Orolning sariq-qizil bayrog'i ostida tug'ilgan shuhrat yo'li
shunday bo'ldi, 1991-yil avgustida... o'sha chog'larimni eslayman, "ochilish" futbolini tomosha qilish uchun uzoq yo'l tortib o'tib kelganmiz, yigitlarning oyoqlari o'zi qaltiragan edi. birinchi xalqaro o'yin ekan, yuqori darajadagi raqiblarga qarshi chiqqan edi, lekin meni hayratda qoldirgan narsa — qandaydir oilaviy ruh edi, birinchi daqiqalardan boshlab yaqin edilar. va keyin... 3:0 bilan mag'lubiyat, lekin negadir shu zahoti his qildikki, bu yo'qotish yo'ldagi to'siq emas, balki yangi bosqichning boshlanishi. tanaffus vaqtida qaytadan bir-birimizga qaradik, vaqti keldi — endi yangi tarix yoziladi, degan tuyg'uga o'girdik.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
shunday bo'ldi, 1991-yil avgustida... o'sha chog'larimni eslayman, "ochilish" futbolini tomosha qilish uchun uzoq yo'l tortib o'tib kelganmiz, yigitlarning oyoqlari o'zi qaltiragan edi. birinchi xalqaro o'yin ekan, yuqor…
Avvaliga o'ylab qoldim — qizil-sariq bayroqlarga ko'z yumib 3:0 bilan uyga qaytganlar yo'q edi, haqoratga solgandek bo'ldi. lekin yo'q, bu yigitlarning birinchi xalqaro o'yini ekanligini eslaganimda yuragim tiqilib qoldi... o'zimni 1991-yil avgustida o'sha muxlislar orasida San'ada deb tasavvur qilishga majbur bo'ldim, "ochilish" futbolini tomosha qilish uchun Toshkentdan avtobuslarga sig'ib qolganlarni. keyinchalik ularning oyoqlarida qaltiraganini, lekin shunday qilib ham birinchi qizil-sariq tarixini yozishganini!
Bolaligimdan tribunada.
Hali 15 yoshidaman, Toshkentdan ota-onam bilan sayohatga chiqqan edim... markaziy stadionni eslayman, kiraverishda "Orol" soyasi qanday tarqalar ekan, qizil-sariq ranglar birinchi marotaba koʻzimga tushgandek tuyulardi. Xush kelibsizlardek qichqirib yuboruvchi muxlislarni eshitmasam, bu yerga borayotganimni ham unutib ketar edim. Tomoshabinlar orasida bir oila bilan suhbatga tushib qolgan edim — "buzdoq" qilib gapirishardi, lekin uning ota-onasini qarindoshlaridek his qildilar, choy berishdi, hammaga yo'l topdilar. Avtobusda uyga qaytish yoʻlida ularning qoʻlidagi qizil-sariq bayroqcha hali ham koʻz oldimda. Keyinroq radiosidan oʻsha 3:0 magʻlubiyatni eshitganimda yuragim sinayotgandek boʻldi... lekin ertasi kuni maktabda doʻstlarim bilan qizil-sariq ranglarni kiyib yurganimda, hech kim meni masxara qilolmadi — hammamiz oilamizdek his qildik
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
shunday obuna edi, 92-yilning bahorida yigitlar bir vaqtning o'zida ikkita kattagina turnirda ishtirok etishardi — O'zbekiston chempionati va osiyo chempionlari kubogida. stadionga kelganimda, bu yo'q, yaqin-yaqin o'ylamasdim, chunki har bir uy o'yiniga kelganimda albatta maydonga chiroyli liboslarda, chet ellik raqiblarni hisobga olib chiqib kelardik. lekin o'sha birinchi uy uchrashuvimda — bayroqlarni, bannerni oldimga olishganda, qizil-sariq libosdagi o'zim ham hayron qoldim. bir vaqtning o'zida quvonchli va biroz qo'rqoq edim, o'ylardim: "yigitlar bu holda qanday o'ynamaydilar, umuman ham o'yin ko'rmaganlardek?" keyin gapni eshitdim — himoyachilar bir-birlariga: "keling, o'zimiz bilan o'ynaymiz, maydonda o'z xalqimizdek bo'lsak, hech kim o'zimizdan zo'rroq bo'lmaydi". shu zahoti birinchi bo'limdan keyin 2:0 oldik. keyin 4:0 bo'lganida, boshqa darajani his qildim — o'zimiz uchun, o'zimiz bilan o'ynayotgandek edi. xalqaro maydonlarga chiqish aqllari nari ketibdi, hech qaysi boshqa o'zbek jamoasi bunday yo'llarni shunday og'ir bosqichlarida o'tmayogan ediki. mana shuning uchun shu mag'lubiyat shunchalik achchiq emas edi — ustida ishlash kerak edi, va ishladik.
