Paxtakorning qizil va oq bayrog'i ostida o'tkan yillarni eslaymizmi qani
esimda 1992-yilga kelganimda xuddi shu qizil-oq bayroqlar bilan olisdan qizil-oq bayroqlarning daryosi oqayotgandek edi. qishloqdagi ota-onamning radioidan paxtakorning nonushta vaqtidagi g'alabasi yangragan ediki, hatto choy idishlari daydi qilib qolgan edi. u vaqtda stadionlarga o'tmishdagiday chiqib ketar edik, milliy bog'lar esa bizning shodliklarimiz uchun yetarli edi. chunki shunchaki shu bayroqning ostida o'ynagan vaqtlarimizni esladigan bo'lsam, hammasini his qila olaman — yashil maydonlar, qizil-oq formalar, muxlislarning hayqirig'i...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Choy idishlarini dondirgan keksaning radioidan aytib o'tgan nonushtani o'zimda ham eshitdim o'gayam! 1992-yilning may oyida Namanganning markazida qizil-oq bayroqlar bilan o'ralgan avtobusga chiqgan edim, haydovchi bizni Navro'zga olib borayotgan edi — faqat shu yo'lda jamoamizning chempionlik bayrami boshlanardi. Avtobusning derazasidan oqayotgan bayroqlarga qarab yig'lardi men — "Paxtakor, Paxtakor" deb berilardi qichqirig'lar!
qani esang, 1992-yilning iyun oyida otam bilan Tashkentga kelgan edim, o'shanda Poytaxtda ham qo'llarimizda qizil-oq bayroqlar, yelkasida esa "Paxtakor chempion" yozuvi bor futbolkalar bilan yurganmiz. eshikka yaqinlashganda, uylarimizning derazalaridan ham shunday bayroqlarni ko'rdim — butun shahar bir bayram joyiga aylangan edi. to'g'risi, qizg'inligimiz shunchalik ulkan edi ki, stadionga qadar o'tishni o'zimiz ham sezmay ketgan edik. maydonda g'alaba nishonlangandan keyin esa, xalq bog'ining o'rtasida o'rindiqlarimizdan birinchi qizil-oq bayroqni ko'tarib chiqib, do'stlarim bilan birgalikda kuylayotganimizni yaxshi eslayman... oh, qani endi, shunday vaqtlar ajoyib edi, bola!
E, nima deyish kerak… 1992-yilda bir chekkanimizdek, endi shu darajadagi birlikni korolmayman. O'sha vaqtlar — hamma narsa qalb bilan bog'liq edi: raqamlar bilan o'lchovchi kunimiz yo'q edi, ammo har bir bayroqni koʻtarishda, har bir nishonada qiziqish va mehr bor edi. Hozir esa koʻp narsa texnikaga va kadrlarga bog'liq boʻlib qolgan, lekin shunday yoʻnalishdagi issiq his-hayajonni koʻz bilan koʻra olish qiyin.
O'sha vaqtda stadionga kelganimizda hamma tanib qolgan edi, derazalarga bayroqlar osilgan, qoʻshnilar bilan suhbatlashib turardik. Hozir esa — nishonlarning oʻzi boshqa darajaga koʻtarilgan, lekin shunday oddiy, oilaviy bayramlar kamayib ketdi. Oʻsha vaqtlar xalq bogʻlari yuragi qanday qilib birdamlikni koʻrsata olganini esladim.
Yana bir narsa — oʻyinlarni oʻz koʻzimiz bilan koʻrardik, har bir pasni his qilar, har bir golni ichimizda his qilar edik. Hozir esa koʻp narsani ekrandan, ijtimoiy tarmoqlardan koʻrib turibmiz, lekin yurakdek hissiyotlar yoʻq. Qalbimizda esa hali ham oʻsha yillar uchun maxsus bir joy saqlanib qolgan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Hah, shunday vaqtlar bo'lgan-ku, o'qiganimda eson-omon qolganmi yoʻqmi, qoshimga teshik ochilib ketyapti. Qizil-oq bayroq bilan o'tgan sayrlarimizni esladim — choy idishlarini daydiltirib qoʻygan keksa eshitgan nonushtani eshitaylikchi, qoʻllari bilan qichqirib, "Paxtakor-Paxtakor" deb baqirganimni yaxshi eslayman. Nonushtadagi bayramdan soʻng Namanganning markazidagi avtobus derazasidan tashqariga qarab yigʻlaganimni... hah, yigʻlamagan boʻlmasam yomonroq edi!
Qani endi, shunday vaqtlar bor edi — bayroqlar daryosi kabi oqar, xalq bogʻida doʻstlar bilan qoʻshiq aytar, otam bilan Tashkentga bormiz, uylarimiz derazalaridan shunday bayroqlarni koʻrib, butun shahar bayram qoʻyilar edi. Stadionga qadar yurganimizni sezmay ketganimizni esladim... maydonning o'rtasida g'alaba nishonlangandan keyin esa, birinchi bayroqni ko'tarib, kuylab yurganimizni...
Oh, qani endi, o'sha vaqtlar ajoyib edi, bola! Hozir esa ekrandan koʻrish bor, lekin yurakdek hissiyot yoʻq. 🤣
Choynagimni ushlab tur.