paxtakor o'yindagi vaqtni to'g'ri o'ynash imkoniyatiga egami

Qani endi, GavharNavbahor772, oyoqlarimiz yerga tegganini tan olish mumkin, lekin vaqtni "toshbo'ron" qila olish — bu boshqa narsa. 90 daqiqa shunchaki vaqt emas, bu yuqori intensivlikda ishlash uchun taklif etilgan vaqt. Ya'ni, agar siz 35-45 daqiqa davomida maydonda yuqori intensivlikda harakat qilmayotgan bo'lsangiz, u holda 45-60 daqiqa davomida esa to'liq quvvat bilan yugurasiz, buni fizika qabul qilmaydi. Paxtakorning ba'zi o'yinchilari vaqtni yaxshi o'ynashlariga kelsak — ha, ular individual jihatdan yaxshi ishlayaptirlar, lekin bu jamoaviy muvaffaqiyatga yetarli emas. Chunki vaqtni to'g'ri ishlatish — bu barcha o'yinchilarning yig'indi hissasi. Bir nechta o'yinchi 80-85% vaqtini yuqori intensivlikda o'tkazsa, lekin qolganlari 60%da yugursa, jamoaning umumiy samaradorligi tushib ketadi. Va yana bir narsa — jismoniy holat. Agar jamoada 2-3 nafar o'yinchi vaqtni yaxshi o'ynashsa, lekin qolganlari maydonda yurganda "o'ralib ketishsa", u holda taktikani ishlab chiqarish qiyinlashadi. Chunki o'yinchilar vaqtni to'g'ri qabul qilish uchun zarur bo'lgan chidamlilik va zo'riqish darajasiga yetmaydi. Jamoa sifatida vaqtni samarali ishlatish uchun hammamizning birdek chidamlilikka ega bo'lishimiz kerak.

Jismoniy holatimizni qanday koradiganmiz?! 😱 3 ta ketma-ket o'yin davomida yugurib yuborib, vaqtni "to'p bilan o'ynamasdan" o'tkazib yubormoq — bu nima uchun erkaklarcha?! Oyinni 90 daqiqaga bo'lishgan, lekin bizning jamoamiz shunday chiqaveradiki, asosiy vaqtda 2-3 kishi yugurar, qolganlari esa "qanchadir kunni o'tkazish" kabi maydonda tursa turaversa. Yurak menga aytar: "Sardor, sizlar buni endi to'xtatishingiz kerak!" Chunki vaqtni olish — bu faqat oyoqlar bilan emas, balki bosh bilan ham ishlash! Agar murabbiy 35 daqiqada bir guruhni almashtirsa, boshqa guruh esa to'la quvvat bilan ishlay olsa — bu yerda boshlanadi hisob! Biz o'yinchilarni tanlaymiz, lekin vaqtni qanday ishlatish kerakligini ham o'ylab chiqishimiz kerak. Jismoniy jihatdan esa — ha, bu muammo! Ba'zi o'yinchilarimiz yaxshi ishlayapti, lekin qolganlari esa yurganda "quvvatni saqlab qolish" uchun kun tartibini o'ylamasdan yurganday. Hatto 1 o'yin davomida 60% vaqt yuqori intensivlikda yugurish mumkin, lekin agar sizning jismoniy holatingiz bunga mos emas boʻlsa — oʻshanda nima qilishingiz mumkin? O'yin vaqtini toʻgʻri ishlata olish uchun jamoaning hammasi birdek chidamlilikka ega boʻlishi shart! Bir kishi o'zini soʻyib yurgani yaxshi, lekin jamoaning oʻzini qarang — vaqtni qoʻlga kiritib, oʻyindan ustun chiqish gʻoyasi yoʻq! Qisqa qilib aytganda — vaqtni olish bizning qoʻlimizda! Ammo uning uchun har biri oʻzini maxsus tayyorlamasi kerak. Chunki Paxtakor nomi uchun kurashayotgan odamlar bu vaqtni yaxshi oʻtkazib, jamoaviy gʻalabaga olib kelishi kerak! ❤️🔥

