, olovlar hammamiz uchun bir xil bo'lardi, yo'qmi? psg muxlisi uchun asosiy narsa — bu jamoasini to'g'ridan-to'g'ri his qilish va boshqa jamoalarning nima qilsa ham o'z an'anasini saqlab qolish. boshqa jamoalarni his qilish kerakmi? kerak, lekin faqat o'z jamoangni eng birinchi ko'tarish uchun!

Bugun kechqurun Parc des Princesdagi oʻrindiqdan oʻng qanotga qarab oʻtirgan edim, asosiy tribuna orqasidagi elektron taxta oʻchgach, qoʻshiqning birinchi notasi paydo boʻlgach, nima boʻlayotganini anglab yetdim. Qoʻshiqni birinchi marta kuylayotgan odamlar ham yoʻq edi — 2017-yilda "Allez Paris!"ning rasmiy versiyasi chiqarilgandan beri, bu yerda har safar ham bir xil boʻladimi degani? Yoʻq, ular avloddan-avlodga oʻtib, yangi kuychilar kelgan. Men chekkan vaqtda 45 yoshli jiyanim bilan birga qoʻshiqni boshqa bolalardan koʻra aniqroq kuyladim — ularning ovozi oʻsha bezovta boshlovchilarning ovozidan balandroq chiqdi. 15 mingta ovoz qorongʻuda birlashib, stadion devorlarini titratganda, maysazor ham pulsatsiya qila boshladi — mening yonimdagi yigitning qoʻlini koʻtarib, unga qaraganda men koʻproq koʻkka koʻtargan edim. Boshqalarni tinglaganim yoʻq, lekin Camp Noudagi Barça muxlislari uchun oʻzlarining "Barça! Barça! Barça!" qoʻshigʻini kuylashlarini koʻrganman — ularning qoidalari oʻzlarining anʼanasini saqlash boʻlgani kabi, bizniki ham shunday. Bu faoliyatni 1996-yilda Parc des Princesaga birinchi bor kelganimda koʻrganman — oʻshanda qoʻshiqni faqat ulugʻvor tarzda kuylardik, keyinroq esa bu anʼana oʻziga xos tarzda rivojlandi. Hozirgi vaqtda qoʻshiqning sozini oʻzgartirganlar ham bor, lekin asl gʻoyadan ayrilmayapti — jamoani qoʻllab-quvvatlash. Qolaversa, kechqurun oʻrnatilgan ekranda "Allez Paris! Allez Paris!"ni har bir taktda takrorlab turardi — ularning elektron qoʻshigʻi bilan maydonda turgan real ovozlar almashinib, bir vaqtda qoʻshilib ketardi. Bu yerda raqamlar bilan oʻlchash mumkin emas, chunki 15 mingta ovozning vibratsiyasini his qilish uchun ularni oʻz koʻzingiz bilan koʻrishingiz kerak.

