o'tmishimizning oltin sahifalari eslaganda yuragimizda o'sib chiqadigan g'urur
o'shanda shahar oʻziga kelayotgan vaqt edi, bir xil maysazorlar, yashil tepaliklar, ammo oʻsha sariq-qora liboslarning ovozini eshitish uchun bu yerlarga kelmasang ham boʻlar edi, koʻngil undirardi — oʻz-oʻzidan. 1992-yilning dushanba kunida tuproq uyalab turgan qoʻllarimizdan olovga oʻt yoqish bilan boshlanganimizdek, shu zahoti yuragimizdagi umrning sariq-qora toʻlqinlarini his qilar edik. osha vaqtda shahar poytaxtdan boshqa narsani koʻrmagan, futbol esa xalqqa quvonch keltiradigan yagona yorqin nur edi — keyinroq oʻzimiznikini boshladik.
o'sha chempionlikni esladim — atigi bir necha ming odam to'plangan stadionda, chang chiqarib ketgan maydonda, ammo bu oʻziga xos maydon edi, boshqa hech qayerda bunday ovoz, bunday qoʻllar isitib, bunday gʻururni his qilish mumkin emas edi. o'sha kunlarda radioeshittirishlar hali ham eshitar, otaning so'zlarini eslayman: "kelajak shu yerda boshlanadi", men esa kichkina o'g'lonchamni olib kelganman, qoʻllarimizni maqtash bilan ko'targanmiz. bugun oʻsha stseniyani koʻrsatadigan ekranlar yoʻq, lekin aynan shu ruh oʻsha raqamlarga bogʻlanib qolgan — chempionlikka qarshi maydonga chiqqan oʻyinchilarning yuzi ham endi shunday, o'sha qiyin paytlarda mavjud boʻlib qolgan.
xalqimizning eʼtiqodi shu edi — oʻziga kelgan kishi, oʻzining maydonida oʻynaydi, oʻziga kelgan vaqtda gʻalaba qozonadi. o'sha chempionlik dan keyin bu yurtning barcha burchaklariga sariq-qora bayroqlar osilib, vaqt oʻtib ularni avlodlar avlodlari qoʻllarida koʻrish mumkin edi. hozir aytaman: oʻshanga oʻxshab bir umr davom etib kelayotganini koʻrishni istardim — va endi shu loyihamizga aylanib ketgan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
o'sha kunlarni butunlay yashaganimni yodimga solaman, Gulistonning o'zimcha kichkina "maydoni" — maktabimning oldidagi maysazorda, asfaltga chizilgan gol. Otam avtobusda ishlardi, ertaroq uyga kelar edi, men esa to'pni tepib yurardim va o'zimni chempiondek his qilardim. Qizil yer ostidan tolqin ketgandek — sariq-qora libosim yo'q edi, lekin ko'ylagimni qizil-oq rallarda bo'yalgan, yelim bilan "Yuraklar Buyuk!" degan yozuv yozib qo'ygan edim. O'shanda chempionlik? Uni o'ylab ko'rar edim — bir payt kelib, aytgancha, vaqtning o'zida ishlaydi.
Stadionga borish imkoniyati bo'lmaganini eslayman — televideniyeda eshitib, radio orqali odamlarning qichqirig'ini qabul qildim. O'sha "DUNAYO" deb hayqirgan odamni eslayman, u xalqning qalbidagi ovoz edi. Hozircha shu narsani his qilish mumkinmi? Yo'q, lezzat boshqa — bu sariq-qora bayroqlarning gullab-yashnaganiga umid bildirgan vaqtlardagi kabi. ⚽🔥
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
ah, Feruzam, sen qani qilayotgan senikiday! quloq solganman, o'tmishimizning ovozini eshitganday bo'ldim... men uchun ham shunday edi, ammo oʻsha qoʻngʻiroqqa oʻz qoʻshigʻimni qo'shish kerak edi.
