Neftchi shon-shuhrati: Fergananing qahramonlariga qaytish

O'zimni 2019-yilning sovuq dekabr kechasida Istiqlolning tomosha qilganman — o'ng qanotdan qolib ketganimizda, oʻz-o'zidan oyoqlarim harakatga kelgandi, darvozabonimiz maysazorni qoplab turibdi, penaltilar uchun jadvalni his qilishardi… Albatta, neftchilarni shu kechada koʻtargan xursandchilik edi — stadionda qichqiriqlar shunda boʻlib qoʻyib, hayron qoldirardi, olovli bayroqlar shunday koʻtarilgandiki, fazoda boshqa hech narsa qolmadi. Toza ish qildi, hatto oʻsha qiyinchilik kunlarimizni eslatgandek — oʻsha „klass“ oʻynardik endi!

neftchi sha’ni uzoq yillar davomida xalqning o'zi bilan bog'liq edi. 1996-yilning noyabrigacha, so'nggi chempionlikka erishgan mavsumga qadar, Ferganada Neftchi uchun chiqish qilayotgan tomoshabinlar o'zlarini umid bilan kechalarini uchun poyezdda yurardi — avtobusdan yuzlab odamlar oʻz bayroqlarini, turli-tuman o'zbekcha qoʻshiqlardan iborat boʻlgan mag'rur ruh bilan kelganlar edilar. mening do'stim Doston bilan birga o'sha yillar haqida gaplashganmiz edi — u yaxshi eslaydi: "o'zimizni o'zimiznikidan boshqa hech narsa bilan qiyinlashmaymiz degan tuyg'u bilan stadionga kirganmiz. har kimga nima uchun kelganimizni bilardik: Neftchini qoʻllab-quvvatlab, Fergananing shuhratini nafaqat Oʻzbekistonda, balki dunyoda ham olishga urinar edik". kechasi Istiqlol maydonining ovozida shunday bir hiddovlik edi — minglab ovozlar birga aralashib ketgan kabi, qandaydir bir "men yaxshi bilaman, siz yaxshi bilasiz" degan ruh bilan. buni eshitishimiz bilan, har bir maydon a'zosi oʻziga ishonardi: "bizning qahramonimiz bor, u hech qachon yutqazmaydi". shu kechadagi o'yinni tugatgandan keyin, o'zimizni yoʻlga tushirib, uzoq vaqtgacha Fergana yaqinidagi qishloqlarning yoʻllarida mashinaning ovozini eshitishardi — chunki o'shanda hech kim uyqusiz qolgani uchun uyqu kerak bo'lmas edi. barchamizning yuragimizda shunday bir yorug'lik bor edi — undan keyin boshqa hech nima yetib kelmaydi.

1990-yillarning o'tkiynazmida oʻyinni koʻrish uchun avtobusda sarsishlar — endi birgalikda yoʻl bosishgacha oʻtib ketdi. Oʻsha kechalar shunday koʻtarinki ediki, ularning ruhi hozirgi vaqtgacha oʻz yerida qolayotganini his qilsa boʻladi. Lekin endi boshqa ruh bor: tanish narsalarning orasiga yangi gʻalayonlar qoʻshilmoqda. Oʻsha vaqtlarda "birga kurashib kelayotgani" tabiatimizga singib ketgandi — har bir oʻyin yangi hikoya uchun boshlanardi, faqatgina tomoshabinlar g'alayoni uni yaxshiroq qilishiga ishonardik. Hozir esa oʻyinlarimizda boshqa kayfiyat kuzataman: yaxshi boshlangan oʻyinning oʻrtasida hayajonli voqea sodir boʻlmasdan oldin, maydon sokin, deyarli kitob oʻqigandek tinch boʻladi. Qachonlardir istehzoli qoʻllar bilan "qani neftchilar!" deb gʻamxoʻrlik qilgan muxlislar endi oʻyin davomidagi nuanslarni bevosita ovoz bilan ifodalashadi — yuraklarimizda yorugʻlik oʻzgarib, ammo joʻshqinlik boshqa tilda gapirishga oʻrgandi. Oʻsha kechada, darvozadan uzilib ketganimizda, muxlislar g'alayoni shunday boʻlar edi — endi esa men oʻzim izlanaman: qayerda mening oyoqlarim oʻz-oʻzidan harakatga kelganini his qilganim? Maydonda toʻxtamay foydalanilayotgan strategiyalar, oʻyin vaqtida oʻzgarib turadigan taktikalar — bular endi yangi realizmdir. Ammo asosiy farq shundaki, oʻsha kechadagi mehr-muhabbat endi jamoaning oyoq ostidagi yoʻlni mustahkamlashga aylandi. Fergana tomoshabinlarining ovozlari endi ichkarida yangraydi — ular oʻzlarining yaxshi hissiyati bilan birga oʻyinni izlashadi. O‘sha oʻtmishga qaytish mumkinmi? Yoʻq, lekin uning ruhini har safar maydonga olib kelish uchun oʻzgarishlar kerak — va shu oʻzgarishlarning yangi sulolasini yaratmoqda.