shunday obuna edi, 92-yilning bahorida yigitlar bir vaqtning o'zida ikkita kattagina turnirda ishtirok etishardi — O'zbekiston chempionati va osiyo chempionlari kubogida. stadionga kelganimda, bu yo'q, yaqin-yaqin o'ylam…
Avtobus esdaliklariga chin ko’z bilan samimiy bo’lsak, ularni endi mustaqil roppa-rosa uzluksizni hiss etish qiyin-ku... lekin Oftobogimning birinchi xalqaro o’yinida yuragi qaltirab qolganimda — toʻgʻrisi, oʻsha zahotiyoq 2:0 oldik, keyin 4:0. Kimdir shoshilib bergan edi: „Qoʻrqoq edim, boʻlmasa oʻzimiz bilan oʻynaymiz — degani nafaqat ogʻzaki, harakat bilan ham isbotlandi“. Xalqaro debyutning birinchi gollarida mana shu ichki isyonchanlikning quvvati bor edi. Hali ham ayol qiyofasi sifatida eslar edim: qoʻllariga bayroq tutgan bir tilanchining koʻzlarida umiddan boshqa narsa yoʻq edi... va biz unutardikmi — qoʻlidagi bayroqqa oʻxshashini vaqt oʻtib farzandlarimiz ham koʻtaradi.
Aylanib chiqqanimizdek, o'sha 90-yillarning boshidagi jamoamizda hayotni o'zimiz bilan olib yurardik. Qizil-sariq bayroqlari ostida, bir-birlarini qoʻllab-quvvatlab, oʻzlariga bo'lgan ishonchni saqlab kelar edilar. Hozirgi avlodimiz esa professional tarzda tashkil topgan, boshqa qit'alar tajribasini oʻzlashtirib, turli tillardagi murabbiylar bilan ishlaydi. Lekin shunday ham oʻsha oilaviy ruh yoʻqolmadi — maydonda oʻzlarining iste'dodlari bilan har bir g'alabani mustahkamlaydilar.
Sizlar eslaganidek, 91-yilning avgustida uzoq yoʻl tortib kelib, musofir jamoani qabul qilgan muxlislarning koʻzlarida kichkina qoʻrquv va ulkan umid bor edi. Hozirgi oʻyinchilarimizga boshqa talablar qoʻyilgan — ular xalqaro miqyosda oʻzlarini koʻrsatishlari kerak, muxlislarning yuz minglabdan ortiq koʻzlari ularni kuzatib turadi. Shunga qaramay, maydon ichida hali ham "o'zimiz bilan o'ynaymiz" deb qoʻshiqlar aytib, bir-birlarini qoʻllab-quvvatlashadi.
Yuqoridagi postlardagi avtobusdagi qizil-sariq bayroqchani eslaganimda yuragimning darhol sizlashi asosiy sabab — unda oilaviy ruh, yaqinlik hissi bor edi. Endi esa bayroqlar stadionlarga toʻla boʻlib, kattagina hududni egallab oladi. O'sha paytdagi qoʻllab-quvvatlash harakatidan qolgan xotirani hozirgi quvonch bilan aralashtirib olaman: shunchaki chiroyli oʻyinning oʻzidayam, lekin bu vaqtda jamoamizning tarixiga yangi sahifalar yozilmoqda.