Chiroyli gaplar keltirildiki, Parijning qoni va qalbi yoʻqligini inkor etish qiyin. Parc des Princesdagi 15 mingta qoʻlning bir vaqtda tepaga koʻtarilishi, maysazorni titratgan oʻzgaruvchan puls — bu nafaqat futbol oʻyini, bu yurak urishining mujassamlanishi. Navbahor10ning his-tuygʻularini toʻliq qoʻllab-quvvatlayman, chunki shunchaki 18:00 da qoʻllarimni koʻtarganimda, jamoamizni qoʻllab-quvvatlaganimda, oʻzimni birdamdek his qilganimda, ularning aytgani singari, boshqa narsani oʻylash uchun vaqt qolmaydi. SudyaEnjoyer raqamlar bilan kelgan, lekin asosiy nuqtasi shunda: oʻsha vibratsiya, maysazorning qaltirashi — bu raqamlarda ifodalanmaydigan narsa. Men shaxsan oʻsha 2023-yilning dekabrida boʻlganiga oʻxshab, oʻz qoʻllarimni koʻtarganman va "Allez Paris!"ni aytganman, keyin esa butun maydon bilan birlashganimdek boʻlib qoldim. Ular hisoblarga solmagan bir narsa bor: bu yerda ongli ravishda kelganingda, gʻalabaga boʻlgan ishonch ham avtomatik ravishda ortib boradi. BoburPakhtakor eslatgan dekabr 2000-yilidagi voqea esa men uchun katta ilhom manbai boʻldi. Oq choponli yigitning "PSG, oʻlmas jamoa!" degan hayqirigʻi endi ham esimdan chiqmaydi. Ha, vaqt oʻtgani sayin qoʻshiqning uslubi oʻzgarib bormoqda, lekin mazmuni bir xil — jamoani sevish. TahlilFCning taʼkidlaganidek, qoʻshiqning birinchi notasi paydo boʻlganda, butun stadionning birgalikda kuylashi avlodlar davomida oʻtib kelgan anʼana. Bu vaqtda boshqa jamoalarning nima kuylashi meni hech qachon qiziqtirmagan, chunki bu yerda boshqa hech narsa yoʻq — faqat PSJ gʻalabasi va unga boʻlgan sadoqat. Ulugbek_Pakhtakorga kelib, ulugʻvor qoʻshiqlar bilan boshlanib, gʻalabali oʻyin bilan tugaydigan bu anʼana PSJ muxlislarining oʻziga xos imzosi. Men shunday hayot kechiraman: oʻyinga kelganda birinchi narsa qoʻshiqni kuylash, soʻngra qoʻllarni koʻtarish. Boshqa jamoalarning anʼanalari ham bor, ularni hurmat qilish kerak, lekin ular bilan oʻz anʼanamizni almashtirishimiz mumkin emas. Surxonmuxlisga kelsak, ularning "Camp Noudagi Barça muxlislari oʻz qoʻshiqlarini kuylardi, biz esa oʻzimiznikini" degan soʻzlari toʻgʻri. Har bir jamoa oʻz anʼanasiga ega — PSJ uchun bu "Allez Paris!" va undan keyingi gʻalaba. Boshqalarni his qilish kerak, lekin faqat oʻz jamoangni birinchi koʻtarish uchun. Men buni koʻp marta boshdan kechirdim: qoʻshiq tugagandan soʻng oʻyin boshlanadi, va oʻsha paytda boshqa narsani oʻylash uchun vaqt yoʻq.

Qancha vaqt oʻtib ketdi, „Allez Paris!“ qoʻshigʻi yangragan kunni eslayman, lekin oʻylaganimda hali ham qorayib qolaman. Bir marta oʻz qoʻlimni koʻtarganimda, toʻgʻri, yonboshidagi yigitning qoʻli ham menikiga tegdi — baland ovozlar maysazorni titratib, quloqlarimizni qoplagan edi. Ha, 15 ming qoʻl tepaga koʻtarilganda, bu raqamlarni his qila olmaysiz, lekin qalbingizni qamrab olgan narsani his qilasan. Boshqalarni tinglash kerakmi? Agar sizga boshqa jamolarning qoʻshiqlarini kuylashni oʻrganib, oʻz qoʻlingizni koʻtarmaguningizcha boʻlsa — unda boshqa bir narsa yoʻq. Chunki PSJ muxlisi uchun asosiy narsa jamoani qoʻllab-quvvatlashdir, qolganlari esa oʻzlariga tegishli. Men eslayman, Camp Noudagi Barça muxlislari oʻz qoʻshiqlarini kuylagandagina, biz oʻzimiznikini — „I’m blue“ni aytardik va boshqa hech narsani eshitmasdik. Ammo bu yerda asosiy narsa shundaki, Parc des Princesdagi qoʻshiqlar jamoamizning qalbidir. Agar boshqa jamolar oʻz qoʻshiqlarini kuylasa, ularning anʼanalariga hurmat bildirsak — ammo oʻz qoʻshigʻimizni kuylashda boshqa variant yoʻq. Chunki bu yerda gʻalaba yoʻlida qoʻllarimizni koʻtarishga boʻlgan ishonch yotadi. Va oʻzgaruvchan hayotda, bu qoʻshiqni kuylaganda, vaqt oʻta boshlaydi.

Olganman, chunki bobomizning hikoyasi olovli edi, Parij qoni tushgan boshqa voqea bilan bogʻlamoqchi edim... Oʻsha dekabr 2000-yilda Lion bilan oʻyinda yigit „PSG, oʻlmas jamoa!“ deb hayqirib, qoʻllarini tepaga koʻtarganida — bu nima edi? 15 ming odamning qoʻshma qoʻllari yoki bir yurak urishi? Yoʻq! Bu PSJ muxlislarining oʻzlarini — oʻzlarini birinchi oʻrinda his qilishlari edi! 🔥 Surxonmuxlisga: Barça muxlislari oʻz qoʻshiqlarini kuylagandagina biz oʻz anʼanamizni saqlab qoldik — lekin agar ular oʻyinni boshlashdan oldin 1 soat davomida „Barça! Barça! Barça!“ deganida, ularning qoʻllari tepada boʻlsa ham, biz qoʻshigʻimizni kuylashga oʻtardik, chunki — *faqat oʻz jamoangni birinchi koʻtar*! TahlilFCning keltirgan voqeasi esa meni hanuzgacha qamrab olmoqda: 45 yoshli jiyani bilan qoʻshiq kuylagan odam — bu nima? Yangi avlod qoʻshiqni oʻzgartirgani mumkin, lekin maʼno oʻzgarmaydi! Oʻz qoʻlingizni koʻtarganingizda boshqa narsani oʻylash uchun vaqt qolmaydi — chunki bu yerda gʻalaba siz bilan boʻladi!

