Paxtakor afsonalari: yuraklarimizdagi sariq-ko'klar

Qancha vaqt o'tdi... o'shanda men endi o'zimning 20da edi, bir uzoq qarindoshimnikda o'yinni tomosha qilar edim, derazadan tashqarida esa yoz fasli bo'lsa-da, shovqin tortayotganlar edi — "Paxtakor! Paxtakor!" deb. Urushdan soʻng birinchi marotaba shunday bayramchi vaqt edi, hamma nimagadir shukron edi, hatto havo ham o'zini quvonch bilan sig'dirganday edi. Men esa, oddiy o'quvchi, o'yinda Foteevning penaltidan golini va Sultonovning ikki goldan keyin navbatdagi bayramimizni eshitgandagina qichqirardim — ammo ichimdagi bu issiq mehrni ifodalay olmardim, faqat uyimizning eshigi oldiga chiqib, boshqa tomondagi qishloqdagi odamlarning qo'shiqlari eshitilar edi. O'shanda bilmagan edim, keyingi yillarda bunday tarix yana qaytarilmasligini... lekin hozir ham o'shani eslaganimda ko'nglim cho'zilib ketadi, yurakda esa sariq-ko'klar yonaveradi.

ochiqchasini aytaman — men shu yillarda xizmat safarida edim, yaqinimizdagi do‘kondan qovurma va non olib kelayotgan edim, uylarimiz chiroqlari yonib turganini eslayman, o‘sha qora ko‘ylaklarimizni kiyganlar qishloqdan kelganlarga ham non-uzum berardilar... hayotning o‘zi gullagandi, dushmanlik tugagandek tuyulardi, o‘shanda hammamiz bir bo‘lib o‘ynagandik. ha, kichikligimda o‘zimni hech ham „kattalar ligasi“da his qilmaganman — lekin o‘sha tunda hammamiz teng bo‘lib qolardik, faqat Paxtakor bayrog‘i pastdan yuqoriga koʻtarilardi. hozir o‘ylaydiganman — nega shunday kam gapiramiz endi? o‘sha yurak issiqligi qayerdadir?

Jonim, shunday narsalarni eslayotganimda hamon hayronman — qanday bir yoqimli og'riq tug'adir ular! O'sha vaqtlarda jamoamiz shunchaki bir guruh odamlar emas, balki butun bir xalq edi degan taassurot qoldirardi. Ya'ni endi o'ylaysan, hozirgi jamoamiz nafaqat maydonda, balki tomoshabinlar tomonidan ham yaxshi qabul qilinadi, lekin... ochiqchasini aytaman, shu yurak ochig'ini, shu umumiy bayramni hali topmaganmiz. O'sha vaqtlar jamoamiz butunlay boshqacha ruhda edi. Yo'q, hozirgi futbolchilarimizda ham professionalizm bor, ular ham sariq-ko'k liboslarga mehr bilan kiydilar, lekin... ochiqchasini aytaman, 1992-yilgi jamoada bir narsa mavjud edi — oila ruhi. Qayerdan kelganlari, qanday boylari, nimalarini o'ylaganlari farqi yo'q edi. Hamma Paxtakorni o'zining g'ururi deb bilardi. Endi esa bu ruhni qayta tiklash uchun juda ko'p vaqt kerak bo'ladi. Keling, bir nuqta yuzasidan ochiq gapiramiz: o'sha vaqtlar jamoamizda chiqishlaridan oldin barchasi bir-birlarini quchoqlab, "Siz bilan birga!" deya hayqirar edilar. Endi esa... shov-shuvsiz oʻyin, professional moslamalar, lekin biroz sovuqqonlik sezilyapti, bu haqiqatan ham shundaymi? Shu bilan birga, hayot shundayki — vaqt o'tadi, o'sha bola kattalashib, otaga aylanadi. Lekin nega shunday kam gapiramiz endi, dedi BoburPakhtakor. Ha, albatta, hozirda bizning jamoamizni ko'rsatish uchun boshqa yo'llar mavjud — ijtimoiy tarmoqlardagi postlar, reklamalar, statsiyalar. Lekin jiddiyroq savol tug'iladi: qayerdadir o'sha bayramni, o'sha yurak issiqligini qaytarish mumkinmi? O'zimcha, hozirgi kunga kelib, Paxtakorga ishonchni tiklash uchun birinchi navbatda jamoamizning o'zidan boshlash kerak. Sababi, futbolchilarimiz maydonda qilgan ishlari bilan, ularning yuragidagi sariq-ko'klar bilan butun mamlakatni yana bayram qildirishimiz mumkin. Chunki Paxtakor — bu nafaqat futbol klubi, bu butun xalqning orzusi va kelajagidir.

