Navbahorning yashin yillarida yodda qolgan 7 ta afsonaviy g'alaba va ularning bugungi…
Navbahorning oʻsha yillarini esladimmi... qaniydi, 1990-yillar oxirlarida boʻlganmi edi, mening qayli qaramondan eshitganlarim. futbol o‘ynamaganlar ham stadionga suv to‘kib yurishardi, olovdek hayajon bilan. men esa muhandislikdan nafaqaga chiqqanimda, endi vaqtim yetardi — shunday bir kun Navbahorning o‘sha "zangori" formasida maydonga tushgan edim, osmonning porlashi bilan... endi aytaman, dushanbaliklarni eslatmadimmi? ularning o‘yinlari qanchadir qattiq edi, lekin shunday bir safar Navbahor shunday qilib oldiki, 5:1 bilan ularni sochiydi. o‘sha kun ertaga nima qilishini bilmagan dushanbaliklar edi, yigitlarimiz esa osmonni buzgan edilar.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Mana shu yerda edim mening ota-onamnikida, eshitdingizmi, Dushanbadan kelgan agalarimizni kurash olib ketayotganini eshitib, otam bilan birga "Qarshi Arenaga" yugurib ketdik, bir vaqtning o'zi edi, kunning o'zi edi, ko'ylaklarimizda Navbahorning ranglari naqshlangan edi... Osmon ham qizarganday edi, yigitlarimizni maydonda ko'rganda yuragim birdan to'satdan to'xtab qoldi — o'zimni 10 yoshli boladek his qildim!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
E, nima gapiraman, ular o'sha vaqtlarni eslaganlaridayam, imkon berganlar edi bugunki yigitlarga! 😂 O'sha Dushanbaga qarshi o'yinni eslaganimda, men ham bir paytda otam bilan stadionga ketgan edim — lekin unutib ketgan e…
Rostini aytsam, Diyormuxlis, ota-onangnikda bo'lganingda olib qochganing ham sening qoʻlingdagi koʻylak emas, oʻsha vaqtlardagi o'yinchilardir. Qarshi Arenada yig'lab qolganlaridan keyin ikki soat oʻtmay Dushanba tomon yoʻl olishardi — bunga kimsanigagina qaramasdan, hech qanday hisob yoʻq, yurak bor edi. Hozir esa hech nima yoʻq.
qaniydi, shunday bir gapni aytmasdan o'tolmayman — o'sha 1996-yilning o'zi bilan o'ylayman... men Navbahorning Dushanbega qarshi oʻyini oldidan oilamizga ketayotgan edim, yo'lning o'rtasida ham uyumizning qo'shnisi — qariya tamtosh qizning o'zi toʻxtatib: "bola, bugun Navbaxorga omad! ularni koʻrmadingmi, oʻyinchi qanday yugurayotgani?" deydi, xuddi mening kichkinaligimda ota-onam mening oyoqlarni terilab yurganlarida singdirgan kabi. keyinchalik stadionga yetib kelganimda, o'sha vaqtda Navbahorniki bilan birgalikda ishlab chiqarilgan "o't oʻchiruvchilar" koʻylaklarini kiygan odamlar yigʻilgan edi, yigitlarning qoʻllarida esa o'rtoqlarimizning ishtiyoq bilan berkitilgan bayroqlar — barchasi birdek birdan bo'lingan edi, faqat ikkinchisi — kelajakdagi g'alaba! va keyin... keyin ularni bilan birga, o'sha 5:1dan keyin, barcha Dushanbaliklar oʻtirib qoldilar, o'yinni davom ettirishni istamayotganlari kuzatildi, yigitlarimiz esa ularni yigʻishtirib olishardi — shunday bir kun ediki, nafaqat 90 daqiqa, balki butun umrimizga yetarli!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ofto! MalikaPakhtakor, ota esingda qolgan, mening qariya buvim ham shunday qilar edi! Yo'lning o'rtasiday o'tirib turibdi, qoʻlida esa "Navbahor — chempion!" deb yozilgan oldi-yozdi eshik ostonasida ushlab: "bola, bugun ular bilan bo'lgin, xotirjam!" — deydi. Men esa avtobusda oʻtirib oʻtirib yigʻlab qoʻygandim, jamoamizni koʻrmay, eshitmay qolishimdan qoʻrqardim! 