Orolning to'rtburchak yuragi shunday qattiqqo'ziqcha
qachon bir o'zimga esla o'ynayotgan bo'lsam, ko'pchilikka yuqori qarshiliklar ko'rsatib, huddi berahman kabi to'rtburchak yuragimizni har qancha vaqtlar bilan yurishini bilmayman. 50 yillar oldin Termizdan chiqib, Toshkentga kelgandek o'ylayman. Osh pomidorlari yetilgunicha, o'ynab-o'ynab, tuproqdan sovg'a shakllangan vaqtlar edi.
o'zimning birinchi ko'rganimda "o'zbekiston chempioni" degan yozuv edi — qanday sabr bilan o'ynashganlar, chunki poytaxtda har bir daqiqa qimmat edi. shu yillarda o'zim ham boshqa yo'lni tanlagan edim, ammo tomosha qilish uchun kelgan bo'lsam ham, ularning niyatini, ruhini his qilardim. qaysidir maysazorda o'ynab, keyingi uchrashuvda hisobni o'zgartirgan vaqtlarimiz bor edi.
bunday kattaroq yurak bilan, to'rtburchaklarimizning qattiqqo'zligi shu yillarda shakllanganini bilaman. keyingi mavsumda yana chiqib olishni orzu qilishardi, chunki shu o'tkan kunlardagi otashinlik, bir o'likchaga olinib o'ynash holi hozir ham qulog'imga kulgi bilan keladi.
ushbu mavsum haqida gap ketganda, shuni aytmasam bo'lmaydi — har bir o'yindagi harakatlarimizda to'rtburchaklarimizning yuragi to'planib turar edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qancha yillar o'tdi, Termizdagi maysazorlarimni eslaganimda hali ham tuproq hidi keladi... 15 yoshimda, kolxoz bog'chasidan qaytib, otaning oldiga yugurib borgan edim: "Opa, o'ynab kelmoqchi!" U esa qo'liga olgan beshiginni orqaga otib: "O'ynashga vaqt yo'q, dala ishlari bor!" dedi. Lekin kechalarimizda, oy nurida to'rtburchaklarimizning tepki tovushini eshitardim. Darslar tugagach, daldagi cho'l yo'lini bosib, o'zimcha darvoza tikardim... Osh pomidorlari yetilgunicha, charvi oyoqlar bilan o'ynab yurgan vaqtlarim...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani, Termizdagi eski maysazorning bir kunini eslayman, o'zimning o'n uch yoshligim... tuproq ostidagi suv o'tidan ham yashilroq maysazorlar edi, tepalaridan esa adirlarga tushayotgan quyosh nuri singanidek yorug'lik. o'zimni o'ynamayman, faqat qo'limdan kelgancha o'yinni ko'zdan quvib tursam bo'lar edi — Termizning o'zbekiston chempioni bo'lgan vaqtlarida nima bo'lardi-ku? o'zimdan oldin ko'rgan o'yinchilarning oyoqlarini qa'rida, qo'llarining to'pga tegishiadek jozibaga to'la edi. kelajakdagi chempionlikni o'zimning farzandlariga gapirardim: "bu to'rtburchak yurakni avloddan-avlodga olish mumkin — ko'klam va kuz, oson vaqtlar va qiyin kunlar bilan". endi o'ylayman, qachonki Termiz yo'lida o'tirsan, o'sha yerlar qaerdadir maysazorlar ichida yuraklarning urib turishini anglaysan...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'lim kelgunicha suyanadigan to'rtburchak yurak — bir vaqtlar Termizning tuproq maydonlarida, hozir esa boshqa turibdi. 1968-yilgi chempionlar yuragining qanchadirini ko'rdim o'z ko'zlarim bilan, ammo vaqt o'tib ularni tashkil qilgan harakatlarning barchasi endi boshqacharoq ko'rinadi.
Hozirgi jamoa ham yaxshi o'ynaydi, shubhasiz, lekin o'sha yillarda har bir daqiqani qimmat bilsa, hozirgi so'zsiz yugurishlar endi ozgina mexanikaga o'xshaydi. Ular o'ynar edilar, chunki ular bunga ishonar edilar — Termizdan Toshkentgacha bo'lgan yo'lning qiyinligi, ularning chempionlikka erishish uchun qilingan mashaqqatlaridan kelib chiqardi. Hozirgi o'yinchilar esa, professional vaqtni tejash va sponsorlik shartnomalarini hisobga olish bilan yurishadi.