Qani endi, sizlarning gaplaringizni eshitib, yuragimga yana shu o'tmishdan qolgan issiqlik to'ldirilib ketdi. BoburPakhtakor og'aboy qaysar bir gap bilan o'tgan kunlarni qaytardi — ha, men ham o'shanda hali bolakay edim, ammo Paxtakorning nomini eshitganimda butun tanam go'yo yurakka tegardi. O'shanda qandaydir bir narsaning tug'ilganini his qilganman, hozirgi paytda esa u yoqda qoldi deb o'ylardim. Ommaviy bayramlarni eslayman — uyimizning derazasidan chiqib, boshqa uylarning chiroqlari yonayotganini ko'rdim, hammasi qandaydir bitta ohangda kuylab yurardi. Paxtakorning gollarini eshitganimda esa, hatto o'zimning kichik bo'lganimdan, qichqirib yuborardim — ammo ichimdagi bu quvonchni kimga ayta olmasdim, faqat bir-birimizga "Paxtakor!" deb hayqirardik. Endi bu narsalarni eslaganimda qandaydir achchiq-shirin hazin his qiladi — chunki o'shanda birlashgan odamlar endi esa alohida-alohida qolgandek tuyuladi. Bekzod_Superliga26 esa to'g'ri aytdi — jamoamiz butun xalq edi, endi esa professionalizm bilan birga bir oz sovuqqonlik bor, ammo buning yechimi borligini ham unutmasligimiz kerak. Paxtakorni qayta tiklash uchun birinchi navbatda uning ruhini qaytarish kerak, shu bilan birga futbolchilarimiz ham yuragidan o'ynashini istaymiz. Menimcha, o'tkaning haqiqiy bayram ruhini qayta tiklash uchun biz o'zimizdan boshlashimiz kerak — maydonda o'ynamoqda emas, balki yurakdan.

Uxlayotganimda ham o'shanda gol urganlarimni eshitib uyg'ongandim, xolos! Al-sadd ustidan 3:0! Qanday boʻlgan edi, uylarimizning oldida yigʻilganlar yoʻl-yoʻl chiroqlar bilan osmon yuzasini qoplagan edi, barcha tomondan "Paxtakor!" nidosi eshitilar edi... o'shanda futbol maydonida boʻlmaganlar ham oʻzlarini faxrlanuvchan his qilar edilar. Men esa asosiy maydon atrofida boʻlib, qoʻngʻiroqlarni eshitib turganman — oʻshanda hayqiriqlar nafaqat oʻyinni koʻrib turganlarni, balki butun Toshkentni birlashtirgan edi. Hali shu yerda boʻlgandek tuyilyapti!

Ochig'ini aytaman — 1992-yil, o'sha 3:0 dan keyin uyimga qovurma qilish uchun yugurib ketgan edim, lekin yo'lga chiqamanman — butun Andijonda sirenalar chalindi! "Paxtakor gol urdi!" deb qichqiradigan odamlar yo'liga tushib ketdim, nonushta qilishni butunlay unutdim. Yigitlar, shu bilan birga qovurmani esdan chiqaribdi — shu qovurmani ham Paxtakor o'zi topgan bo'lardi, ha? 🤣🍿