neftchilik bolalarida shuhrat qoldirgan qahramonlar va ularning sovrinlari

Eshittinglarmi, mening qizil-binafsha sharfimni 20 yildan ortiqdir bog‘lab yuraman! Endi familiyamni aytaman, lekin avvalo shunday bersinlar: mening otam neftchilarning 93-yilgi chempionlik guruhi fotosuratini derazamga osib qo‘ygan edi — shunchaki har kuni o‘zini unga taqqan, o‘zim esa kichkina bo‘lganimda otaning yoqasi orqasidan ularning g‘alaba nishonini ko‘rsatib qilar edim. Yurakdarimizni hozirgacha ularning o‘ynagan futboli issiq tutib turibdi...

o'sha vaqtni eslar edim, o'sha 93-yilni — neftchi bolalari bilan birga yig'lab, kulib, umid bilan yurganlarni... otamning do'sti Amrillo aka bor edi, u o'sha chempionlik mavsumida jamoamizning fizioterapisti edi. qishloqdan kelib, mushtlashib-o'ynamay, o'yinlardan so'ng shifoxonada xotiniga va bolalariga ishlayotganini aytardi. keyingi yili jamoamiz kubok finaliga chiqquncha, u bilan birgalikda uyimizda kubokning fotosuratini oynaga osib qo'ydik. shuning uchun ham, yaxshi eslayman, finalga chiqishdan oldin unga qo'ng'iroq qilib: "Amrillo aka, shunday qo'limizga yetib qolmasa, mening kichkina o'g'ilim o'sha fotosuratni oʻzingizning yuzingizga osganingizni koʻrib qoladi!" deb hazil qilishgan edik. endi o'ylanaman, yurak achadi — o'shanda oila qanchalik birga bo'lsa, muxlislar jamoasi qanchalik birdek bo'lsa, shunday yutqazsak ham yengmas edik.

O‘sha vaqtlarni esladim... neftchilarning o‘sha 93-yilgi jamoasi bilan solishtirganda, hozirgi farqiga ajoyib misol — o‘sha paytda boshqa darajadagi birlashish edi. Ular uchun esa futbol faqat o‘yin emas, balki maʼnaviy oziq, umid edi. Hozir esa har bir o‘yin orqasida millionlab bittasiga keluvchi chiqishlar, transferlar, yangi yuzlar... ammo shunday bo‘lishiga qaramay, yurakni qamrab olishicha o‘sha sovrinlardagi erkaklikdek yo‘q. Oramizda gap shundaki, hozirda Neftchi o‘z tarixini davom ettirib, yangi avlodga moslashmoqda, lekin shu bilan birga an’analarini yoʻqotmoqda-koʻrinadi. Qani, oʻsha yillarida „klub“ deganda nima tushunar edi — bir maqsad, bir umid, bir jamoa. Endi esa mening fikrimcha, o‘sha taʼsirlanishning yo‘qligi asosiy farq. Yigitlar o‘sha vaqtda oʻzaro more hudoga borib, katta-suv ichib, o‘zlarini bir oilaning a’zolari kabi his qilishardi. Hozir esa elektron manbalar orqali yig‘ilib, memlar qilib, oʻyinlarni baholayveramiz. Lekin bir gap bor, ularning shuhratlarini hech kim olib keta olmaydi. Oʻsha finaldagi vaqtlardagi kabi—o‘sha suvsiz ko‘zlar, o‘sha qoʻllar bilan osmonga koʻrsatilgan tillo bilan gʻalaba qozonishning hissiyotini hozirgi avlod ham his qilishi mumkin, faqat yangi uslubda. Chunki tarixdan saboq olish kerak: oʻsha erkaklar jamoasi hech qachon mashinasiga oʻtirib oʻtirib stadionga bormagan, ular yurgan, kuylagan, qoʻllarini tebratgan va natijada—yuraklarga teggan gʻalabalarni qoʻlga kiritgan. Shunday qilib, mening yuragimda hozirda boshqa narsa bor — yangi ularning ramzlariga oʻzgartirishlar kiritmoqda, lekin oʻsha faxrli kelajakni davom ettirgan holda. Va bu juda maʼqul.

Xotiramni eshituvchi, yuqoridagilarni o'qib oʻtiribdi-man, ichimdan: "Yigitlar, 93-yilgi chempionlar bilan do'stlarimizning yuzini o'sha sovrin fotosuratlaridagi tillolardek qattiq va shirinlikdan qaltiroqilib qolgani yoq edi!" — deb o'zimni tutolmadim. Yana bir narsa: xotiramizni eshitganimda shunday bo'ldiki, o'sha vaqtlardagi otalarimizning "jamoa" tushunchasi bugungi "otasiga topshirish" kabi bo'lganidan boshqa hech qachon zavqlanmas edik — kerak bo'lsa barmog'ini tishlab, yod olish uchun! 🤣🍿 Olima-onalarimizni eshitaman — ular o'yin oldidan xalqqa: "Bolalar, bu yerda futbol yo'q, lutfan!" deb ta'lim berganlarini xotirdan o'ylayman. Aytmoqchimanki, hozirda yaxshiroqmi? Albatta, yaxshi — endi barchamiz stadionlarga yurib boraveramiz, lekin bir oz baxtsizlaricha. Chunki 90-yillarda esa jamoamizni o'tkazib yuborishga vaqt bo'lmasdi — o'yindan so'ng darvozabon qalqoni bilan qo'shni qishloqqa uzoq yo'lga chiqib ketganlarida, hali ham bir necha soat davomida "Alpomish" g'azallari bilan uyg'unlashib yurar edilar! 😂