Paxtakorning yuragimizda qolgan beshikdan boshlangan ulug’ g’alabalari

boshimni yostiqga solib, tumanini eshitib yotgan edim, o'zimcha "bugun durang bo'lmasin" deb o'ylab oldim. radio esa butunlay boshqa narsani aytardi — "choy ko'machilar"imizning qoʻl ostidagi Paxtakorimiz OFK kubogini qoʻlga kiritdi! boshimni to'siqdan ko'tarib, derazamdan oydin tunni kuzatib qolgan edim, qandaydir yengillik bosdi — xalqimizning dardiga qarshi chiqib, osiyoni yengishgimizning isboti edi. o'sha kechada ichimdagi qaynoq choy ham bir zumda sovib ketdi, lekin qalbimda beshikdan boshlangan alanga yonardi... ❤️🔥

o'shanda ekan, shu 1968-yilgi gʻalabaga qadar bo'lgan yoʻldan aytib oʻtaman. bularning barchasi bir choyxonada boshlangan edi — Xorazmdagi kichkina qishloqda, ertalab soat 7 da paxtachilar uchun "choy ko'machilar" turardi. ularda bir kishi bor edi, u ovozini boʻshlab, matbuotdan kelgan xabarlarni oʻqib berar edi. shunday bir kuni u "Paxtakor OFK kubogiga yoʻllanma oldi!" deganida, hammamiz gapiroshib qoldik. lekin yangi emas — albatta uzoq yillar davomidagi mehnatning qilgan nafasi edi. shu choyning hididan boshlab, paxtakorliklar uyqusizlikdan kelgan hamon xalq dardiga qoʻl uzatardi. bu esa endi nafaqat Oʻzbekistonni, balki butun Osiyoni qamrab olgandi. oʻshanda oʻz-oʻzidan bitta gap tugʻildi: "bizning beshikdan ulugʻ gʻalabalar yoʻlga tushdi". shunday qilib, tuproqdek yengillashgan insonlar yuragida, choyxonaning bir burchagidan boshlangan gʻalaba olam-alamga tarqaldi...

Eshitib qoʻysang, eski zamin endi oʻziga xoslikni beradi — chunki ularning oyoq ostidagi tuproqni insonparvarlik, uzoq yillik mehnat va birgalikda yetishtirilgan gʻalabalar ishtiyoq bilan qoplagan edi. Bugungi kunda esa... toʻqnashuvlar koʻproq eshitilmoqda, maydon ichi ham, tashqari tomondan ham. Choyxonaning bir burchagida boshlangan yoʻl endi derazadan oʻtib ketgandek tuyiladi — yurakdagi olovni har kim oʻzicha qoʻyib yubormoqchi boʻlsa-da, unutilmas hissiyotlar oʻsha 1968-yilda nishonlangan gʻalaba bilan birga yurakda yonmoqda. Eski jamoa uchun futbol shunchaki oʻyin emas edi — u xalq dardining ifodasi, tuproqdek yengillikni his qilish va birgalikda qoʻllab-quvvatlash edi. Hoorirgi avlodlar esa boshqa qadriyatlarni qidirmoqda: natija, shovqin va vaqt oʻtishi bilan unutilmasa boʻladimi degan darajada. Bu yerda hech qanday ayb yoʻq — vaqt oʻzgarar ekan, odamlar ham oʻzgaradi. Lekin bir narsa bor, u hech oʻzgarmaydi: Paxtakorning beshigidan boshlangan gʻalabalarimizning yuragimizdagi ahamiyati. Oʻsha kecha eshitilgan ovozlar, choyxonaning issiq hidlari va xalqning qoʻlidagi tuproqdek gullagan umidi endi yangi avlodga oʻtishi kerak — lekin qalbda yonib turgan olovni hech kim oʻchira olmaydi.

Paxtakorning 1968-yilda OFK kubogini qo'lga kiritishi shunday edi — tuproqdek yengillashgan insonlar, choyxonaning bir burchagida boshlangan g'alaba qissasi... Albatta, o'sha kunlarning radioeshittirishlarida sharhlovchilarning ovozi shunchalik mitti qilib aytilganki, mening aytmoqchi bo'lganim: "Qani, bu yerda hech kim choyxonadagi qizgʻin bahslarga qaraganda balandroq ovoz bilan gapirmaganmi?!" 😂 Xotiramga qoldiki, o'sha kunlarda "choy ko'machilar"imiz biron bir musobaqa jadvaliga qarashmasdan, g'alabaga yurgan edilar. Endi esa xalqimizning qalbidagi olovni yangi avlodlarga o'tkazish uchun, o'zimizni maydon ichidan boshlab, choyxonamizni ham qayta tiklash kerakdek tuyulmoqda! Chunki agar hozirgi paytda choyxonada gaplashayotganlarimiz "xG" yoki "metrikalar"dan boshqa narsa aytmaydigan bo'lsalar, ertaga Paxtakor OFK kubogini olib kelgan o'yinlarimizning o'rniga Google Scholar tadqiqotlari uchun moliyaviy grant so'raveradi! 🔥🤣

Paxtakor haqida gap ketganda har doim "choyxonaning bir burchagi" degan gapni eshitaman, birodarlar. 2006-yilda Qo'qonda choyxonada oʻtirgan edim, boshlovchi turgʻunlik bilan aytdi: "Paxtakor shu kecha chempion boʻladi!". 87-daqiqada gol! Choyxonada gʻildirakkayonlarimiz tushgan stollar, toʻkilgan choy, qoʻllar quchoqlashganda men ham oʻz- oʻziday boʻldim. 😅 Demak, bu hikoya faqat 1968-yilga xos emas, vaqt oʻtib ham oʻsha maysa gullab qolaveradi... QizilqumFanat, bu narsa aynan shunday — xalq yuragi yonmasa, choyxonada gapirish bilan toʻxtovchi narsa yoʻq ekan!

Ochigʻini aytaman, shu choyxonaning bir burchagidan boshlangan gʻalaba hikoyalari eshitilib, yuragimda ham shunday issiq qandaydir narsa yonib ketdi. Men 2002-yilgi chempionatni koʻrgan edim — Navoiy stadionida, kecha-yu kunduz jamoamiz bilan birga. Oxirgi daqiqada kiritilgan golni eslayman, butun shahar yigʻildi, ovozlar birlashib qoldi. Oshiqlarimizning qulogʻiga "choy koʻmachi"lar hikoyasi eshitilmaydi-ku, ammo Paxtakor haqida gap ketganda, yuraklarimizning birida olov yoqilsa, nafaqat chempionlar tugʻiladi, balki xalqning dardini ham yengadi, degan ishonch keladi. Ana shunday vaqtda oʻz-oʻzidan chiqib qoladi: "Beshikdan boshlangan gʻalabalar — ularning izidan boshqa kim kelsin!" 🔥❤️

Ochigʻini aytaman, 2002-yili Navoiyda olishganda ham o'zimnipa shunday tutdim — tunda sha'nli muvaffaqiyatdan keyin birgalikda choy ichib, g'alaba hidi bilan uyga qaytdik! O'sha yillarning qanchadirini oʻz ichiga olgan bu hikoyalarni eshitganimda, yoʻq, birodar, bu shunchaki futbolmas, bu xalqning o'zini yangi avlodlarga yodda qolishi kerak boʻlgan yodgorlikdur. 🔥