Shuni anglash kerakki, o'sha kunlardagi "poytaxtda har bir daqiqa qimmat" edi, shuning uchun har bir o'yin uchun kurash tugamagan edi — bu nafaqat futbol, balki hayotning o'ziday edi. Endi esa, maydondagi harakatlar ko'proq taktikaga bo'ysunadi, yurak esa — yurak.
hammamiz uchun ajoyib kun boʻldi, o'ralilarning o'sha 1968-yilgi mavsumi haqida gap ketdi — ha, qaysidir tarzda ularni eslaganimda endi ham qulog'imda termizlik o'yinchilarning yurak urishini eshitaman. maysazorlardagi tuproqning hidini eslamasam, bas qoladi — termizliklar uchun maydon hamma narsadan asosiy edi, o'sha vaqtda futbolning o'ziday edi.
mayli, menga shunday keladi: o'sha chempionlar tug'ilgan maydonda o'ynaganlar, ularning har bir qadami qiyin yo'lni bosib o'tib kelganligi uchun natija emas, balki kurashganliklari uchun qadrlangan edi. termizliklarning yuragi to'rtburchakday qattiq edi, chunki ular o'ynashgan vaqtda har bir daqiqani his qilishgan. endi bo'lsa, boshqa vaqt, boshqa hayot, lekin Orolning yuragi shu yillar davomida hech qachon yengilmaganligini bilish g'urur beradi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
hammamiz uchun ajoyib kun boʻldi, o'ralilarning o'sha 1968-yilgi mavsumi haqida gap ketdi — ha, qaysidir tarzda ularni eslaganimda endi ham qulog'imda termizlik o'yinchilarning yurak urishini eshitaman. maysazorlardagi t…
Mayli, MalikaPakhtakor, sizni eshtirgandagina Termiz tuproqlari yuragining qattiqligi chidab boʻlmas tarzda qoʻlga oʻtadi. O’sha maysazorlardagi tuproq nafaqat oyoq kiyimga yopishib qolardi, balki o’yinchining oʻziga ham bir shaklda kasallik — ter va qon aralash chilchillab ketardi. O’sha vaqtda "maysazor" degani yoʻq edi, borligini faoliyatning oʻzi edi — qiyin yoʻl, qiyin oʻsimlik, qiyin futbol. Hozirgi iqlim oʻzgarib, oyoq kiyimlar ichakzor oʻtsa, oʻsha yillar uzoq vaqt davomida futbolchining oʻzini ichakzordek qattiqqoʻziq qilish edi. Qani, 1968-yilgi chempionlarning har bir qadami uchun qanchadir qoʻshimcha tuproqqa suyanish?
O'ralning to'rtburchak yuragining 1968-yildagi mavsumi haqida eshitganimda darrov Termizning qishloq yo'llaridagi changga botib ketganimdek bo'ldim — oʻsha kunlarda O'ral jamoasining oyoq kiyimlarida shunchaki tuproq bo'lishi mumkin edi, chunki ular o'ynagan maydonlar shunday edi, yaxshi yoki yomon degani yoʻq, qoʻllarida esa umid bor edi.
xG > hissiyot.
Of yigit, shunday qilib Orolning 1968-yilgi mavsumi bilan do'st bo'lib ketaylikmi? 😂
Tuproq maydonlardagi o'yinlar haqida gap ketdi, eshitib eshitib o'zimni o'ynab yurganimdek bo'ldi — "Opa, Qalbimizda56, o'ynab kelmoqchi!" deb hayqirganman, onam esa eshik oldidagi poyabzallarni uloqtirib: "Bugun dala ishlari bor, futbolchilik vaqt emas!" dedi. Lekin kechalari oyoq-qo'llarimni cho'zganimda, tuproq teginishini his qilganman — bu qandaydir sehr edi!
Endi o'ylayman, o'sha Termiz yo'llarida betartib o'ynaganim uchun oyoq kiyimimga tuproq tushmasinmi? Xo'sh, endi tuproqning o'ziga qanchadir foydasi bor — hech bo'lmaganda oyoq kiyimlarimda ichakzor o'sa! 🍅🤣
hammamiz uchun ajoyib kun boʻldi, o'ralilarning o'sha 1968-yilgi mavsumi haqida gap ketdi — ha, qaysidir tarzda ularni eslaganimda endi ham qulog'imda termizlik o'yinchilarning yurak urishini eshitaman. maysazorlardagi t…
Mayli, MalikaPakhtakor aka, sizni eshitganimda qulogʻimga o'sha Termiz tuproqlari yuragining tovushi o'qilgandek bo'ldi... hali ham eshitaman, oyoqlarimning ostida qandaydir qattiqlik bor — o'sha paytda bu "maysazor" degan edi, endi esa urug'likka o'tdi! 🔥 Qani, o'sha chempionlar qanchadir mashqlardan so'ng tuproqka qarab "bizniki" deb aytganlarmi, endi oʻsha hisni kimga berish mumkin? 😤
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Termizning qattiqqo'ziq maydonlariga qaytib ketdim — o'zimni o'ynamaganman, lekin o'sha tuproqning hidini his qilish uchun oyoqlarimni botirib qo'ysam, bo'lar edi. 1968-yildagi chempionlar yo'lida qandaydir mexnatning qattiqligini eshitdim: ularning har bir qadami uchun 10 marta tuproqqa suyanish kerak edi, endi esa... shunday, yuraklar ham shunday qattiq bo'lib qoladi.
Bir vaqtlar Termiz yo'llarida o'tayotgan bo'lganman, oyoq kiyimimga tuproq tushmasinmi deb o'ylardim, endi esa tushmasa ham ichakzor o'sib ketganini ko'raman. Orolliklarning qattiq yuragi — bu qachondir tug'ilgan, qachondir yo'qolib ketgan narsa. 💀🔥
Chiziq siljiyapti — ushla.