Jumag'a kelganlarimning quloqlarini o'zi tegmasa-da, ularning yuragi bittagina — meni koʻproq hayajonga solgan narsa bor: 2017-yilda "Allez Paris!"ni rasmiy tarzda chiqarishganidan beri bu an'ana yangi avlodlarga ham oʻtib bormoqda. Qani, oʻylang: asosiy tribuna orqasida ekran paydo boʻlganda va "Allez Paris!"ning birinchi notasi eshitilganda, stadionning oʻziga xos tuygʻusi nima? 20 mingta qoʻl bir vaqtning oʻzida koʻkka koʻtarilganda maysazor ham qaltirasa, bu nafaqat qoʻshiq, bu jamoamizning ovozini birdamlik bilan aks ettiradigan picha — boshqa jamoalar nimani kuylashi bilan ishlashimiz kerak, ular Camp Noudagi Barça muxlislari singari oʻz qoʻshiqlarini kuylaganlarida ham, biz oʻz anʼanamizni davom ettiramiz. Surxonmuxlisning Camp Noudagi misoli yaxshi, lekin undan keyin keladigan savolga toʻxtalsa: ularning anʼanasi ularning anʼanasi, bizniki esa — "Parc des Princesda oʻchmas olov"ni qoʻzgʻatish. Chunki boshqa jamoalarning qoʻshiqlariga eʼtibor berish uchun vaqt yoʻq — oʻshandan keyinroq xursandchilikni his qilish mumkin, ammo qoʻshiq boshlanganda, maysazorning tepasidagi qoʻshiqchilar bilan birga kuylanganda, qolgan hamma narsa ikkinchi darajali boʻlib qoladi. Ulugbek_Pakhtakorga kelib: u oʻsha "15 marta qoʻllar tepaga"ni his qilishini aytganida, men ham oʻsha vibratsiyani eslayman. Lekin bu vibratsiya faqat qoʻshiq bilan boshlanmaydi — u xalq bilan davom etadi, oʻyin boshlanishidan oldin ham, gʻalaba qozonganidan keyin ham. Shu sababdirki, Parc des Princesdagi qoʻshiqlar boshqa joylardagi qoʻshiqlardek oddiy emas — ular jamoani dushunish va gʻalabaga ishonch hosil qilishning oʻziga xos tarzidir. Raqamlar bilan oʻlchab boʻlmaydigan narsa — bu qoʻshiqning oʻzini kuylaganda his qiladigan hissiyot. Odamlar qoʻshiqni kuylaganida, qoʻshni oʻrindiqdagi odam qoʻlini tepaga koʻtarganda, bu oʻz-oʻzidan sodir boʻladi, oʻylab topilmaydi. Chunki bu yerda asosiy narsa qoʻshiqni kuylash emas, oʻz jamoamizni birinchi koʻtarishdir. Avtogologirladi gapirganida toʻgʻri aytdi: boshqa jamoalarning qoʻshiqlariga ham e’tibor berishingiz mumkin, lekin oʻzingizniki bilan bir vaqtda. Chunki "PSGdan boshqa hech narsa" tuygʻusi boshqa narsa bilan almashtirib boʻlmaydi. Stadionning oʻziga xos tuygʻusini bilganlar tushunadilar — qoʻshiqning birinchi notasi eshitilganda, qoʻllaringiz avtomatik ravishda koʻtariiladi va boshqa narsani oʻylash uchun vaqt qolmaydi. Demak, mavzuning oʻziga qaytsak: boshqa jamoalarning qoʻshiqlarini kuylashlariga shubha yoʻq — bu ularning huquqi va anʼanasi. Lekin PSJ muxlisi uchun asosiy narsa oʻz jamoasini qoʻllab-quvvatlash, oʻz qoʻshigʻini kuylash va qoʻshiq oʻz nihoyasiga yetguncha boshqa narsani oʻylamaslikdir. Chunki g‘alaba yoʻlida qoʻllar ko‘tarilganida, qolgan hamma narsa ikkinchi darajali bo‘ladi.