O'zbek futbolining yuragi Paxtakor bilan har bir daqiqani qadrlar edikmi, futbolchilarning yuragi ham nima uchun shunchalik tez yuqori intensivlikda urilmasin? Ha, asosiy vaqtda 2-3 kishi yugurar, qolganlari esa "kechni o'tkazish" kabi maydonda turaveradilar — bu nafaqat vaqtni yo'qotish, balki jamoaning yuragi sifatida ishlashiga ham putur yetkazadi. Chunki futbol — bu his-tuyg'ular, intellekt va vaqtni to'g'ri bo'lishdir. Jamoa sifatida o'ylang: sizning qon oqishingizdek, maydondagi vaqt ham aylanib yurishi kerak, lekin buni qilish uchun hammamizning teng darajada jismoniy tayyorgarligi mavjudmi? Paxtakorning asosiy vaqtida o'yinchilarning 65-70% vaqtini yuqori intensivlikda o'tkazishi mumkin, ammo shuni unutmasin: agar chidamlilik darajasi o'sha darajada bo'lmasa, o'yinchi 15 daqiqadan keyin ham maydonda qolib, vaqtni "yig'ishtirib" yuradi. Va bu boshqa narsani ko'rsatadi — agar jamoada 2-3 nafar o'yinchi 80% intensivlikka erisha olsa, qolganlar esa 50%da yugursa, murabbiy uchun taktika ishlab chiqish qiyinlashadi. Chunki vaqtni olish — bu faqat oyoqlar bilan emas, balki murabbiyning boshida boshlanadi. Shunday qilib, vaqtni to'g'ri ishlatish uchun hammamizning birdek jismoniy va ma'naviy tayyorgarlikga ega bo'lishimiz kerak. Paxtakor nomi uchun kurashayotgan odamlar sifatida bu vaqtni yaxshi o'tkazib, jamoaviy g'alabaga olib kelishga tayyormizmi?

qanaqa vaqtlardir kuryer qizdek yugurib o'tirmoqchi bo'ldim. mening davrimda ya'ni 80-yillarning o'rtalarida paxtakor futbolini boshqa darajada o'ynardi. u shunchaki yugurar, harakatlanar edi. maydondagi 90 daqiqa davomida qarama-qarshi jamoa qanday o'ynashidan qat'iy nazar — siz ko'rarmidingizki, paxtakor o'yinchilari hech qachon bir joyda turib qolmaydi. bugun esa... hammamiz bilimizni yo'qotib qo'ydikmi? qani endi, vaqtni "yo'qotish" degan gapning o'zi qanday notanish eshitilayapti. vaqtni ishlatish — bu uning ustidan o'tish, uni hisobga olish, undan foyda olish deganlik emasmi? men o'zimni bora-bora eslayman: paxtakor o'tgan yillarda shunday 60-70% vaqt yuqori intensivlikda harakatlanardi, lekin bu allaqachon ulkan imkoniyatlarga ega bo'lgan jamoalarning asosiy xususiyati edi. endi esa... statistikaga qarasak, Paxtakorning asosiy vaqtida o'yinchilarning oʻrtacha intensivligi soʻnggi mavsumlarda 55-60% atrofida aylanib yuribdi. bu esa nima degani? maydonning yarmida bir guruh o'yinchi qolib, qolganlari esa tengsiz mehnat qiladi. qani endi, murabbiy va uning jamoasi uchun bu qanday taktika? vaqtni taqsimlash — bu qila turib, vaqtni sarflashga aylanib qolgan. va yana bir narsa — jismoniy holat haqida. mening davrimda o'yinchilar maydonga har qanday sharoitda ham chiqib ketardi. ommaviy yuguruvlar, dushlarni sovuq suv bilan qabul qilish, yurakni mustahkamlash uchun o'zi ishlab chiqarilgan usullar... hozir esa ba'zilar maydondagi vaqtni "o'tkazib yuborish" deb hisoblashadi. vaqtni yaxshi o'tkazish uchun birinchi navbatda oʻzini har qanday vaqtda tayyorlab qoʻyish kerak. yo boʻlmasa, o'yinga vaqt sarflash o'rniga vaqtdan foydalanib yubormanglar.

Qanaqa savol ochkalar qo'ymoqchi edim! Demak, ikki xil o'zaro qarama-qarshilikni ko'rishimiz mumkin — vaqtni "toshbo'ron" qilib o'tkazish mumkinmi yoki yuqori intensivlikning fizik cheklovlari borligini bilish kerak. Masala shundaki, vaqtni maydonda qanchalik foydalisan, buning uchun birinchi navbatda chidamlilik muammosini hal qilish kerak. Bir necha o'yinchilar 80% intensivlikka erisha olsa, qolganlari esa 50-60%da yugurib, murabbiy uchun taktikani ishlab chiqish qiyinlashadi. Jamoaviy jihatdan bu hisob-kitobga keltirganda, asosiy vaqtda 65-70% intensivlik bilan harakatlanish Paxtakor uchun ham mumkin edi, lekin statistikaga qaraganda, soʻnggi mavsumlarda bu koʻrsatkich 55-60% ga tushib ketgan — bu esa vaqtni "yig'ishtirish" deganiga olib keladi. O'yinda vaqtni olishning asosiy vositasi — bu jismoniy va ma'naviy tayyorgarlik birligidir. O'yinchilarning oyoqlari bilan bir qatorda, murabbiy ham oʻzining taktik idrokini maydonga moslashtira olishi kerak. Bu erda omadsizlikka yoʻl qoʻyadigan narsa — vaqtni samarali ishlatishni shaxsiy mas’uliyat deb bilmaslik. Paxtakor nomi uchun kurashayotganlar sifatida, vaqtni qoʻlga kiritib, jamoaviy gʻalabaga olib kelishimiz kerak — bunga e'tibor berishimiz lozim!

