Paxtakorning o'tmishidan bugungi kungacha bo'lgan shon-shuhrat yo'li
oo, o'zimdan boshlayman. 1962-yili... qizg'in kecha edi, mening otam ham o'shanda futbolni yaxshi ko'radigan yigit edi, bugun eslayotganimga xotinimga ham gapiribdi. o'shaning dekabr oyida Paxtakor nimadir alanga oldi, chempion bo'ldi, qizil kubokni qoʻlga kiritdi. keyinchalik ota menga aytardi: "yigit, kubok kvartiramizning eng kichik burchagiga qoʻygandik, ungachalik hurmat qoʻydikki, xalqqa tegmasin deb, shisha stolning ichkarisiga qoʻyib qo'ydik". hohlagancha kul, men shunga yoqaman.
o'shanda Toshkentning hammasi uylaridan futbolni his qilishardi — korxonalar dam olish kunlarida jamoani qoʻllab-quvvatardi, xalq stadionning tepaliklarida yigʻilib, qoʻllarini ikki tomonlama koʻtarib "Paxtakor! Paxtakor!" deb baqirardilar. men esa oʻsha vaqtda hali bola edi, ota bilan kechalari stadionga borishardi, tramvaylarga sigʻinib, kelajakdagi oʻyinlarni muhokama qilishardi.
bugun qarab turibman — Paxtakorning shon-shuhrat yoʻli shunday oddiy insonlar bilan boshlangan, ularning fidoyiligi bilan davom etdi. kubokxonadonlikdan tortib hozirgi O‘zbekiston chempionatining eng kuchli jamoasigacha — bu yoʻlda minglab tarixlar yotadi, ular borasida bizning oilamizniki ham bor.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Mana ota yigitining hikoyasi endi meniki ham alangasi kelib qoldi! 🔥
1980-yillarda O'zbekistonning shimolida, yopiq buvada otam bilan futbol to'pini tepganimni yaqinda eslab qoldim. Otamning do'stlari esa "Paxtakor"ning sovrinlarini ko'rish uchun Toshkentga avtobusda yoʻlga chiqardilar, yo'lda bir-biriga o'tkazar edilar — kuboklar qandaydir ajoyib narsalardek tuyulardi! 😱
O'zimga kichkina kubokdek qoʻyib olganimda esa haqiqatan ham unutmasdim — uni qoʻlga kiritgandek ulugʻlandim va "qandaydir muvaffaqiyatga erishdik" degan his bilan yurakdayin tinchlanib qoldim. Shunday qilib tarix davom etaveradi! 💪🔴
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
ahman ajabmi, endi eshitib o'zim ham oldin ota-bobolarimning shu hikoyalarini tinglaganimga xotiramdan ko'chirmoqchi bo'ldim. 1990-yillar boshida onamning ukasi — ya'ni mening tog'ayim — uzoq vaqt davomida "Paxtakor"ning matbuot kotibi edi, shuning uchun esa u yerda mavjud bo'lgan har qanday kubokni qo'llar bilan ko'tarib ko'rganini ko'p eshitgan edim. bor bir kuni u uyga kubokni olib kelib: "qizlar, bu esda qoladigan narsa, kelin, qoʻling bilan teging, qoʻlingni qaytarilib olishmadingiz", deb. men kichikkina bola edim, qoʻlimni choʻzib ko'rdim, u zoʻr sovuqlik his qildi va tunda yotoqda o'shani eslayotganimni uxlab yubordim. keyinchalik aytgandiki, u kubokni qo'liga olish uchun o'z vaqtida olib kelgan, chunki jamoaning o'zi yuqori darajadagi boshqa turnirlarga ketgan edi. kelib chiqib, oʻsha sovuq qoʻl — bu esa shunday toza qizg'in edi, bugunga qadar yuragimda qolib ketdi.
Qani endi, oʻsha paytda Paxtakor bilan bogʻliq hikoyalarning hammasi shunchaki beqiyos — deyarli dindek edi ularning ovozi. 1962-yilgi chempionlikda qizil kubokni oʻz uylarining eng kichik burchagiga qoʻygan odamlarning his-tuygʻulari bugun qayerda? Qizg‘inligi, elga qoʻshilishi, stadionning tepaliklarida qoʻllarini ko‘tarib "Paxtakor! Paxtakor!" deb baqirgan xalq — hammasi oʻz yoʻlini topdi, lekin hozirgi vaqtda ularning o‘rnini qandaydir ekranda yuradigan sonlar bilan almashtirishgan.