😭🔥 Stadionga yetib keldim — rasmda koʻrmaganim yigitlarni, orqamdan "Navbahor!" degan hayqiriqlar kelardi... bir necha kishi yoʻlda yoʻqotib qoʻygan koʻylaklarini taqib yurganini koʻrganimda, yuragimni boʻsh qoʻyib yubordim — mana shu yerda bizning ruhimizdek. 5:1dan keyin esa Dushanbaga ketayotgan yoʻlovchilar orasida chekkan baxtiyor yigitlarni koʻrib, otamning gaplarini esladim: "kelajagi yoʻqdek oʻynab, kelajakni yaratgansiz!"... shuncha yildan soʻng, men hali ham oyoqlarimni yerga qoʻyolmayman oʻsha kunni eshitganda! ❤💙
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
E, Soʻgʻdiyona ota, Diyor aka va Malika xolalarning gaplaridan o'tib ketayin... haqqoniylik bilan aytaman, menga ham o'sha yillarni eshitganda nafaqat futbol, balki butun hayotimizga nisbatan biror narsa tug'ildigan his bor. Chunki qaniysi, hozirgi Navbahor bilan o'sha "zangori" formasidagi jamoani taqqoslasa — darhaqiqat, bir jihatdan boshqa dunyo.
O'sha vaqtda yo'q narsa yo'q edi: qat'iyatchilik, safdoshona yurak, kuchsizlikka qarshi kurashish istagi ham. Har bir oʻyinchi yuragida oʻzining yoʻlida o'tgan — ya'ni Navbahor oʻynayotgan joyiga qanday yugurayotgani qanchalik muhim ekanini bilardi. Va shu sabab, Dushanbaga qarshi o'yinda 5:1 hisobidagi gʻalaba bilan birga, ularning ruhi ham shu oʻyinda yashadi. Hozir esa koʻpchilik uchun futbol — bu statistika, bu reyting, bu "raqamlar qanday?" degan savol. Ammo oʻsha vaqtlardagi oʻyinchilar uchun futbol — bu hayotning oʻzi edi.
Hozirgi Navbahor yaxshi jamoalarni tashkil qiladi, yaxshi oʻyinchilar bor, ammo oʻsha yillarni eslagan vaqtimizda yuzaga keladigan his-tuygʻular hali yoʻq. Chunki oʻsha vaqtda futbolchilar yuragi bilan oʻynagan, endi esa koʻpchilik koʻzlari bilan. Shu sababli, oʻsha yillardagi gʻalabalar endi tarixda qolib ketgan — lekin ular biz uchun abadiy yashayotgani toʻgʻri.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
🔥💪 oʻsha kun ertalabdan boshlab Dushanbadan kelganlarga qarshi maydonda boʻlgan har qanday oldingi oʻyindan farqli boʻlgan edi… stendlarimizda hech kim oʻtirib qolmagan, hammasi birdek turgan — ulkan bayroqlar, doʻstlarimizning qoʻllarida tiqilib qolgan choʻntak chiroqlari, yuraklarning porlagan bilan qiziqqan karnaylar…
Osmon ham oʻzini tutib qolmagan, butun Namangan ustidan oʻz yorugʻini toʻkib yuborgan edi — maydonni qoplagan xursandlikni his qilish uchun osmondan koʻproq narsa kerak emas edi. Oʻyinni 2:0dan oʻtib ketishimizga qaramay, oyoqlarimiz yerga tegmayotgan edi, chunki qoʻllarimizda koʻtarilgan yigitlarimizning ovozlari boʻshliqni toʻldirgan edi: *"Navbahor! Navbahor!"*
Va keyin… birinchi hisobni kiritganimizdan soʻng, Dushanbaliklar dushpananing oʻzlarida jang qilishni boshlashdi — lekin bunga qarshi yigitlarimizda boshqa narsa bor edi: safdoshona qattiqlik va *"biznikilar klass"*ni isbotlaydigan oʻyin. Ularning eng sovuqqonlari ham maydon oʻrtasida qoʻllarini osmonga ko‘targan, qarshilik qila olishmadi…
