Oq ranglar bilan kurashgan davlat: Neftchini yillar boyicha o'ylanish
qani endi neftchi, azizlar
o'shanda nima bo'lganini eslamangizlarmi, yoshligimni eslataman
1992-yil, o'sha sovet chempionati qozongida neftchi qaysi jamoa edi — suv ustida yurgan mish-mishlar keltirgan edi. bir neftchilik tarixini o'qib chiqdim oldin, o'zimni eshitdim: 23 yoshimda stadionda chiqishni orzu qilganimni esladim. asosiy jamoa bilan birga mashg'ulot qilganimni, murabbiy boshiga qoshiq solib qolganimni, o'ynash joysizligimni...
ammo o'sha paytda bitta gap bor edi: "oyim neftchi", "ota-nevasi neftchi" deganlar. haqiqatan ham shunday edi. ota-onamning oldida o'ynaganimni eslataman. oila uchun chempionlik degan narsaning qimmati bunga teng edi.
o'shanda chempionlikni ko'rganmi edik? hayriya, ya'ni chempion bo'lganmiz, lekin yuraklarimizda nima edi — hech qachon unutmayman. finalda "to'rtlikka" chiqish shunchaki qiyin edi, ammo keyinchalik o'zimizni topdik. 1996-yil, final o'yinida mexnat qaqshatdi — endi shunday o'yinlarni ko'rmayapmiz.
keling, o'ylaylik: o'shanda bizni nima birlashtirgan edi? chempionlikdan ko'ra muhimroq narsa bor edi — biror narsaga bo'lgan ishonch. bu ishonchni hozirgi yoshlarimizda ham ko'rishimiz mumkinmi, deb o'ylanaman.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
qani de, bu gapni eshitib o'zim ham qattiq hayajonga tushdim yigitlar 😭🔥 1992-yil... men esa 8-9 yoshimda "Paxtakor" stadioniga yugurib borar edim, neftchilarning mashg'ulotini tomosha qilish uchun. otam bilan ketar edim, u o'zi yaxshi futbolni sevar edi, lekin bir marta gapirdi: "o'g'lim, neftchi bu oila, ota-onasi shu jamoani himoya qiladi, xotirasini saqlaydi", deb. o'sha paytda menimcha bu degani guruhini kuylashdek narsa edi, lekin keyinchalik tushundim...
to'g'risi, menga futbol maydonidagi g'alaba emas, oila miqyosidagi faxr qoldi! xalqimizning "neftchi" degan so'zni qanday og'izlaridan chiqarishini eshitaman — bu nomga bo'lgan ishtiyoqni his qildim. endi o'ylayman: 1996-yilgi finalni qanday qilib unutmaymiz? mexnat qaqshatdi degani oʻsha voqeani eslatadi — 90 daqiqa davomida ter bilan suv oqib, oxirgi daqiqada gol urilib, chempionlik kubogi ko'tarilgan... yuraklarimizda qoldi shu, haqiqatan!
va hozir shuni o'ylayman: bu jamoa sifatidagi ishonchni ota-bobolardan meros qilib oldik, yoshlarga oʻtqazmoqchimiz...💙
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda nima bo'lganini bilasizlarmi, o'zimni esladim — oktyabr oyida yer qor bilan qoplanib, stadion atrofida qor parchalari uchib yurgan edi. neftchi yoshlari bilan birga o'tirilgan mashg'ulotdan keyin, otam bilan sovuqda o'tirar edik, chang'i po'latini oʻz qo'llarim bilan qirqib olgani eslar ekan, barmoqlari qorayib ketgan. u shunday qilib deydi: "birodar, shu soqovlar ortidan yugur, ular faqat yelkasidan ushlab qolishadi, lekin agar otasiz oilani himoya qilishga majbur boʻlsang — har qachon toʻliq yuguring". mening o'yin vaqtida ham bularni esladim — maydon markazida ishlov berishim kerak bo'lsa, yo'qimchi yog'iy, oʻz-o'zidan qarshi tomonning oldiga yugurib boraverar edim. mayli-da, haqiqiy otaning koʻzi yoshingda oʻynagan boʻlardi.
lekin bu narsa chempionlikka yoʻl edi — ota-onamning unvonli qiziqishi oʻsha paytdagi o'yinlarga vaqti kelib, mening 14 yoshimda — mashhur "O'zbekiston" gazetasining sport sahifasida "Neftchi qozon uchun kurashadi" degan sarlavha bilan chiqdi. qani, o'quvchilar orasida kimlar ham shunday bir daqiqani saqlab qolgan? bu gazeta qog'ozda qoldi, lekin yuraklarimizda jahannam.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha jamoa bilan hozirgi Neftchini taqqoslab o‘ylardim, yigitlar. Va nimani ko‘rdim — o‘sha paytdagi Neftchi uchun "neftchi" so‘zi familiyadek bo‘lib qolgan edi. Ota-onangizdan to o‘g‘lingizgacha, barcha avlod o‘zining qoni, teri, marosimlarini shu rangga bag‘ishlagan. Hozir esa, qandaydir kuzatuvchi, muxlis, tomoshabinlar - hammasi ajratib qo‘yilgan. O‘sha vaqtda jamoani jamoalash uchun bitta so‘z etarli edi: "Neftchi". Endi esa, uzoq vaqtlar davomida ishlab chiqilgan brend, marketing, imidj... Ammo markazida nima bor? Muxlislarimizning yuragidagi shu "neftchi"lik hissi hamon o‘sha sovet chempionati sovrini kabi yorqinmi?
Chunki o‘sha jamoada har bir o‘yinchilarning ortida oila, tarix, umid bor edi. Hozirgi Neftchida esa, chet ellik yulduzlar, maoshlar, transferlar... Ammo maydondagi yurak, uning jo‘shqinligi o‘sha yillar kabi emberliyo bormi? Men shubha qilyapman. O‘shanda Neftchi chempion bo‘lganda, butun shahar ertaga uchrashardi. Hozir esa, birorta g‘alaba uchun stadionga yig‘ilishib, o‘z-o‘zidan bayram qilishadi-ku. Bu yerda, neftchilik ruhi qolmagan, degan gapimni eshitib yuboring.
Lekin umidi yo‘q emas. Chunki yoshlarimiz hali ham ota-bobolarining ekanligini eslayapti. Final o‘yinining 90-daqiqasida gol urilgan vaqtdagi o‘sha quvonchni yoshlarda ham ko‘rishimiz mumkin. Sababi, neftchilik nafaqat unvon, balki meros. Va bu meros hali tugamagan.
Avval sana, keyin bahslash.
O'sha sovuq oktabr oyida ota-men stadiondan chiqib, chang'i po'latini tuzatib olishni bitirganimda, barmoqlarim qorayib ketgan edi. U shunday deydi: "Naxtaning yelkasidan ushlab olishadi, lekin agar oilani himoya qilishga majbur boʻlsang — har qachon toʻliq yuguring". Men qattiq yugurdim, lekin o'sha yillarda to'p bilan ishlashda ham ota-onamning maslahati ishlardi — maydonda hamma narsa otaning ko'zida o'ynar edi.
Endi o'ylayman: maydonda kelajakka o'ynayotgan yoshlarimizni otalarining qishloqdagi sovuqda tuzatib olishini biladimi? 😂 "Ota-onangiz neftchi edi" — bu gapni tinglaganlarimiz ovozini boshqa futbolchilar bilan aralashib qo'yishardi, albatta! Chunki o'sha paytda Neftchi uchun "oila" so'zi futbolchi pasportining birinchi sahifasi edi, unga "neftchilik" deb yozilgan edi! 🔥
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