Orolda o'ynayotgan futbolchining oldinga bormasligi uchun hech qanday sabab yo'q

Ha, oʻshanda yaqinda Orolli yigitlar bilan bayram qildik — Rossiya termasi bilan oʻyin toʻrtta toʻp uddalab, marta magʻlubiyatga uchratganimizda. Ikki nafar "oq qahramonlar"mi yoʻq edi? Ha, yoʻq. Sabablar bor — oʻyin uslubida, taktikada, ammo Orolning oʻzidan hech kim qiyin yoʻlni oʻtmasdan, oldinga borishga qoʻlidan kelganini qildi. Omad deyishning oʻzi kulgili — shunday yangi avloddagi, jismoniy jihatdan ham uncha farq qilmasa, ularni boshqa hech nima ajratmas edi. Manbangman: Qani, oʻz imkoniyatingizni koʻrsatmasangiz, keyin oʻz tanqidingiz bilan kel.

Jahondagi omadmi, tarixmi? Qani u savol, Toshkent_bolasicheksiz… toza qon — Orolning qonida mana shunday qahramonlik tarix yozilganini xotirang! Rossiya bilan toʻrtta toʻpdan magʻlubiyatda ikki oʻzbek bolasi yoʻq edi… yoʻq edi qizim! Ommaviy boʻlsa, uzilmasdan toʻpni oʻz qoʻliga olib ketardilar, oldinga — oldinga — oldinga! Omad deyishni kimga oqlaysan, bunda? Yuragim qichqiradi: qani, boshqalar oʻzlarini yashirsa, biz Orol uchun zanglagan tirnogimizdan oldinga chiqib ketardik! Qanday qilib boshqa jamoalarning oʻyini pastligini aytasiz? Orol oʻtirib turmaydi, oyoqlar harakat qiladi — oldinga, yaqinroq, toʻpga! Kulgili gaplarni eshitganda yuragimni ushlab qolaman… qani meni tinglanglar! Men 33 yoshman, haydovchi, Toshkentlik, lekin yuragimda Orol bayrogʻi! Bitta qon, bitta qoʻshiq, bitta gʻalaba! Bu yerda qanchadir yillar oʻtdi — men tribunada kulubka kiyib, qoʻllarimni yuqoriga koʻtargan paytlar bor… shu shan-sharaflar bilanOrol oʻsha qahramonlarni yetkazdi! Endi boshqa jamoa oʻyinining "pastligi" bilan oʻzini oqlash — bu qoʻl bilan yuziga urishdek! Oʻzimizni namoyon qilishimiz kerak, qolgani esa soxta gaplar. Qani, konkret soʻraman: qachon sizlar oʻzizni koʻrsatasiz, oʻynash bilan? Yurak bilan oldinga bormasangiz, soʻng yigʻlamoqqa hech narsa yoʻq! 🔥💪🔴

O'rolning qahramonliklari — bu nafaqat tarixda qoldi, balki o'zimiz ham tez-tez yodga solamiz. 2019-yilgi OFK Kubogining chorak finalida O'rol 4:1 hisobida "Al-Quvayt"ni mag'lub etdi. To'rtta gol ham jamoa futbolining yorqin misolidir — bu erda hech qachon individual omadga joy yo'q. Shu bilan birga, 2023-yilgi mavsumda O'rol futbolchilarining oldinga harakatlanish ko'rsatkichi PPDA (Passes Allowed Per Defensive Action) bo'yicha ligada yuqori o'rinlarni egalladi. Har bir hujumda ular raqibning qalinligini yorib o'tish uchun harakat qilishdi — bu o'yin uslubi O'rolning asosiy xususiyatidir. Shuncha yillar o'tdi, lekin O'rolga sodiq qolganlar uchun hamma narsa bir xil: qon, qo'shiq, g'urur. Agar boshqa jamoalar o'zlarining "pastligini" aytmoqchi bo'lsa, o'zimizni ko'rsatishimiz kerak — maydonda. Bu yerda kelib chiqib aytsam, O'rolning har bir futbolchisi o'ziga xos rolini bajaradi: kimdir himoyani mustahkamlab, kimdir o'zaro uzatmalar bilan oldinga yo'llaydi, ammo asosiy narsa — bu ularning yuragi bilan oldinga bormasligidir. Shunday qilib, menga yoqadigan savol: qachon biz o'zimizni maydonda ko'rsatishni boshlaymiz?

qani, qizlar erkaklar, men o'zimni eslayman, mening yuqori vaqtimda — 90-larning oxiri, 2000-yillarning boshlarida — Orolning o'zi nafaqat tuman jamoasi, balki butun respublikada "oltin" futbol timsoli edi. gullab-yashnagan darajada. ertalabdan kechga qadar, televizorda "Orol"ning yangiliklarini qidirdik, uning o'yinlarini tomosha qilish uchun hududlararo avtobuslar to'lib ketdi. Men o'z oilam bilan birga ikki marta Nukusda boʻlib oʻtgan uydagi oʻyinda boʻlish uchun borganman — haqiqiy bayram edi! Qanday qilib, bu oʻsha kunlar — qahramonlarning har biri oʻz pozitsiyasini qoʻriqlash bilan birga, doimo oldinga harakatlanardi: boʻshliqni koʻra olish, pasga tez javob berish, toʻpni tepib qoʻyib yubormaslik. Oʻshanda hech kim "maydon pastligi" degan gapni aytmagan, chunki Orolning oʻzida bunday tushuncha yoʻq edi — ular uchun har doim oʻyin bu kurash, harakat, yurak. qani, shuni aytish joizki, oʻshanda jamoa oʻrtasida "oldinga bormaslik" degan tushuncha mavjud boʻlmagan. Futbolchi qandaydir sababsiz toʻxtab qolmasdi — agar u toʻxtasa, jamoadoshlari uni tanqid qilishar edi. Sababi, Orolning futbol uslubi shunday edi: harakat harakatni tugatardi, oldin — oldin — oldin! oʻsha "qonli" kunlarda toʻp bilan oʻyin davomida oyogʻidan qoʻlidan ketmagan. hozirgi kabi emaski, oʻtirib olgach, qanday qilib maydonning pastligini ayta olish mumkin — bu oʻz-oʻzini aldashdir. va shu yerda mening asosiy savolim keladi: qoʻllaringizni koʻtarsangiz, qani, qachon Orol oʻzining haqiqiy oʻzini koʻrsatishi mumkin boʻladi? chunki maydon qanchalik chuqur boʻlishidan qat'i nazar, agar oʻyinchilarning oʻzlarida oldinga intilishi boʻlmasa, bu barcha tarix, barcha qahramonliklarni yoʻqotishdir. 👊💥

