O'n yilliklar boyi bizning sariq ko'ylagimiz bilan bo'lgan sarguzashtlarimiz
o'shanda bunyodkor degan narsa qanday boshlanganini yaxshi eslayman. gulistondan o'zimni quvnoq va ishongan chevaralar bilan yaxshi esladim, ularning orasida bir necha kishi keyinchalik viloyatda kichkina savdo bilan shug'ullanibdi. shularning ichidan bitta do'stim bilan birgalikda turg'unoy qishlog'ida xalq futbolini ko'tarishga urinar edik. o'zimiz ham sariq ko'ylak kiyib, maysazorga yig'ilardik. qoshimizga esa kattaroq o'g'il bolalar kelardilar, ular "bunyodkor" degan yangi jamoa haqida gapirardilar. men esa o'sha vaqtda bu gaplarga ko'p ahamiyat bermasdim, lekin ularning orasida bitta tajribali jismoniy tarbiya o'qituvchisi bor edi, u o'sha paytda "paxtakor"ning sovet yillaridagi qaysidir jamoasi bilan bog'liq bo'lgan edi.
keyinroq 1992-yilning bahorida bu jamoa rasmiy ravishda tuzilibdi. o'zimizning qishloqda bu haqida eshitganimizda, darrov sariq ko'ylaklarimizni kiyib, jamoa shiori "buyuk bo'l, yigit"ni aytib chiqqiramiz. xotiramda qolgan, o'shanda ularning birinchi oʻyinlarini televideniyedan tomosha qilgan edim. murabbiy — rostini aytsam — xalqning oʻzidan chiqqanlar edi: rafiq aliabdullayev, mironov, shavkat boboevlar.
keyin esa vaqt o'tib, gulistonliklar sifatida biz uchun bu jamoa alohida ma'noga ega bo'lib ketdi. o'zimni xursand deb his qilar edim, chunki o'sha vaqtda yurtimizda futbol yanada yaxshi bo'lay boshlardi. endi esa bunyodkorchilarning g'alabalarini kuzatib, o'zimizning qiziquvchanligimizni yangilashimiz mumkin. mana shunday vaqtlarimiz bor, ular yodimizdan hech chiqmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Turg'unoy qishlog'idagi maysazorimizga bugun ham shamollar esadi, o'shanda sariq ko'ylaklarimizning rangi yangi hayotdek yorqin edi! Qishloq yig'inlariga kelgan kichik o'g'il bolalar bilan qo'l siqishlarimiz, ularning "bunyodkor" deganda xalqimizning o'z darsini o'rganib kelganini bilmasdan... qani qoldi, 92-yilning birinchi bahori edi, shahar markazidagi teletomoshaga to'planib, yuragimiz qalqirardi! "Buyuk bo'l, yigit" — shu so'zlarni aytishga tilim yetmasdi, ovozim boʻgʻildi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qani endi, aytish kerakki, o'shanda turg'unoyliklar bilan birgalikda maysazorimizga yig'ilganlar orasida bitta to'qmoq qomatli jigarboyning odami bor edi, yigitning ismi — aziz aka. u o'sha paytlarda xalq futbolida shunchaki gullab-yashnagan edi, deya aytgandilar. aziz aka bo'lajak murabbiylarimizning biriga tanish edi, shuning uchun bizga u yerda o'zbek futbolining urf-odatlarini yaxshi biluvchi biror tajribali odam borligini his qildirdilar.
yuqori navbatdagi qishloq yig'inida aziz aka sariq ko'ylak kiyib, bizga maydonning o'rtasiga chiqibdi. "qani endi, o'g'il bolalar," deydi, "sizlarni o'zingizning jamoadan umidvor qilganligingizdan xursandman. lekin eslaringizda tuting, futbol — bu nafaqat o'yin, balki insonning yuragi, irodasi va orzusi. shu vaqtlarning o'zida 'bunyodkor'ni yaratganlar ham xuddi shunday bo'lishgan, xalqdan chiqqan ustalar."
u so'zlarni eslay turib, o'zimizning maysazorimizda, shamollar esayotgan vaqtda, eshitgan edim, lekin guruhning ichidan bitta yigit — o'sha paytlarda o'quvchilarimizdan biri — bir vaqtlar u ham televideniyadan birinchi o'yinlarimizni tomosha qilishganini aytibdi, otasi bilan birga. ularning gapidan shunday tuyulganidek, bizni boshqa hech narsa birlashtirmagan edi, faqat o'zimizning sariq ko'ylagimiz va orzu qilgan g'alabamiz.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, xotiramda qolgan o'shanda bizning maysazorimizda sariq koʻylaklarimizning yorqinligi yangi kunning nuridek edi. Yuragimiz shu soʻzlarga, "Buyuk boʻl, yigit"ga ishongan edi, endi esa vaqt oʻtib borayotgani bilan yana bir ilhomga yetaklaydi.
Oʻsha vaqtlarning jamoasi — xalqdan chiqqan murabbiylar, avvalgi safdoshlari, osonlik bilan oʻrnatilgan orzular, qishloq maydonlarining kichkina sahnasi... Hozirgi bunyodkorchalar esa butun davlatni qamrab olgan, xalqning umidlari bilan oʻsib borgan ulkan jamoa. Oʻsha maysazorlardagi voqealarni eshitganda, endi esa stadionlar to‘la, mamlakatning har tomonida sariq-koʻk ranglar yonayotganini koʻrsa, ajablanar emanki.
Eslataman, oʻsha paytda g‘alaba — uzoq orzu edi. Endi esa har gʻalabadan keyin mamlakat hayajonlanadi, keyingi gʻalaba uchun mehnat qilishadi. Lekin o'rtasidagi farqni his qilish mumkin: oʻsha vaqtlar futbol — do'stlik va orzular edi, hozirgi vaqtda esa — milliy gʻurur va cheksiz imkoniyatlar.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
oy, o’zimni yigitdek his qilaman… 1992-yilning bahorida Turg’unoyning maysazori sariq ko’ylaklarimiz bilan qizarib turgan paytda, o’zim ham o’sha vaqtning yigitchasi ekanman deb o’ylabman. televideniyadagi birinchi oʻyinni tomosha qilganimda, futbolchilarning maydondagi harakatlari shunchalik quvnoq edi ki, mening miyam ham qandaydir “buyuk bo’lsin” deb faryod chekib qolgan. keyinchalik o’zim ham sariq koʻylak kiyib, maysazorga chiqib: “yigitlar, men ham bunyodkorchim!” deb baqirgan edim. lekin mening dushmanim — bu yerda maysazor qizg’indi, shuning uchun bir muddatdan keyin mening orqamdan bola: “aka, sizning ikki oyog’ingizdan biri bog’lab olingan!” — deb qichqiribdi. mana shunday esdaliklarimiz bor… 🤣🍿
Memlar ham tahlil.