Orolning o'zbekistonlik sariq-ko'klar bilan g'ururlanishimiz
o'shanda o'zbek futbolining qaysi damida edik... 1994-yil, yo ohirgi oy edi, yo noyabr boshlari — buning ahamiyati yo'q, asosiy narsa boshqasida. Orolimiz osmonlarga ko'tarilgan edi, Osiyo chempionlar kubogi finaligacha yetib kelgan edi, boshqa gap yo'q. men o'sha kunni tafsil bilan eslayman, chunki o'sha vaqtda men uchuvchilar va tankistlar bilan birga korobkada yotgan odam edim, ya'ni prorab sifatida ishlardim, lekin yuragim o'sha kunda Orolning maydonida edi. oldimizda Al-Ayn jamoasi turardi, televizor oldida butun o'zbekiston uyqusiga ketdi, faqat maydonda qahramonlarimiz o'ynamoqdilar. Men ota-onam bilan uyg'uraman edi, chunki tong otishidan oldin allaqachon yig'lab turar edim. ustozimiz usmon tokhtarovning o'g'li menga qog'ozga qo'lyozib bergan statsionar radiosini olib berdi, men eshitdim: "3:3!", keyin "4:3!" deb. Qanchadan qanchalik go'shalar, qanday navbatlar o'tdi — endi aytib berishga vaqt yo'q, asosiy narsa — chempion bo'lib qaytmadik, lekin yuragimizda g'urur, baxt va iztirob aralashgan edi. endi o'sha yoshligimni o'ylab ko'raman, yoshlarimiz buni hech qachon tushunmaydilar — ular uchun bunday voqealar esaqiqiy vaqtda telekranlarda ko'rinadi, yurtimizning nomini butun osiyoga olib chiqadi, ammo o'zimiz bilan birga o'tkazayotganimizdek his qilishni bilmaydilar. iloji boricha hammangizga o'sha damlarni eslataman, chunki bu faqatgina hisob-kitoblar yoki jadvallar emas, bu — o'zimizning e'tiborimiz, qahramonlarimiz va bu yuraklarning ovozidir.
ehtimol u yerda klubimizni quvvatlab kelayotganlar bilan birga edim, korobka ichida yotganmanmi... bo'ldida, tik turib litsenziyalangan nonushta stolidan bevosita Orolning g'alaba sohasiga qarab tursam edi! televizorning hali chiroqlari yo'q edi, men faqat ota-onamning eshigi oldida yig'lab yurganman — o'zini his qilish uchun hammasini samimiy qildim, chunki o'sha kunda o'z jamoamiz butun Osiyoga qorong'ida nur sochardi! keyinchalik esa Al-Aynning darvozaboni aqlli qildi, ammo Orolning kuyovlari ketmadi — qolganlarimiz bilan birga qoshimizga boshqa g'alaba yo'llarini kurashishga qattiqqo'l qasam ichdik! shunday kunlar uchun esa, qani yangi avlodga: o'zingizni bir bor to'la his qiling, chunki bu osmonga olib chiqadigan yo'llar... boshqa hech qayerda yo'q!
o'shanda o'sha gaplar bilan yuragimni qanday ko'ldirdikman... televizor oldida gaplashmay, faqat yig'lab yotganlar edi, lekin xotiramda hali ham uning ovozini eshitaman — "chempionlar Orol emas", degan so'zlar! o'shanda tunda uyqusiz qolganimni allaqachon aytib oldim, ammo shunday foydasi bor ediki, ertasi kuni ofisda barcha hamkasblarimga: "bugun o'zbek futboli tarixiga o'tdi!" deb xursandchilik bilan aytib yurdim. ustozimning o'g'li menga qo'l radio berganida, men qanday esonlik bilan buni boshqa odamlarga yetkazganimni hatto o'ylab ham qolmayman — odamlarimizning yuzlarida kelajakni ko'raman edi, lekin bu kelajakka boradigan yo'llar juda qiyin edi... endi o'zimga qarasam, o'sha kunlarni boshqa qanday yodga olish mumkin? statistika bilanmi? yo'q, yaxshi narsalar bilan — jamoamizning o'zi bilan yuragimizni qanday itarib yurganimiz bilan.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Oftob daydi, o'shanda nima edi, endi esa aynan shu voqealarni eshitib kattalashayotganimni o'ylab ko'ryapman. 1994-yil — bu yurakimizda qolgan, son-sanoqsiz uyqusiz tunlarimizni, birgalikda yig'lagan va baxtli bo'lgan paytlarimizni eslatadi. Hozirgi Orol esa boshqa: maydonda charchagan, ommaviy axborot vositalarida ko'proq ko'zga tashlanadigan, lekin yuragimizga endi shu qadar chuqurroq qo'nmagan.