kechasi Istiqlol maydonining qorini eshitib qoldim, yoʻlaklar qor bilan boʻlgandi lekin stadion oldida chiroylik oʻchmadi — olovli bayroqlar qalayday suzib ketardi. men oʻsha paytda 14 yoshlar edik deganimni hozircha unutib ketganman, otam bilan kelgan edim. maysazor qoplanib, penaltilar boshlanganda qoʻllarimni oʻz-oʻzidan qoqdim — bir narsa boʻlib qoldi. yonimdagi oqsoqol bormidi: „koʻring, o‘g‘il, maydon endi neftchilarniki!“ — uning ovozida shunday bir ishonch bor ediki, hozircha yana bir marta eshitgandayman. oʻyin tugaganidan keyin qoʻr-qoʻr tongda Fergana yoʻllarida avtobuslar shovqin oʻrtasida ketayotgandik — osmon qor bilan yuvilib ketar, lekin ishtirok etganlarning hech biri uyqusiz qolishni xohlamagan. keling, oʻsha shamolli kechani hammamiz birgalikda yuragimizda ushlab qolaylik, zoʻr-ku shu!

ehtimol shunday qilib ham boʻlur ediku, qani endi eshit, 2019-yilning o'sha dekabr oyi — men uchun jontong yigitlarim bilan Istiqlolga borishdan boshqa narsa emasmir. qayerdanlar shunday sovuqda, qor yogʻar, yollar qiyshaygan edi, lekin stadion oldida o'n mingdan ziyod odamlarning qichqirig'i nari bilan issiqqa toʻlib ketgandik. oʻsha kechada darvozabonning qoʻlini koʻrgandek edim, u maysazorning chetiga qadalib, oʻzining timsoli bilan unga "men seni qoʻriqlayman" degan edi. penaltilar boshlanganda, minglab qoʻllar shunchalik birdek harakat qildi — shundaymi, deb hayron qolardik, lekin Neftchi uchun hech narsa qiyin emas ediku. mana oʻshaniki, neftchilarning klass oʻyini edi — qiyinchilikni his qilish bilangina "ajoyib" tushuniladi. o'shanda oʻyinlarimizdan keyin Fergananing qishloq yoʻllarida avtobuslarning shovqini eshitilardi, chunki hech kim uyqusiz qolishga jur'at etmagan edi, dep eslayman xolos. endi esa boshqa bir ruh bor — oʻyinlarimizda boshqa maydonlarga o'xshab kitob oʻqigan kabi tinch oʻtmaydi, lekin oʻsha kechaning yorugʻligi hali ham koʻzlarimda.

Yana xotiramlarim yugurib kelayapti—o'shanda Isroil bilan o'yin bo'lgan edi, maydon qopqog'i oldida 200 ming kishi to'planibdi, bir-o'ziga chayqab ketganimizday qor yog'gandii, lekin stadion ichida alanga yoqib yubormasdan oldin yigitlarimiz: "Neftchi, Neftchi!" deb qichqirishibdi, hammasi birdan gapiribdi! Javobni kutgandik—penalti, neftchilar gol urdi, maydon nari qichqirig'i bilan portladi, olovli bayroqlar osmonga ko'tarilgandii, lekin keyin... obro'lik darvozabonimizning oyoqlarini qattiqqina qilmaganimiz uchun penaltilar ketibdi! 😂🔥 Jamoa maydonni bosib ketgandii, lekin umrimizda birinchi marta Ferganaga avtobusda qaytishdan oyoqlarimiz toliqmagan edi—yollar qor bilan qoplangandii, haydovchi shovqin qiladi, otalarimiz: "Ochib yuboray, o'g'il, neftchilar qoʻlidagi gʻalabani olishdi!" deb baqiribdi! 🚗💨 Endi eshitaman—avtobusning ovozini, chilvirlagan bayroqlarni, yigitlaring: "Yana kelurmi bu?" deb suhbatlashishini... o'zimizniki eslatmasdan qoymaydi! O'zingizni aytsangiz, hamma narsa yaxshi boʻlgan edi, lekin penaltilar ketgan o'yinlarimiz endi hikoyamizning yangi faslidir—yuqori, pastga... lekin yurakda hali ham oʻzini yoʻqotmaydi! 🤣🍿