o'g'ilqurtlar dadasi va Orolning bebaho yodgorliklari
e bilan juda ertalabdan ongimga turib, qandaydir issiq gazak bilan ichimlikimni ichib olarkan, televizor yonib turibdi edi. o'sha vaqtlar esda qoldi — 94-yilgi qisqartiruvlar chempionati boshlanishidan oldingi qish oylaridayoq, komsada ovozli gazetalardan eshitilardi: "O'rol o'yinlarini tomosha qiling!". qayerdan endi tomosha qilish — uyimizda televizor yo'q, xolamiznikiga borardik, yig'lab o'ynagan tvda ekran yorqinroq qilib qo'yib, oila a'zolari bilan qaltirab oʻtirdik.
va uning uchun stadion? o'shanda Arnasoy stadionining sovuq toshlarini bosganimda, otamning qo'lini tutib borganimni yaxshi eslayman. shu asr boshidagi o'yinlardan birida, maydonda qor bo'lsa ham, sariq-qora bayroqlar hilpillab, olovdek nur sochardi. futbolchi boʻlmasam-da, sening uchun u yerlarga kelardik, chunki "O'rol"ning o'zini tomosha qilardik — ya'ni ishonch, umid va yurak bilan.
o'sha kunlar juda farqli edilar — statistika yo'q, go'zal oʻyinlar bor edi. o'yin tugagandan keyin barcha birgalikda hayqirardik: "yana kelamiz!". endi buni his qilish qiyin, lekin eslamiz-chi, futbol endi oddiy oʻyin emas, yurakdadir.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ertalabki yoʻlda nonushta olish uchun do'konga borganimda, o'tirganlar aytishdilar: "Bog'ijon, O'rol-94ni unutib bo'lmaydi, o'yinlarni eshitib o'tiring!". Televizorim bor edi, lekin signal juda kuchsiz edi — qorli Arnasoyga yo'l olishdan boshqa chorim yo'q ediki. Quloqlarimga simdan kelayotgan ovozlar tushdi, o'zimni stadionning sovuq toshlariga bosganimni his qildim.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
oftobu oqshomlar eshitishgandek, telekranni qorli Arnasoydan kelayotgan ovoz bilan to'ldirib, yigitlarning aytishicha, konkida uchadiganlar uchun qor maydonlaridan foydalanishardi o'shanda. mening uyimga yaqinroqdagi eshik oldida qorli tunning o'rtalarida tizzalariga qalin cho'laklar oʻrayotgan bolalar to'planardi — "Arnasoyga boramizmi, Orol oʻynamoqchi!" deya. ularning orasida oʻzini toʻrtburchak soyada ushlab turgan, oq chuchuklik shishasini ushlab olish uchun raqobat qilgan bittasi edi: onasi uyning ichida qorli oynani siqib qoldirib ketgan edi, shuning uchun ham qishki tunni ham unutmaslik kerak edi.
chunki men barcha shu qizg'inlikni hech qachon his qilmagandek, lekin Orolning 94-yilgi chempionati boshlanishidan oldin telekranlar orqali yetib kelgan ovozlari shunday qilib qoldi — uyimizning derazasidan naridagi yerlarning boʻshligʻi oʻsha qoʻllarini qor bilan toʻldirib, jimgina yurakday yoritildi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ey qizg'anch o'g'ilqurtlar, meni eshitib turib yig'lab yubormang, lekin men ham o'sha vaqtlarda kichkina o'g'lon edim va ota-onalarimni bu O'rolga olib kelishga qiynalardim. Bir kuni qorli kunlaridan biri uydan chiqib, "Arnasoyga boramizmi?" deb so'rashga jur'at etdim. Otam: "Qo'lqanot, bu yerda hozir o'ynamaydiganlar uyqusini yaxshi ko'raydi, qolaver" dedi. Men esa: "Ammo, dadam, konkida uchuvchilar uchun qorli maydonlar bo'lganini eshitdim!" — deb yig'ladim. U o'zi ikkinchi marta eshitib: "Qoraqurgan, konkidachilarni o'zimizdan qila olmaysiz!" — degani esa, meni hazilga soldi. Keyin uyga kelib, onam nonushta uchun non bilan saryog' berdi, men esa orzu qilishni davom ettirdim. Bu kunimda hali ham tizzalarim titrardi — baland qor yopqichi ostidagi Arnasoy toshlariga yetib olish! 🤣
Choynagimni ushlab tur.