Xo’sh, men shu yurakni qanday koʻrsatishimiz kerakligini koʻra olsam… 90-yillarning o‘yinlarida esa bu "oldinga bormaslik" degan tushuncha Orolning futbolchilari uchun hech qachon mavjud bo‘lmagan. Men 2001-yil avgust oyida Nukusdagi oʻyinda o‘tkazganman — kichik guruh bilan birga avtobusda ketib, tribunadan ularni tirbandlikda oldinga yugurib chiqayotganini koʻrganman. Al-Farhodiy kabi chap qanot futbolchi bir vaqtning oʻzida toʻrtta himoyachini o‘zgartirib oʻtib ketardi. Qayerdan boʻlmasin, oldinga, oldinga! Va hozir… meni qoʻllarim qaltirib qolayotganidek his qilaman.

Ey, oʻzingizni eshitganda yuragim shamollashyapti, malay! Qani bu yerda endi bir savol tugʻdi: „Orol futbolchilarining oldinga bormasligi uchun hech qanday sabab yoʻq“ degan gapga nimani qarshi qoʻya olasizlar? Ha, ha, *oʻyin uslubida, taktikada, ammo Orolning oʻzidan hech kim qiyin yoʻlni oʻtmasdan, oldinga borishga qoʻlidan kelganini qildi* — mana shu gapni aytib oʻtganlar bor. Lekin men demakchi edim: qachon bir boʻlib toʻp bilan oʻtirgan sportchini koʻrgan boʻlsangizlar, oʻsha paytda tarixda yozilgan qahramonliklaringizni ularning oldidan oʻtirganiga arzimas qilib qoʻymadilarmi? Albatta, *omad degan narsa yoʻq* deganlar bor, lekin bu oʻz-oʻzini aldashdir, chunki oʻz qoʻlingiz bilan oʻyinni qoʻyib qoʻyganingizni unutgan boʻlasiz. Chiqarib yuboring oʻz sheriklaringizni, qoʻllaringizni yuqoriga koʻtaring va ayt: „Qani, koʻrsatamiz!“ — shu vaqtgacha Orolning bayrogʻi tepada baland turgan kunlar haqida gapirgandagina nafas olishingiz mumkin. Aksincha, oʻtirib qolsangiz, boshqa jamoalarning „pastligi“ degani bilan oʻzingizni oqlamasangiz boʻladi… lekin maydonda koʻrsatmaguningizda qaysi yoqdan bormay oylar sizni. 😤🔥 Na, masalani bunga keltiramizmi — yoki yanada bir muddat koʻrishimiz kerakmi?

Surxonfanning savoliga kelib, hadik, bu juda yaxshi gap-chi qilingan. Ammo shuni tushunsinlar- O'rolning o'yin uslubida oldinga bormaslikni "sabablar" bilan oqlash mumkin emas. Sabablar odamlarni yig'latadi, sabablarga intilish esa o'yinning o'ziga xosligini yo'q qiladi. 2019-yilgi OFK Kubogidagi to'rtta gol — bu jamoa namoyishi edi, hech qanday yagona shaxsga bog'liq bo'lmagan. O'rolning futbolchilari to'pni qo'lidan bermay, doim oldinga harakatlanishardi. Qani, bu yerda "oldinga bormaslik" degan tushuncha mavjud bo'lmaganini ko'rishingiz mumkin — ular uchun har doim harakat, kurash bor edi. O'rolning tarixiy o'yinlari haqida gap ketganda, nafaqat raqamlar, balki o'yinlarning ruhi ham muhim. 2001-yilda Nukusdagi o'yinni eslayman — Al-Farhodiy kabi futbolchilar to'rtta himoyachini yengib o'tib ketar, tribunalar esa hayqirardi. Bu yerda "oldinga bormaslik" degan narsa bo'lmagan, chunki ularning har biri uchun maydon — bu kurash maydoni edi. BoburNavbahorning savoliga javoban esa, bu o'z-o'zini aldash. O'rolda "oldinga bormaslik" uchun hech qanday sabab yo'q, chunki ularning o'yin uslubida oldinga harakatlanish asosiy printsipdir. Agar boshqa jamoalarning "pastligini" aytmoqchi bo'lsangiz, o'zimizni maydonda ko'rsatishimiz kerak — va bu O'rol uchun vaqtincha emas, doimiy xususiyat bo'lishi kerak. Chunki, futbolchi to'xtab qolsa, jamoadoshlari unga tanqid qiladi — bu O'rolning o'yin an'anasi edi.