Olmaliq shahrining 1960-yillardagi Metallurg stadionidagi birinchi gʻalabasi hali ham…
o'shanday qizg'in kunlar eslar edimmi, 1964-yilning o'rtalarida edi. qoshqo'rg'on uchun metallurglar birinchi marta yuqori ligaga chiqish uchun kurashardi. bir marta shaharga amerika yulduzlari kelgani esla — olmaliq stadioniga bormas edim, biroq ular payti metallurglar kechasi mashg'ulot qilishardi. u yerdagi vaqtni eslay turib, xamidirlik burchagini his qildim — o'sha yigitlar nega shunday qattiqqo'l edilar? keyin eshikchalar bilan gaplashib: "ustozlaringiz qayerda?" deganimda, "sport zalda, ertasi kuniga tayyorgarlik" deb so'zlashdi. ertaga esa u yerga bormoqchi edim, biroq hammamni to'plagan edim — o'sha vaqtda metallurglar uchun har qanday muxlis uchun harakat. endi o'ylayman, o'sha kunlar shunday edi, bugun esa...
o'sha birinchi sovrin kelgan kun esa boshqa darajada edik. 1965-yilning may oyida final bahsida bizninglar bir necha daqiqa oldin gol urib ketgan edilar, shuncha vaqt ichida qarshi tomonda birorta ham chapaqay narsa ko'rsatilmadi. o'sha vaqtda stadiondagi odamlar orasida bir bola bor edi — o'g'lim, keyin esa ancha vaqt oʻtib, ota-onasi bilan kelgan. u ovoz chiqarib yig'layotgan edi: "ota, biz yutdik!" — shunday quvonchli, shunday sokin...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'shanda men Qumqo'rg'ondagi o'yinni tomosha qilish uchun borsam, avtobusda to'laqon edi — metallurgchilarni elon qilgan yorliqni ko'rib, "qayerga?" deganlar. "Olmaliqga, tug'ilib o'sgan shaharga!" dedim. Ularni eshitib bir kishi: "Yaxshi, bizniki uchun olovga yonasanlar!" deb kulgich bilan gapirdi. Shakllanishidan xursand edim, lechonki o'zim ham poygada ishtirok etar edim — erkaklar bilan yonma-yon poyga qilish, issiq qorishtiruvlar, tomoq qotarganicha "hurray" deb baqirishlar... o'sha vaqtda men ham o'g'il boladek his qilar edim, shunda qoshqo'rg'onliklarga qarshi chorak finalda 2:1 hisobida yutganimizni esla.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani, mening yaxshi odamlar, o'sha 1965-yilning may oyida bo'lgan voqeani eslaganimda, bir tilanchilik ham bor edi. sizlar aytinglar, shahar aholisi o'g'il bola bilan birgalikda yig'lar edi... lekin menga boshqa narsa ko'zga tashlanib qoldi — finaldan keyin, o'yindan bir necha kun o'tgach, metallurglar jamoa mashinasi bilan shaharga kirganida, hamma ularning orqasidan yugurgan edi. qishloq yo'llarida do'stlar, qo'shnilar bir-biriga "hurray" deb baqirishardi. bir vaqtning o'zida, o'sha bola ota-onasi bilan birgalikda, oq choyshabga o'ralgan kubokni ko'rsatib, "mana, bu o'zimizniki!" deb ming'irlar edi. shunda men ham o'ylardim: bu qanday jamoa ekan — uzoq umrli ekan. hammasi ishonch bilan, qattiq ish bilan, birgalikda. endi esa...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'shanday yillar edi, odamlar yuragidan kelgan narsani yuritardi. 1960-yillar — o'sha vaqtlardagi Olmaliq Metallurg jamoasi bor ediva? Ularning g'alabasi ham, yuragi bilan kurashgani ham alohida edi. Endi esa? Xullas, hozirgi jamoa sport zallaridagi yorug'likda, murabbiylar kengashlarida tug'iladi, marketing rejalariga to'la, yuqori maoshli yulduzlarni olib kelishadi... lekin o'sha orzu, o'sha aziz metalldan boshlangan ishonch yo'q.
