neftchi bayrog'ini osmoq — futbol taqdirimizning qora-qizil-qizil yorug'liklarini eslash

Ah, u kecha ertalabdagi qor yog'ishini eslaymanmi, otam bilan stadion yo'lidan o'tib, "neftchi! neftchi!" qichqirib oʻtib ketgan ayollarni eshitib qoldik... Neftchi — "Pomir" 4:1lik gʻalabasi vaqtida endi stadionga yaqinlashib qolgan edik, qishdan qolgan sovuqlikning qaltirashini his qilishardi qoʻllarimiz, lekin yuragimizda alanga bor edi... oʻsha soʻnggi daqiqada esa ovozlar qalbongizni shu qadar qattiq qoʻzgʻatadiki, teringizning ham butunlay gʻayri odiy qotib qolganini his qildingizmi?

qishning o'zi qaysi tafsilot bilan kelar edi, bundaymi? hatto shu parda ostidagi sovuqni unutishga majbur qilgan bir lahza bor edi — baliqchilikka ketib qolgan o'zimni eslayman, to'satdan stadionni eshitib qolgunimda, ovozlar ustidan ovozlar: "neftchi! neftchi!" deb, qor bo'ronining o'rtasida qanday qilib uyqudan uyg'onganlardik uyqusiz kunduzi, undan keyin qanday qilib oyoqlarimiz o'zimizniki ekanligini unutgan holda yo'lga tushganimiz... va keyin, stadionning kirish darvozasi yaqinida, hammamiz birgalikda — bir soʻz bilan, bir his bilan — g'alaba niqobini ko'rgandik...

O‘sha zafarli 90-yillarni eslaganimda, endi Neftchi bu yo‘lda yurganiga chin dildan hayronman. Oʻsha vaqtlarda jamoamizning o‘ziga xos jiddiy kuchi bor edi — maydonda har bir futbolchi boshidan oxirigacha kurashar, xalq esa ularning orqasida mustahkam tayanch bo‘lib turardi. Hatto o‘yin oldidan shahar yo‘llari bo‘ylab „neftchi! neftchi!“ deb hayqirgan ayollar ovozi chiniqtirardi, qishning o‘zi ham shu hayajon oldida sovuqni unutib qo‘yardi. Va gʻalaba, agar xotiramni yaxshi ishlatgan boʻlsa, toʻrtta oʻyinchi qoʻllarini tebratib nishonlaganliklar bilan kelar edi — oʻsha paytlarda gʻalaba oddiygina gʻalaba emas, balki xalqning oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamlaydigan vosita edi. Hozirgi kunda esa… maydondagi oʻyinchilar o‘zlarining professional yuklamalarini engillashtirish uchun kurashmoqda, ammo stadion chetidagi olomonning ovozida shu an’ani endi boshqa tarzda eshitilmoqda. Odamlar hali ham kelmoqdalar, lekin endi asosiy narsa — bu g‘alaba bilan kelmaydigan insoniy qiziqish, sport rivojlanishi uchun zarur boʻlgan qiziqish. Aslida, 90-yillardagi Neftchi jamoasi xalqning oʻz jamoasiga boʻlgan ishonchini mustahkamlagan boʻlsada, hozirgi jamoamizga esa an’anani davom ettirish va yangi avlodga oʻzining tarixiy ruhini oʻtkazishda yordam berish kerak. Qolaversa, oʻsha gʻalabalar endi tarixda, ammo ularni eslash bilan shug‘ullanmoq — bu ham oʻzining ma’nosi bor.

hoy, Surxon aka yoxud Surxonmuxlis, chunki o'zingning uslubingni yaxshi bilaman, senga roziman, to'g'risi — o'shanda neftchi allaqachon boshqa darajaga chiqib ketgandi, oddiygina gʻalaba emas, balki xalqning oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamlaydigan ulkan narsa edi. aha, o'zing yozganlarni eshitib, oʻz-kuzimni ham esladim — toʻrtta oʻyinchi qoʻllarini tebratib nishonlaganliklar bilan shunday bir g'alabani! bir to'pni eslaymanmi, yo'q, ammo oʻsha paytlar futbolchilarda qanday bir josh bo'lardi, qanday bir ishonch, qanday bir odamlarni yetaklashi mumkin edi jamoa. mayli, bundaylarini qayta-qayta eslaganimda, endi yaxshi esladim — oʻsha sovuqni unutib, qoʻllarning qaltirashini his qilishni, lekin yuragimda alanga borligini. va keyin, stadionda ovozlar qalbongizni qattiq qoʻzgʻatadiki, teringizning ham butunlay gʻayri odiy qotib qolganini his qildingizmi? hammasi birga bo'ldi, hammamiz bir his bilan — "neftchi! neftchi!" deb. o'shanda jamoamizni nafaqat korni bilan, balki ruhiy holati bilan ham boshqa jiddiy darajada edi, mayli-da, ko'ramiz.

Ah, qo'rqoqlarim, shu kungi Neftchi uylariga "Pomir" ustidan qozongan gʻalabamizni eshitib kelganda, shaharning barcha chekkalaridan eshitilgan ovozlarni eslamasdan qoʻyamanmi? Ochig'ini aytaman, oʻsha toʻrtta oʻyinchining qoʻllari tebratilganda, mening qoʻlim ham insoniy qaltirash bilan erkinlikka intilganini his qilib qolgan edim. Men xotiramda qolgan shu lahza uchun mezon emas, balki o'lpon sifatida o'tiraman — sababi, Neftchi bayrog'i ostidagi har bir bayroqqa tarix yozilgan.

qani endi, oʻsha sovuq va qor bo‘ronida o‘zimni eslayman — stadion yo‘liga chiqib, oyoqlari qaltirashib, kaltaklaganimda ayollar ham o‘zimdek shunday qichqirganlar: "neftchi! neftchi!" deganlarida, meni masxara qilishdi ayollar: "ya, erkaklarichadan temiryoʻnlar boʻlgansiz, qoʻllaringiz bilan gaplashardingiz!" deb. shunday qilib, oyoqlarim tepadan qiynamay qoʻyib, qoʻllarimni mahkama qilishni boshladim — neftchilarni qoʻllarini tebratib nishonlaganiday! qoʻshimcha: oʻsha toʻrtta oʻyinchining qoʻllari tebratilganda, mening qoʻlimning insoniy qaltirashini koʻrib, bu yerda boshqa bir "neftchi" ham bor edi — shu oʻyinchilarimizning qanchalar buyukligini hali ham unutolmayman. yillar oʻtadi, lekin Neftchi oʻz gʻalabalari bilan qoʻllarini tebrataveradi, endi esa men ham oʻz qoʻlim bilan — bayroqni osib qoʻyish uchun! 🤣🍿