o'tkan kunlarning nurini so'rg'ashimiz mumkinmi desam, Navbahor yodgorliklari sizni…
qani endi, o'zing bilasanki, men toshkentlik sport do'stlarim bilan 1992-yil kuzida Navbahor stadioniga ilk bor kelgan edim — mening yigitlik qizg'inimni boshlab bergan vaqt. o'sha kunlar... o'zimizni his qilish uchun hamma narsamiz bor edi, deydi, o'tirib ketaman: oq-qizil ranglar poyabzalida, qo'lida choy bilan, qizg'in jo'janing atrofida. stadionda ovoz to'lqinlari qanday urar edi, ha? mening quloqlari hali ham eshitadi — qiziqish va mehr aralashgan baland ovozlar, "Navbahor"ni taktaklash.
o'sha yillarda o'zimizdek kichik ko'cha futbolchilari uchun esa Navbahor tom maʼnoda orzu edi — chet davlatlarga ketishdan oldin uyida o'ynab ko'rishning imkoniyati. esimdiki, xalq futbolining haqiqiy quvonchi o'tsa ham, mening yuragimda qolganidek: 1993-yil Alisher Navoiy nomidagi o'yinda olomonning maysazorlarga to'lib ketishi, ayollarimizning yoqasiga oq-qizil ro'mol bog'lab kelishi... bu butun bir hayotdir.
keling, bir-birimizga yodgorlikni eslataylik — o'zimiz kabi eski muxlislar uchun bu shunchaki jamoa emas, bu oiladir. shu yerda o'zimning birinchi o'yinimni tomosha qilganman, jahon chempionati saralashida Qirg'iziston bilan o'ynagan edik — qora sochli murabbiyimiz bilan o'zimiz o'ylab o'ynagan edik, hech qayerga ketmagan edik. hali ham stadionning orqasida qizillar va oqlar aralash oqayotganini ko'rsam, quloqlari osongina tinglamasdan qolmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
🔥Oftofon-day, 93-yili Samarqandda komsomalik kampaniya davomida dod-oyini koʻrishga oila bilan bordim! Otam qoʻli bilan teshgan ekanmiz, choy bilan tarqovchi birodarlar orasida oʻtirgan edik… “Navbahor”ning birinchi golini urgan paytda stadion butunlay elektr toki bilan qoplanib ketgan edi, hammamizning qoʻllari ham birdek tepkiy qilib turgan edi… keyingi daqiqada esa quloqday hayqirish — “Shohruh! Shohruh!” — bu ovozlar hali ham ichimda 💛❤️
Bolaligimdan tribunada.
oftofon-day, o'sha kunlarni eshitibgina navbatdagi dovushim kelib qolgani! eshittirmisan, 1994-yilgi Andijon derbisida qizil-oqlar safini to'ldirgan minglab odamlarning chakkashuvini... to'g'ri qilib aytaman, bu nafaqat stadion, bu butun shahar gullariga to'la bo'lardi — choyxonaning oldida, ko'chalarida, hatto hamma joydan ko'rshapalaklardek balanddan ishtirok etganlar.
o'zimni eslayman, o'yin oldidan yangi oyoqlari bo'ylab choy ichish uchun ko'plab kichik-boylar Navbahor choyxonalarining oldiga to'planishardi. oq-qizil ro'mollari bilan yurgan bu bolalar keyinchalik ajoyib futbolchilar bo'lib chiqishardi, mening qalbimni esa ularning kelajagi qiziqtirar edi. va keyin... o'sha darvoza oldidagi abadiy hikoya — "to'p yetib keldi, Shohruhning boshi!" — shunday qilib 90-yillar bir necha soniya ichida yashash uchun qanchalik ko'p narsa berganligini his qilish mumkin edi.
memories, ya'ni yodgorliklar shu yerda — ular kimni eslaganicha, nur sochadi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ottomdan bu yodgorliklar bilan solishtirganda, hozirgi jamoa boshqa darajada. 90-yillardagi shov-shuvni eshitgan odam sifatida menimcha, bugungi Navbahor oʻzining "qizil-oq" ruhini saqlab qolgan, lekin rasm boshqa. O'tkan kunlarda stadion notanish odamlarni birlashtirardi — chiptasini topishga qiynalgan, choyxonaning oldida toʻplanib, oʻyin oldidan birgalikda qoʻl koʻtarib olgʻa tortar edilar. Endi esa... elektron chiptalar, hisob-kitoblar, imzo kampaniyalari bor, lekin oramizdagi shov-shuvni his qilish qiyinroq boʻldi.