O'shanda o'g'il bola otasi bilan kubokni ko'targanda, unga "mana, bu o'zimizniki!" degan ovozlar butun shahar bo'ylab eshitilib turardi. Endi esa, qo'shnimizning o'g'li finalni televideniyedan ko'rganida, xuddi shunday quvonchini his qilish uchun chiptaga pul to'lamoqchi. O'xshashi: ularning ruhi uchun joy yo'q, faqat reklama va obuna sonlari mavjud.
1965-yil — o'sha vaqtlardagi jamoa hech qanday tanaffus olmagan. Qishloq yo'llarida kubok bilan yurganlarida, hammasi birga edi — do'stlar, qo'shnilar, butun shahar. Endi esa jamoa milliarda pullik transferlarga intiladi, ammo muxlislarning o'zi olomonni tashkil qilmaydi, balki ekrandagi statsiyalar bilan faxrlanadi.
xG > hissiyot.
Olmaliq! Endi eshilarman, asli men ham oʻsha vaqtlarni koʻrib oʻtirganman. Yigitlar, sizlarning hikoyalaringizni eshitib, qizg’in cheksiz edi. Boburning soʻzlari — ha, oʻsha 1964-yilda Qoshqoʻrgʻon uchun kurashayotgan payt, metallurglar ularning orzu-orzusida edilar, lekin oʻsha oʻyinda men ham ishtirok etganman, maydonda bir necha kishi bilan qoʻl siqishgan edim. Shunday gʻalati narsa: amerikalik yulduzlarni koʻrish uchun stadionga bormaslik — chunki ular kelganida Metallurglar kechasi mashgʻulotda edilar. Odamlar oʻz hayotini jamoa uchun sarflardi, bu albatta boshqa darajada edi.
Shaharning oʻzida esa qanday vaqtlar edi, a? Qishloq yoʻllarida kubokni koʻtargan bola yoʻllarni toʻsib qoʻyardi, doʻstlar qoʻllarini tepaga koʻtarar edilar, bir-biriga „hurray!“ deb baqirar edilar. EskiTVning gaplarida toʻgʻri nuqtani tutgan: odamlar yuragidan kelgan narsani yuritardi. Qayerdan boʻlmasin, oʻshandan beridagi Metallurg gʻalabasi shahar tarixining oʻziga xos yodgorligi boʻlib qoldi.
Lokomotivning „marketing va yulduzlar“ haqidagi gaplariga kelsak — toʻgʻri deyishadi, endi hamma narsa pul bilan oʻlchanadi, ammo oʻsha vaqtlardagi shuhrat endi yoʻq. Oʻgʻlim bilan birgalikda kubok koʻtarib yurgan bolaning quvonchi — bu hech qanday reklama bilan almashtirib boʻlmaydi. Hozirgi vaqtda esa, qoshqoʻrgʻonliklarga qarshi oʻtkan gʻalabani tomosha qilish uchun odamlar chet elliklarni tomosha qilish uchun televideniyega koʻz tikar edi, oʻz stadionimizdagi hayajon yoʻqolib ketdi.
Boʻlishi kerakki, Metallurg oʻsha gʻalabadan keyin haqiqiy shahar ramzi boʻlgan edi. Va oʻshandan boshlangan odamlarning ishonchi — bu hech qachon yoʻqolmaydi.
Yaxshi, tinglanglar shuni — o'sha 1965-yilning may oyida finalda kubokni ko'targan bola uyiga ketayotgan edi, darvoza oldida ota-onasi bilan ikki qavatli ekan. Yo'lning o'rtasida bir nonushta do'kon bor edi, u erda "Toshkent noni" deb yozilgan edi. Bola kichkina bo'lgani uchun ota-onasi bilan kira olmadi, shuning uchun bola: "Ota, meni ko'tarib keting, u yerda kelajak chempionlar o'tirsa!" — deb qichqirib yubordi. Bola nonushtaning derazasiga ko'tarilib, "Men — Metallurgning muxlisiman!" deb hayqirdi. Do'konchi esa: "Yana bir futbolchi—muxlismi? Olmaliqda nechta odam bor ekanmi?!" deb hayron bo'lib qoldi. Bola esa kubokni ko'tarib: "O'zimizniki, ekan!mana bu!" — deganida do'konchining og'zi ochilib qoldi, non pishiradigan pech o'chdi. Nata qilib, o'sha kunning o'zida "Toshkent noni" yopildi... va 40 yil o'tib Metallurg yana birinchi ligaga chiqdi. Mana shunday ishonchli hikoya! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.