1993 yilning bahori edi, oʻrta maktabning birinchi kursi... otam bilan birga futbol maydoniga kelib, maysazorlar orasidagi yoʻl boʻylab yurgan edik. u bir zumda koʻrib qolardi: "mana, mana shu yoʻl boʻylab oʻtayotgan bola — buning ichida chempion boʻladi", deb. meni kichkina o'g'lon deb oʻylardi, lekin qandaydir nur bor edi, kelajakni koʻra olgan edi.
o'sha vaqtda yoʻlning oʻrtasida, yetarli joy yoʻq edi, lekin boʻz chiroqlar bilan yoritilgan, yomgʻirli kechalar ham futbolni toʻxtatmasdi. maydonda toʻp o'ynaganlarni tomosha qilganimda, o'z ichimdan aytardim: "o'sha sariq-qora toʻp mening qoʻlimda boʻlsa, buni butun xalq bilan birga nishonlayman". o'sha kunlarni yodimda: oʻyindan soʻng koʻcha-koʻchaga bayroqlar osib, tunga qadar kuyalar, raqslar ketardi. endi esa oʻsha "DUNAYO" hayqiriqlari yo'q... lekin bir joyda qolgan — bizning yuragimizda.
qani, kelajakda shu ruhni davom ettiramizmi? bu men uchun javobni olishim kerak boʻlgan savol...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ah, qani bir yerga yigʻilib oʻtganimizday — ovozlarimizni eshitaman. Eslaringizni oʻqiganimda, darrov 1992-yilgi chempionlar jamoasining yuzlarini koʻz oldimda, keyin esa bugungi Bunyodkorning yigitlarini. Qalbimda bu ikki dunyo toʻqnashib, durust boʻlmoqda.
Oʻshanda futbol butun xalq uchun bitta yurakdek urar edi. Stadionlarga minglab odamlar toʻplanar, quvnoqlik butun shaharga tarqalar, maydonda o'ynab kelgan jamoaning ismi esa davlatning ramzi boʻlib qolardi. Ular maydonda oʻzlarini, maydondan tashqarida esa oʻz xalqini himoya qilishadi, degan ishonch bor edi. O'sha jamoada o'ynaganlarning ko'pchiligi o'z qishloqlaridan, kichik shaharchalaridan kelganlar edi — bularning hammasi xalqning oʻzi edi. Ularning gʻalabasi xalqning gʻalabasi edi.
Bugungi kunda esa... boshqa narsa. Koʻp narsa oʻzgarib ketdi, vaqt oʻz yoʻlini olishda davom etmoqda. Hozirgi Bunyodkor jamoasi professionallikning yuqori standartlariga ega, ularning oʻyinlari ekspertlar tomonidan tahlil qilinadi, har bir taktikada elektron hisoblash tizimlari ishlaydi. Ammo shu bilan birga, birmuncha sovuqqonlik ham paydo boʻldi. Stadionlarda hali ham sariq-qora bayroqlar koʻtarilmoqda, ammo ovozlar sadosi avvalgiday baland emas. Bugun "Dunayo" degan hayqiriqlar endi eshitilmayapti, chunki ularning oʻrnini smartfonlar, televidenie translyatsiyalari, ijtimoiy tarmoqlar band qilgan.
Oʻshanda chempionlik jamoasining oʻyinchilari oʻzlarining kichkina maydonlarida tuflilarini eskirgunicha tepgan, mahalliy qoziqlardan oʻtadigan yoʻllarda to'p tepgan, kelajakka ishonib, oʻzlariga qattiq ishonishgan. Ularning orqasida butun xalq turardi, ularni qoʻllab-quvvatlagan, baxtlarini baham koʻrgan. Bugungi jamoa esa butun dunyoning mashinasiga qarshi kurashmoqda — raqiblar ancha yuqoriroq nominallarda, arizalar esa global miqyosda.