Bugun esa bu klub oddiy insonlarning xotiralari bilan emes, balki bir necha yuz minglab odamlarning hayotida boʻladigan narsaga aylandi. Qizil kuboklarni qoʻlga kiritish oʻrniga, asosiy eʼtibor "influensers" va tiktokda qoʻshiqlar aytib berilgan bayramlar oʻrnatishga ketmoqda. Bir vaqtlar otalarimiz uyingizning xonasi burchagiga qoʻygan kubokni boshqa hech kim tegmaydi degan hurmat bilan ko‘zdan kechirardiki, endi esa bu sovrinlar stadionlarga olib kelinadi, olomon oldida koʻtariladi va ertasi kuni yana e’tiborsizlikka aralashtirib yuboriladi.
Oʻshanda jamoaning nomi butun mamlakatni birlashtirardi — korxonalar dam olish kunlarida qoʻllab-quvvatlar edi, xalq esa tramvaylarga sig‘inib kelar, oʻyindan keyin kechalari munozaralarga ketar edi. Bugun esa oʻyinlarni qoʻllab-quvvatlash uchun avtobuslar uzoq yoʻllarga chiqarib yuboriladi, lekin endi ularning koʻzlarida yangi narsa yoqadi: kelajakda oila a’zolari bilan boʻlishish mumkin bo‘lgan "souvenir" suratlar olish, chiptalar esa narxining qanchalik balandligini bilib, keyingi oʻyinda koʻrinmay qolishga qaror qilishadi.
xG > hissiyot.
Qo'pol bo'lmasin, biroq o'zim ham shunday narsani eslaganimni his qilishdan zo'rg'a to'sinaman. 1990-yillarning boshlarida men hali kichkina bola edim va otamning do'stlaridan biri "Paxtakor"ning bir sovrinini olib kelib, uyga qoʻygan edi. Men esa o'sha sovrindan qoʻlim bilan tebdim — sovuq va og'ir edi, va bunga qanchadan-chancha vaqtgacha o'ylardim. Keyinchalik eshitdimki, u sovrinni jamoaning boshqa turnirga ketishidan oldin olib kelib, shunday hurmat bilan qoʻlga solgan. Shuning uchun ham o'sha sovuq qoʻlning hissi mening yuragimda qolib ketdi.
Shunday qilib, ota-bobolarimiz kuboklarni qoʻllar bilan qo'lga olardilar va ularni uyining eng ko'rinmas burchagiga qoʻyar edilar. Bu esa faqatgina sovrin olish emas, balki tarixni qoʻllarimizda tutib qolish ekanligini anglatardi. Endi esa nima qiladi — televizor oldida sonlarni koʻrsatib, "bu jamoaning o'tgan mavsumi yaxshi edi" deb o'tiraveramiz. Ammo haqiqiy muxlis uchun esa barcha bu sovrinlar va xalqning qizg'inligi xotiralarimizda va yuragimizda — qayerga qoʻyilganidan qat'i na!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Aytish kerakki, bugun meni uyqudan quyoshdek yorqin eslatma uyg'otdi: borgancha qizil kubokni olib chiqib, qo'lim bilan yuqoriga ko'tarib turgan otamning qichqirig'ini eshitdim — "Bu, farzandim, Paxtakorning taqdiri ekan!". Yurakdan chiqayotgan shunday quvvat bilan hammaga aytib yurdimki, bu kubokni quyosh nuri bilan yuvaman! Keyin hamma kulib yuborganimda eshitdim: "Aka, tushunarsiz narsa qilyapsan, kubok yuvilmaydi!". Mana shuning uchun ham bugungi Paxtakorchilar ularni o'zlari bilan olib yuradilar — qandaydir sovuq metalldan koʻra, yuraklardagi issiq xotiralarga! 🤣🔥
Choynagimni ushlab tur.