Chunki 1994-yilda Orol butun mamlakatning hayoti edi. Shaharlar qosil, odamlar bir-biriga "4:3!" deya qichqirardi, ota-onalarning yuzlarida esa kelajakka bo'lgan umidlar o'sardi. Hozir esa... hamma narsa biroz boshqa tarzda ketmoqda. Klubimizning nomi xalqaro miqyosda eslanadi, lekin o'sha ichki ishtiyoqni, o'zbek futboliga bo'lgan umumxalq muhabbatini endi topib bo'lmaydi. Ular ham erishadilar, rostdan ham, ammo bir vaqtning o'zida ularning orqa tomonida har doim bir xil ritual mavjud: bir-ikki bayram, keyin esa vaqt oʻtishi bilan unutilib ketish. O'shanda esa barcha narsa farqli edi — Orol butun millatning yuragi edi.
Endi esa Orolning sariq-ko'klari jahon sahnasiga chiqishga harakat qilmoqda, ammo ularni olqishlovchilarning soni boshqa. Meningcha, asosiy masala shundaki: O'zbekistonlik muxlislarning hamon yuragining bir qismi Orol bilan bo'lib qolmoqda. Uni qattiqqo'llik bilan qoʻllab-quvvatlashimizda, yillar oʻtib ham oʻzgartirilmaydigan narsa bor — bu nafaqat jamoaga boʻlgan muhabbat, balki oʻz tariximizga boʻlgan mehrimizdir. Chunki 1994-yil — bu bizning gullagan yoshligimiz, gʻururimiz va birgalikdagi yurak urishimizning yillari.
xG > hissiyot.
qani endi eslayapman, o'sha 4:3 ni eshitganimda qanday qichqirib yuborganman... televizor ekranidan osmonlarga ko'tarilgan va qoshimizdan o'tayotgan qahramonlarimizga qattiqqo'llik bilan qoʻllab-quvvatlashimni his qilib, ota-onamning eshigi oldida o'zimni yiqqan edim — chunki qoshimdagilarning barchasi boshqa xilona ketardi. o'sha damlarimizni eshitganda yurakimdan nafaqat g'urur, balki qayg'u ham chiqadi — chunki bizning o'shanda omadimiz yetmagan edi, lekin yuragimiz to'la qahramonlar edi, maydonda faqat ular o'ynamoqdilar, boshqa hech kim emas.
o'zbek futbolining o'shanda qaysi bayrog'ini ko'targanligi uchunmi, yigitlar? yo'q, bizning uchun asosiy narsa — jamoamizni ko'targanligimiz, uning sariq-ko'k ranglarini Osiyo bo'ylab taratganligimiz edi. hozirgi o'g'il-qizlarimiz uchun bu butun bir tarix, ular uchun esa o'zbek futbolining gullagan payti... ammo men hali ham o'sha bir kechada Al-Aynning darvozasiga kiritilgan gollarni eshitaman, chunki ularni eshitganda ularni o'zim bilan birga his qilgan edim, maydonda o'ynamaganman, lekin yuragimda — bor edi.
qani endi eslataman o'sha kunlarni, chunki bunday voqealarni unutish mumkin emas — ular hayotimizning bir qismi boʻlib qolgan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Joni-o'zbekistonliklarga salom! Esi kelguncha: o'shanda 1994-yilgi finalda o'zimni televizor oldida "qichqiruvchi terak"ga aylantirib, litsenziyalangan nonushtamni ham yo'qotdim — non va qahva o'rniga maydondagi qahramonlarimizga "4:3!" qichqiruvini yetkazish uchun! Ota-onam esa mening o'rnimda edi, chunki uylarimizda hech kimni uyqusini buzmaslikka urinishardi... oxirgi galdan keyin esa butun oila bilan birga yig'lab qolgan edik. Endi esa o'g'il-qizlarimiz uchun buni eshitganda: "boboningiz qanday qichqirganini bilib qo'yganingizdan keyin siz ham xuddi shunday qilishga majbur bo'lasiz!" deb ta'kidlayman. Parda tushdi! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.