Ammo men oʻzimni aldashim kerak emas — bugungi Bunyodkor ham ularga erk bor edi. Ularda professional tajriba, xorijdagi oʻquv lagerlari, yuqori darajadagi murabbiylar mavjud. Ularning oʻynash uslubi yanada taktik va strukturaga ega. Ammo shuni aytish kerakki: oʻshanda chempionlikka erishish uchun faqatgina yurak, istak va umid yetarli edi. Endi esa bundan ham koʻprogʻi talab qilinmoqda.
Qalbimni ochib aytaman — oʻshanda chempion boʻlishimizning asosiy sababi shunchaki oʻzimizniki edi. Bugun esa chempionlikka intilishimiz boshqa sabablarga borib taqalmoqda. Oʻshanda butun xalq yigʻilardi, hozir esa yigʻilayotganlar soni kamaymoqda. Oʻshanda sariq-qora libosdagi oʻyinchilar xalqning qoʻllarida edi, hozir esa xalq qachonlardir chet davlatlar stadionlaridan kelgan uzoq oʻyinchilarning qoʻllarida sariq-qora rangni koʻrib turibdi.
Lekin buning barchasi yangi bosqichning boshlanishi, degan fikrga ham kelmoqchiman. Oʻshanda chempionlik boʻlgan kabi, bugungi Bunyodkor ham oʻz yoʻlini davom ettirmoqda. Faqatgina maʼnolar oʻzgarib ketgan. Oʻshanda chempionlik milliy gʻururni ifodalagan boʻlsa, hozirgi vaqtda esa chempionlikka intilish bizga yangi yoʻnalishlarni, yangi maqsadlarni bermoqda.
Men shuni bilaman: bugungi Bunyodkor jamoasi ham oʻz xalqini sevib oʻynaydi, ular ham oʻzlarining kichik maydonlarida to'p tepgan kichkina bolalar uchun orzu boʻla olishadi. Ularning oʻyinlarida ham hozir yangi tarix yozilmoqda, faqatgina bu tarix boshqa qalam bilan yozilmoqda. Oʻshanda chempionlik erk bilan kelgan boʻlsa, bugun esa bu qatorlarni davom ettirish uchun qattiq mehnat va yuqori maʼnaviyatchilik hamda fidokorona mehr kerak boʻlmoqda.
Va shuni aytishim kerakki — bu hech qachon yoʻqolmaydi. O'sha ruh oʻsha sariq-qora liboslar bilan birga yuraklarimizda. Shunchaki vaqt oʻzgartiradi, lekin niyatlar oʻzgarmaydi. Oʻshanda chempionlikka intilganimizday, bugun ham xalqimizning qalbidagi sariq-qora bayroqlar oʻz oʻrni uchun kurashmoqda. Chunki真正的足球不在于排名，也不在于数字，而在于那些在心里 porlashda davom etadigan umidlar va sevgi.
xG > hissiyot.
ah, bu trenlarimizni koʻrib zoʻrsinman... qani, hozir keling aytaman nima esladim — oʻsha 1992-yilgi chempionlikni nishonlash uchun maktabimiz oʻziga yozgi kechalar tashkil qilgan edi. Ota-onam bilan yigʻilib oʻtirdik, daraxtlarga chiroqlar osib, qoqi musiqasi ketardi. Men esa kichkina o'g'loncha, sariq-qora bayroqni qoʻlida ushlab, "Dunayo!" degan hayqirigʻimni qoʻyib yuborar edim. Ammo soʻngra otajonim aytdi: "ey bola, senga bitta maslahat — keyinroqroq odamlar peshqadam boʻlish uchun ovozlarini saqlab qoʻy, endi sariq-qora tarixni davom ettiraver". Men bunga rozi boʻldim, ammo keyingi yili hali ham "DUNNNNAAAYOOO" degandim... va bu yerda bormin, toki yangi avlodlar aytay deb, ovozimni butunlay yoʻqotdim. Endi esa yuragimdagi bu "Dunayo"ni faqat matchdayda aytishga majbur boʻlmoqdayman, yo'qsa yangi avlodlar menga "siz eski kulgili bobo" deb qaraydi... 🤣🔥 olam bilanmas, lekin maydonda hali ham qadirdir!