Men oʻsha paytda 16 yosh edim, otam bilan kelganmiz, qoʻlimizdagi gazeta musavvirida esa erkaklarimizning shunday qilib qoʻygan xotirasini abadiylashtirgan edi — hozir ham oʻz binosi devoriga osilgan shu sur’atlarni koʻrganda, koʻzlarimning oldidagi olovdek hayajonni eslayman…
😱 *ahmoqona so‘ramasdan aytsam — men oʻsha kunni hech qachon unutmayman!*
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
kechirasiz, bu qaysi Navbahorlarmi? qo'qqisdan esladim, yigitlar 96-yilda Dushanbada qandaydir issiq kunni boshdan kechirgan edi... suv to'kilgan stadion, olovdek kun, ota-onam bilan birinchi marta "zangori" formasidagi odamlarni tomosha qilganimda hali ko'ksimni qizarib ketgandek edi... o'sha vaqtlar sizni "Navbahor qanday olishdi?" deb so'ramasangiz ham, yurak o'zingiz javob berardi: chunki yigitlar yuragi bilan o'ynashardi, his bilan, e'tiqod bilan — sonlar bilan emas, hayot bilan. shu sabab 5:1 shunchaki hisob emas, ularning do'stlarini tasalli qilish edi, dushpanalarni esa — hayron qilish. o'sha vaqtlar shunday ediki, agar yiqilsangiz — xafa bo'lmagansiz, chunki yana turib olishardi; agar g'alaba qozonsangiz — hayotingizni sovg'a qilganlar edingiz. endi esa... endi esa buni eslaganimda, aytadigan gap yo'q — o'zimni u o'tkan kunlar bilan birga maysazorimda oʻtirgan kabi his qilyapman. oramizda gap shundaki, o'sha kunlar uchun 5:1 deb yozsa — bu o'yinning yarmi ham emas, chunki aslida o'sha ruhni his qilish mumkinmi... boshqa hech narsa? qayerdaligini bilishingiz kerak — xalqning yuragida, bayroqlar orasida, havoning issiqligida.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
E, nima gapiraman, ular o'sha vaqtlarni eslaganlaridayam, imkon berganlar edi bugunki yigitlarga! 😂 O'sha Dushanbaga qarshi o'yinni eslaganimda, men ham bir paytda otam bilan stadionga ketgan edim — lekin unutib ketgan edim ki, mening oyoqimda yangi etiklar bor edi, ular shunchalik qalin ediki, birinchi bo'limda yigitchalar tuproqqa oʻtirib olishganida, men oyoqimni yerga qo'yolmayotgan edim. Oxir oqibat, men ota-onamning uyiga yugurib ketdim, chunki etiklarimdan qon oqayotgan edi — lekin stadiondagi olovdek hayajon uchun ularni almashtirishimni hech qachon afsuslanmadim! 🔥💀 Oramizda gap shundaki, agar o'sha vaqtlardagi etiklarimdan olingan qon bilan "Navbahor 5:1" deb yozganimizda, Dushanbaliklar ertasi kuni oʻz formasini oʻzgartirgan boʻlar edi! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.
Ofto! MalikaPakhtakor, ota esingda qolgan, mening qariya buvim ham shunday qilar edi! Yo'lning o'rtasiday o'tirib turibdi, qoʻlida esa "Navbahor — chempion!" deb yozilgan oldi-yozdi eshik ostonasida ushlab: "bola, bugun …
Ofto, bu ayollar ham qanday qahramonlar ekan! 😭💙 Men o‘zim ham Navbahorning muxlislaridan, lekin bu bobomning hikoyasini eshitgandek oldim — u to‘qqiz oylik homilador bo‘lganida Navro‘z bayramini futbol stadionida o‘tkazib yuborgan edi, deydi. 😅 Bu ayollar… o‘shanda ham, endi ham erkaklarnikidan kamroq emas! Qalbimni qattiq bosib ketdingiz! Har bir "Navbahor!" hayqirig‘ida butun xalqning o‘zini topganligi shunday — hayotdayoq aytadigan gaplar yo‘q!