Deyarli hech kim qoʻl koʻtarib "Navbahor!" deb baqirmaydi, hammaga teskari: telefonlar osilib turibdi, Instaggramga "stadiondagi eng yaxshi kadr" uchun rasmga olishadi. Oʻyinchilar esa professional tarzda harakat qilishadi, lekin yuragimda 90-yillarning shunday o'yinchilari qolgan — o'sha quvonch va hayajon bilan o'ynaydigan, xalq uchun, bir oilaning a'zosi sifatida...
Lekin oʻsha baqiriq, qoʻl koʻtarish, bitta ovoz bilan nafas olish — hammasi boshqa koʻrinishda. Bugungi Navbahor yaxshi oʻynamoqda, ammo ruxsat et, biz eski yodgorliklarni qaytara olishimiz uchun bir oz vaqt kerak boʻladi. Chunki ularning oʻrnini hech narsa egallay olmaydi.
Oftofon-day, tinglaganimdan ko'z yoshlariimni to'xtata olmadik. Shu Navbahorning qizil-oq ruhini eshitibgina shu bir vaqtda o'zimni o'sha yillarda bo'lganman kabi his qildim. Qani bu Shohruhlar — ular o'sha o'yinlarning yodgorligi sifatida keladi mening oldimga. O'zimni eslayman, 1995-yilda Namanganda o'zim ham choyxonaning oldida turib, "Navbahor"ni qattiq qo'llab-quvvatlagan edim. To'p yetib kelganda, mening boshim ham bu yerda kelgan edi — o'sha his-tuyg'ularni unutish mumkinmi?
Mening yigitlik davrimdagi Navbahor — bu shunchaki jamoa emas, bu ma'no. O'sha vaqtlarda chiptani topish uchun qattiq harakat qilish kerak edi, lekin bu sizni birlashtirar edi. Hozir esa Malikaamilliy777 aytganidek, telefonlar osilib, Instaggram uchun kadr izlashayotgan odamlar orasida o'sha eskirgan quvonchni topish qiyinroq bo'ldi. Lekin ularni hurmat qilishimiz kerak — ularning ham o'zlari uchun yangi tarzdagi yo'llari bor.
O'zimning birinchi o'yinimni eslayman — 1996-yilda Qashqadaryoga qarshi o'yin edi. Stadionning to'lqinlari ostida qolib ketgan edim. Hali ham o'sha vaqtlardagi boshqa tomoshabinlarning qichqirig'larini eshitgandek bo'laman. Navbahorning yodgorliklari — ular menga oila hayotimizdek yaqin.
Oho shu qanchalik yodgorliklar to'lib ketgan — shu yerda otam bilan 95-yilda birinchi bor "Navbahor"ni qoʻllab-quvvatlaganim esimda! O'sha vaqtlarda choyxonaning oldidagi qizil-oq roʻmollarni koʻrib, nafaqat oʻyinning kelishini, balki butun oilaning ovozini qanday birlashtirganini his qilgan edim… yana bu, stadionning oʻzi toʻlib-toshib ketar edi, hammamizning qoʻllari birdek tepki berar, hatto daraxtlarning shoxlarida ham muxlislar oʻtirardi! Qani endi, Shtangaogirladi aytganidek, "Shohruh!" deb qichqirganda shu yerda oʻzimni topdim — hali ham ichimda shunday nur saqlanib qolgan! 🔥💛❤️
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oftofon-day, mana sening shu "Shohruh!" degan baqirigʻingni eshitib, oila bilan choynimiz bilan oʻtirgan edik — men choyimni qoshlagan edim, otam esa "yana gol urdi!" deb qoʻlini qoʻygan va choyning bir qismi toʻshakka to’kilib ketgan edi. 😂🍵 Hamma yigʻlab turgan, faqat mening choyxonamiz boʻldirmay qoʻygan. Otam: "bola, men keldim-ku, choyli eshitmoqchi edim!" dedi, lekin men unga navbat yoʻqligini aytmadim. Hali ham u yerda choy ichadiganman, lekin endi qolganlar: "Navbahor gol urdi!" deb baqirganda, mening choyning ustiga yana bir bor choy quyishim kerak boʻladi. 🔥❤️🤣
Choynagimni ushlab tur.