o‘sha bayroqcha bilan avtobusda ketgan bola endi o‘zi ham ota bo‘libdi, farzandi uchun qizil-sariq nishonli futbolkaga beribdi. vaqt o‘tishi bilan g‘alaba va mag‘lubiyatlar orasidagi farq xuddi shu oilaviy ruhga aylandi — yaqinlik hissiz hech narsa yo‘q. men shunday vaqtlarni eslaganimda yuragimni qattiq urib turar edi, chunki unda tomoshabinlar va futbolchilar oʻrtasidagi aloqa bor edi, unda hamma bir-birining farzandi, bir-birining qaramog‘idagi kishi kabi tuyulardi. hozirgi avlod esa buni boshqa darajada ko‘rib qolmokda: ularning oldidagi bosim katta, amma ichkaridagi „o‘zimiz bilan o‘ynaymiz“ degan ishonchni olib qoldilar, shu sabab musofirlarning maydonlarini ham oʻz uylariga aylantirishdi. maydondagi 2:0dan keyin his qilgan quvonchimni eslayman — o‘sha paytda jamoamizning oyoqlariga yer o‘z-o‘zidan berilib ketgan edi, chunki har bir o‘yinchi o‘zining birinchi muxlisiga qaramasdan o‘ynardi. bugun esa shu ruh shunchalik keng tarq Tho borki, hatto xorijdagi stadionlarda ham qizil-sariq to‘lqinini ko‘rganimda go‘yo uyga qaytgandek tuyulaveraman. tarixning har bir sahifasida shunday lahzalar bor — ular mahalliy jamoani milliy bo‘lish yoʻlidagi qadamga aylantirib kelgan. shu 3:0 mag‘lubiyatdan keyin kelgan yangi davrni his qilish uchun o‘zimizni biroz ochishga to‘g‘ri keldi, lekin shunday qilsakki, bu yerda shunchaki o‘yinga moyillik bilan emas, balki kelajakka imon bilan borganmiz.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Oftobogim, yigitlar, hammasi ochib ketdi! Buxorodagi qaychi ustida o'tirgan men, vaqtda 91-yilning avgustini eslayman — mening birinchi "Orol" bayrog'imi ham shunday edi, qizil-sariq ranglar bilan bezalgan ko'ylak edi, chunki onam tug'ilganda erta sizdirib ketgan edi, "bola shunday kiyinib go'yo Muborak stadioniga kirishi kerak" deb. O'sha kiyimda men maysazorda sakraganman, keyinchalik shunday nishonlarimni ham foydasi chiqdi — hech kim menga "oftobajon" demadi, chunki oyoqlarim har doim bitta joyda qolmagan edi.
Shunday qilib, mening jamoam 3:0 ga mag'lub bo'ldi — lekin o'sha zahotiyoq bu yerda yangi hikoya boshlanishini his qildim, chunki birinchi muxlisning bayrog'i qo'liga yopishib qolgan edi va o'zimni vaqtincha "Orol" himoyachisi hisoblab, himoyachilarga: "Keling, o'zimiz bilan o'ynaymiz, qizlar kuzatib turibdi!" — deb baqirdim.
Endi eslayman, birinchi xalqaro o'yindan keyin uyga qaytganimda, onam menga ko'ylakni yuvib qo'ydi va undagi qizil-sariq dog'larni o'chirish uchun QURITGICHni ishlatishni istamadi — "Bu Orolning tarixiy jangi, bola, vaqt bilan aralashma!" dedi.
Shunday qilib, menimcha, u yo'qotish yo'ldagi to'siq emas, balki yangi bosqichning boshlanishi edi... yoki shunchaki o'zimni yomon o'yinchidan himoya qilish uchun topilgan yaxshi bahona! 🤣🔥
Choynagimni ushlab tur.
Qizil-sariq bayroqdek yonib turaverar ekan, yoʻq-u yoʻq... bir vaqtlar avtobuslar orasidan oʻtib ketganda, odamlar kichkina qizamard deb oʻylagan edilar, lekin ular oʻzlariga "oʻzimiz bilan oʻynamoqdamiz" deganlar. Oʻsha zahotiyoq ikki kun oʻtmasdan Almatiga borib, toʻrtta toʻp kiritish — bu qoʻrquv bilan yashovchi xalq uchun hech narsani koʻrsatmas edi. Nima boʻlganda ham, bayroqni koʻtargan onamning soʻzi eslar ekan: "Bu tarix, bola, vaqt bilan aralashma!" va ha, vaqt ayamadi — qizlarimiz endi xorijda ham oʻzlarini koʻrsatib yurishadi.
92-yilning oʻsha oyi... Qanday boʻlmasin, ularni oʻtgan yoʻl uchun qandaydir taqdirlaymizmi-ya? 🔥
Bolaligimdan tribunada.