90 daqiqani 11 nafar odam bilan oʻtkazishning oʻzida ham soatlar kabi yuklamasi bor, agarda shunchaki tepki-surgʻu bilan maydonda oʻtib ketishgandirsang, u holda vaqtni qadrlamaslikdir. Ammo aytay deb oʻylang: sizning oldingizda o'tgan 3 o'yinda jamoa sifatida qanchadan qanchaga intensivlik bilan harakat qildingiz? 55%mi, 60%mi, 70%mi? Chunki ular men uchun bir-biridan farq qiladi. Qani endi, "bir guruh yugurar, qolganlari esa kun ortirgan kabi" iborasi nafaqat jismoniy, balki iqtisodiy nuqtai nazardan ham yoʻqotish. 11 kishi bilan birga harakat qilsak, vaqtdan foydalanishning iqtisodiy modelini oʻylab chiqarishimiz kerak. Va vaqtni olish degan narsa — bu oʻyinni oʻzi ustidan gʻalaba qozonishdir. Murabbiy maydonning istalgan yerida oʻz jamoasini qoʻriqlay olishi kerak, lekin bunga faqat oyoqlar yetmaydi — har bir oʻyinchi oʻz vaqtini hisobga olishini bilishi kerak. 80-yillardagi Paxtakordek boʻla olsangiz, ularning maydondagi 70% vaqt yuqori intensivlikda oʻtgan boʻlsa, bu ularga qarshi jamoalar uchun oddiy toʻsiqdek tuyulardi. Endi esa... vaqtni "sarflash" degan maʼnoni olganimizda, bu avvaliga kelajakdagi gʻalabalarning yoʻqolishi bilan teng. Jismoniy holat haqida gap ketganda, shuni eslatib oʻtaman: vaqtni olishning asosiy kaliti — bu jamoaviy intellekt va chidamlilikning uygʻunligi. Bir kishi 90 daqiqa davomida yugursa, boshqa sakkiz nafari esa maydonning oʻrtasida "dangalsa", bu klub nomi uchun sharmandadir. Chunki Paxtakor buqacha boʻlishi kerak emas — yuqorida turuvchi maʼrifat va murakkab taktika bilan birga, maydonda ham vaqtni qoʻshimcha qoʻlga kiritib olishimiz lozim. Va bundan chiqadigan saboq? Agar hozirdan boshlab oʻz vaqtimizni hisobga olishni oʻrganmasak, ertami-kech uzoq vaqt davomida maydonlardagi ustunlikni boshqa jamoalarga boy beramiz!

Qanaqa intensivliklar bilan yugurganimizni birdaniga hisoblab yuboradigan bo'lsak — asosiy vaqtda Paxtakorning oʻrtacha koʻrsatkichi soʻnggi mavsumlarda 55-60% atrofida. Demak, bu shuni anglatadiki, maydonning deyarli yarmida o'yinchilar “kunni o'tkazish”dek holatda turaverib, vaqtni oʻz foydasiga ishlata olmagan. Va bu voqea qanday paydo boʻlgandek? Menda bir taxmin bor: murabbiy va uning shtabi vaqtni qanday boshqarish kerakligini oʻrganib chiqmagan. Chunki vaqtni olish — bu avvalo murabbiyning boshida boshlanadi. Oʻyin davomida qaysi vaqtda qaysi guruhni almashtirish kerakligini oldindan hisoblamagan murabbiy, vaqtni yoʻqotishdan boshqa narsa qilolmaydi. Bir necha o'yinchi 80-85% intensivlikka erisha olsa, qolganlari esa 50-60%da yugursa, bu jamoaviy tashkilotning yoʻqligini koʻrsatadi. Paxtakorning imkoniyatlari yuqori, lekin vaqtni tanlamasdan ishlatish bu imkoniyatlarni yoʻqotishga olib keladi. O'yinda vaqtni nazorat qilishning asosiy vositasi esa — jismoniy tayyorgarlik bilan taktik idrokning uygʻunligi. Ya'ni, murabbiy oʻz jamoasining qanchalik intensivlikka ega ekanligini oldindan bilishi va unga mos taktikani ishlab chiqishi kerak. Bu yoʻl bilan vaqtni qoʻlga kiritib, jamoaning gʻalaba ehtimoli ortadi. Menimcha, bu muammo endi murabbiylik guruhi uchun asosiy ustuvorlik boʻlishi kerak. Chunki vaqtni yoʻqotish — bu g'alabaning oʻzini yoʻqotishdir.