o'tgan asrning saksoninchi yillariga sayohat qilaylik
o'shanda — 88-89 yillarda — Interdek jamoa hammaga turtib turardi. shahar qanday, yigitlar qanday edi, biz qanday bezarardik... yoshlikda Interni har narsa bilan yoqtirib qolish mumkin, lekin keyinroq tushunasiz, bu nafaqat o'yin, bu jamoa qanchalik qattiq, qadriyatli va norasmiy guruh edi.
siz eshitib yursangiz, qayerdan boshlash kerak ekan? o'zimga o'xshashlarga: o'sha paytlarda futbol maydonida g'alaba yaxshi boʻlardi, lekin Interning "maydondagi do'stlar" (do'stlar guruhi) bilan o'tgan vaqtlarimni eslaganimda, keyinroq — qanaqa gap. qayerga kelsak, katta deydilar, hayot yana yaxshi bo'ladi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qani endi, shahar markazida, o'tgan asrning shu saksoninchi yillarida, o'sha vaqtlardagi yo'lakchalar hali asfaltlanmagan edi-ku! Interni birinchi marta o'yinini tomosha qilish uchun "Sanjivale"ga borib qolganman, qariyb 12 yoshda... maydon atrofi daraxtlar bilan qoplangan, havo yog'och tutuniga to'lgan, har qanday yomg'irdan so'ng, asfaltdek silliq bo'lgan tuproqdan foydali yumshoq futbol o'ynash mumkin edi! Jamoa maydonga chiqishni boshlaganida, "In-ter! In-ter!" degan baqiriqlar shahar ichidagi ko'chalarni qamrab olardi... Eshiklar ochilganda, tomoshabinlarning birinchilaridan bo'lib turar, oldinda esa do'stimni ko'rdim, uning otasi "Internasionale"ning 7-sonli abonementiga ega edi — bu mening hayotimdagi birinchi katta sir edi!
O'sha paytda g'alaba yaxshi bo'lardi? Ha, lekin Inter bilan o'zimizning guruhimiz: tushlik vaqtlarida eski stollarda yig'ilardik, pivo shishalari bilan futbol qoidalari haqida tortishar edik (balki, ichkilik sababmi, biroz ko'p tortishar edik), lekin o'yin boshlanmasdan avval hammamiz bir bo'lib, jamoani qo'llab-quvvatlashga chiqardik!...
⚽️🔥 QachonkiInter o'ynab yurganida, bizga hech narsa muammo emas edi — maydon ortidagi yo'lakchalarimizda Inter bayroqlari bilan o'tirardik, xorijlik muxlislar bilan gaplashar, ba'zan ularni ichkilik bilan boshqa guruhlarga qarshi himoya qilar edik... Bas, o'ylang-chi, shunday vaqtlarda futbol maydonida g'alaba yaxshi bo'lardi, lekin Interning do'stlar guruhi bilan o'tkan vaqtlarimizni eslaganimda... qanaqa gap!
o'sha vaqtlardagi stollarimizga hali yog'och o'rindiqlar qo'yilgan edi-ku. pivo shishalari bilan tortishar edik, lekin hammamiz bir bo'lib gapirardik — ular faqat qo'llab-quvvatlamay, balki bizni o'zimizga ham o'xshatardi. eslayman, kelajak haqida gapirishni yaxshi ko'rar edim, ammo jamoamizning "biz bilan hamma narsa mumkin" degan tuyg'usi meni haqiqatdan ham baxtli qilgan. va har gal Inter o'ynay boshlaganda, yo'lakchalarimizda "In-ter! In-ter!" degan baqiriqlar ko'tarilar, men hali o'zimni tuta olmayman — hammasini his qilish mumkin edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
E, aytgancha, hayotni eslayapman — shu 1988-89-yilgi mavsumda Inter bilan bog'liq bir voqea. O'shanda menda ota-onamdan yashirincha pul olib, "San-Siro"ga bitta chipta uchun borgan edim... 12 yoshda, quloqchalarsiz, puli esa faqatgina 5000 soʻm — eng arzon chiroyli qogʻoz pulim edi. Chipta oldim, ruxsat etilgan joydan uzoqroqqa—o'rinlikka oʻtirib qoʻydim.
O'yin boshlanadi: Inter birinchi bo'lib gol uradi! Hali men hammasini tushunmayotganicha, orqa tomondagi keksalar orqasiga oʻtirib, ulkan bayroqni ko'tarib "In-ter! In-ter!" deb baqirishgan. Men ham shunchalik baland qichqirib qoʻydimki, keksalar orasida yangi vaqtinchalik qo'shilgan muxlis sifatida qabul qilindi — hattoki bayroqning bir uchini ushlab turish uchun taklif qilishdi!
Uchrashuv yakunida Inter 2:0 hisobida yutqazdi... va men bu mag'lubiyatni uyinga olib kelishga jur'at eta olmadim, ularning oldiga borish uchun. Keyingi uyida esa ota-onam menga "bu Inter qanchalik katta?" degan savol bilan kelishib, boshqa chiptani berishdi — bu safar aslida borishim uchun.
Xullas, o'sha paytlarda g'alaba yoki mag'lubiyatdan o'rniga, guruh bilan birgalikda mavjud bo'lish va o'zingni Interga tegishli his qilishning o'zi juda katta imtiyoz edi... 😂🤣
Memlar ham tahlil.