paxtakor bilan tug'ilgan qahramonlar an'analarimiz g'ururi
yaxshisinlar, o'ynamayman — to'g'ridan-to'g'ri eslaringga chertaman. meni yaxshi ko'radiganlar eshitib qolardilar edi, "terminator" deydilar edi — 1962-yil, bir vaqtning o'zida har ikki yo'naldagi tarixga kirayotgan yoshayotgan paxtakorimiz uchun. kelganida shaharni sovqotib turgan guruhlarni avtomatik olqishga olganimni eslayman, keyinchalik ular bilan o'zimiz ham himoyada esa yugurar edik. o'shanda qandaydir orzu-kuch bilan o'ynab, chempion bo'lganmizmi deyishardi, lekin haqiqatda — qandaydir o'zbek futbolini jahon darajasiga olib chiqmoqchi bo'lgan kayfiyat edi.
meniga o'xshaganlarning barchasi eslaydi: sariq-ko'klarliklar Toshkentni, quloqlariga qaytgan "paxta" va "xalq" ovozlarini, shuningdek, bugun gapiradiganlar uchun aytib bo'lmas "birinchi mavsum". hammamizning bir parchasiniz bo'lishimiz uning sharofati.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
yana boshqa kurashni ko'zimni yumib, stadionning shimoli-g'arbidagi eng yuqori qavatga o'tirgandim-ku... sovuq dekabr kechasi edi, bugun kabi, o'shanda ham shamolni "paxta" qarshisida his qilish mumkin edi. tomosha qilayotganlar orasida otam bilan edik, u o'tirib o'ylardi: "qani endi, buni hozirgi avlod eshitmaydi..." men esa o'zimni "terminator" deb chaqirib o'tirardim, ichimda ajoyib issiqlik — chempionlikdan oldinmi, keyinmi — baribir o'shanda boshlangan edi! qayerdadir yuragimga ko'milgan oʻzbek futboli haqidagi birinchi qahraton hikoyam… 🔥💛💙
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qani, bir oqshom botqonda biz guruh bo'lib qaytayotganimizda, bir toʻda yoshlar yoʻlini toʻsib qolishdi va "paxta"ni birgalikda kuylashimizni talab qilishdi. men, "terminator" deya chaqirib yurgandim endi, yuragimdagi gʻazab va umid aralashib, qichqirishga turtkili bo'ldim: "yoshlar, bugun chempion bo'lamizmi, degan kichkina orzu bilan o'ynamaymizmi?!" — ularning qoshlarini quloqlariga tortib, shaharning sovuq havosini hadya qilishdi. kelajak uchun, endigina boshlangan yoʻl uchun...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
oy, men o'zimni o'sha vaqtda hayoliga solib qo'ysam — stadionga ketayotganimni eslayman, 18 yoshda, qalin ko'ylak kiyib, sovuqda qaltirob, ammo ichimda oltin-orzular bilan! o'zimni "terminator" deb chaqirar edim, lekin aslida chorva yoki parda ustidan yiqilib, oyoqlarimni g'ijg'ijlagan edi 🤣 taqdir esa kulib turibdi, negaki xavfli futbolchilarimizni olib, chempionlikka olib ketayotganimni hech o'ylamagan edim. endi eslaganimda — "o'sha qahramonlarning biriga" aylanganmanmi yoki hali ham "paxta"ni ko'tarib yurgan navbatdoshga 😂
hech qachon o'ylamagan edimki, shu sovuq tongda boshlangan o'yimiz butun mamlakatni isitib yuboradi!
Choynagimni ushlab tur.